μεταφέρει από το facebook το κείμενο του Θανάση Παναγόπουλου ο risinggalaxy

Ο Θανάσης Βέγγος, «ο καλύτερος άνθρωπος της Ελλάδας», ήταν ένας από τους τελευταίους επαναστάτες αυτής της χώρας. Εθεωρείτο ως σήμερα το πρωί που «έφυγε» στα 84 ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας ηθοποιός και ένας από τους τελευταίους «μεγάλους» του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Στην ηλικία που έφτασε, ήταν και από τους τελευταίους της γενιάς που πρόλαβε βιώματα όπως ήταν η Μεταξική δικτατορία ή η εξορία στη Μακρόνησο όπου βρέθηκε από το 1948 έως το 1950.

Ο Βέγγος έκανε εξορία, ο πατέρας του το ίδιο ως παλαιός ΕΑΜίτης, όμως η επανάσταση του Βέγγου ήλθε στο κινηματογραφικό πανί, με τη μορφή του Θανάση. Του Θανάση που δεν ήταν –και δεν είναι, ανεξαρτήτως αν έφυγε ο Βέγγος- ένας συγκεκριμένος τύπος. Που δεν αποτελεί χαρακτήρα ηθογραφικό. Που σπάνια είναι προβλέψιμος. Του Θανάση που είναι εκτός συστήματος, που πασχίζει να μπει εντός («απόψε, σήμερα και χτες, όλες οι πόρτες ειν’ κλειστές και ‘γω είμαι απ’ όξω! Και μέσ’ στο θάμπος το θαμπό, παίρνω αμπάριζα να μπω, μα μου φωνάζουν, όξω…!» απήγγειλε ο Βέγγος το 1963 στο «Τύφλα να’ χει ο Μάρλον Μπράντο») αλλά μένει εκτός του συστήματος που το πολεμά, όχι πάντα ευθέως, αλλά αποδομώντας το ή απλώς με το να παραμένει σε αυτό μη λειτουργικός και όχι από φόβο ή ανικανότητα, αλλά για να το ξεφτιλίσει. Και είναι πάνω απ΄ όλα ο Θανάσης που δικαιούται να βγει αι να το φωνάξει: «δεν τα φάγαμε μαζί, αντίχριστοι!».

Από το 1955 οπότε πρωτόπαιξε στο σινεμά και στη «Μαγική Πόλη» του πρώην συγκρατούμενού του στη Μακρόνησο Νίκου Κούνδουρου ήταν η διαρκής «επανάσταση» ενός νεοέλληνα αντιεξουσιαστή, πότε λούμπεν και πότε μικροαστού, ένα ασταμάτητο σαμποτάζ κατά των δομών του συστήματος. «Ποια» είναι όμως αυτή η επανάσταση του Βέγγου; Μάλλον «πόσες» και «ποιες» επαναστάσεις θα έπρεπε να είναι η ερώτηση. Και ιδού μερικές –ενδεικτικά- μόνο από αυτές:

ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΡΟΠΟ.

Η «Μαγική Πόλη», ταινία του 1955, είναι μια αλληγορία: Με το όνομά της και μόνο, υπονοεί «the american way of life», ο οποίος έχει αρχίσει τότε να εισάγεται στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, είναι και ένα σφαιριστήριο, το «Magic City», κακέκτυπο αυτών που βλέπαμε τότε στις αμερικανικές ταινίες, στέκι για μικροκακοποιούς, λαχαναγορίτες, φορτηγατζήδες, παιδιά προσφύγων, για κοινωνικά «απόκληρους» που συνθέτουν τον περιβάλλοντα χώρο, καθιστώντας σαφώς ειρωνική την ονομασία «Μαγική πόλη». Μια σύγχρονη Φυλής, Βάθης, Μενάνδρου… Στην ταινία του Κούνδουρου, στον πρώτο του κιόλας ρόλο, στην ηλικία των 29 χρόνων, ο Θανάσης Βέγγος ονομάζεται απλά, «Θανάσης». Ο βιοπαλαιστής ο οποίος καταδιώκει αγανακτισμένος τους απατεώνες που επιζητούσαν από τότε την «αρπαχτή», τον αθέμιτο εύκολο πλουτισμό, δεκαετίες προτού μπει στο λεξιλόγιό μας ο όρος «λαμόγιο», ο όρος «διαπλοκή» . Θα είναι έκτοτε για μισό αιώνα, η καταγγέλουσα φωνή: των επίορκων κρατικών λειτουργών, των ασυνείδητων γιατρών, των εξωνημένων πολιτικών, της διαφθαρμένης αστυνομίας, του συναλλασσόμενου εφοριακού, του απατεώνα επιχειρηματία, όμως μια τραγική «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» που θα αδυνατεί να αναστρέψει μια ήδη προδιαγεγραμμένη πορεία…

Στον αμερικάνικο τρόπο ζωής, ο Θανάσης απαντά με τα ίδια «αμερικάνικα» όπλα. Όσο ταχύς είναι αυτός ο τρόπος, ανατρέποντας την ελληνική αίσθηση του χρόνου που περνά αργά, σε ρυθμούς ανάλογους της ομιλίας του Μίμη Φωτόπουλου, άλλο τόσο πιο γρήγορος είναι ο «δεν προλαβαίνω! δεν προλαβαίνω!» Θανάσης που δεν σταματά να τρέχει. Γίνεται έτσι το 1966 ο Πολύδωρος – «Παπατρέχας» ο «ΘΟΥ-ΒΟΥ» οποίος δεν ξεκουράζεται ποτέ («των πρακτόρων η σχολή είναι χρήσιμη πολύ κι οι καλοί της μαθητές, δεν ξεκουρά… κουρά- κουράααα- ζονται ποτές» θα τραγουδά ως αεικίνητος υποψήφιος ντετέκτιβ) ο Κανέλλος ως «Καταφερτζής» το 1964 που μονολογεί «Τρέχω, αλλά άκρη δε βρίσκω». Εννέα χρόνια αργότερα στην ταινία «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ» είναι ένας πλασιέ ρολογιών, επάγγελμα συμβολικό, καθώς πραγματικά διώκτης του είναι μονάχα ο χρόνος και έτσι προχωρά –τρέχει ορθότερα- χωρώντας πρόγραμμα μιας εβδομάδας σε ένα μόνο εικοσιτετράωρο.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΘΕΣΜΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ.

Εκτός από μια «φωνή της συνείδησης» των νεοελλήνων, ο Θανάσης είναι και ο επαναστάτης κατά της τυπολατρίας των θεσμών. Και κατ’ εξοχήν του γάμου.

Στη 2η ταινία που παίζει, επίσης του 1955 («Καταδικασμένη και από το παιδί της») είναι ο «πρόεδρος» μιας παρέας «ορκισμένων εργένηδων». Στους περισσότερους ρόλους του άλλωστε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του παρουσιάζεται ως τυπικός εργένης. Η οικογένεια είναι σταθερά απούσα, παρότι είναι ο κατεξοχήν περίγυρος που απεικονίζεται στο ελληνικό κινηματογράφο της εποχής. Το 1958, στο «Διακοπές στην Αίγινα», σε ρόλο αυτοσχέδιου ντετέκτιβ, θα ξεσκεπάζει μοιχούς και μοιχαλίδες, δείχνοντας κωμικά και μεγεθυμένα την άλλη όψη του θεσμού. Αργότερα, ο Βέγγος θα ερωτεύεται γυναίκες που «αξιωματικά» αποκλείεται να τις παντρευτεί για διάφορους λόγους, π.χ. διότι αυτές αγαπούν κάποιον άλλον. Μήπως λοιπόν ο Θανάσης υποσυνείδητα επιζητεί τις «λάθος» γυναίκες ακριβώς γιατί δεν θέλει να δεσμευτεί; Ίσως. Και κλασικό παράδειγμα είναι η «Μανταλένα» του 1960, όπου η Μανταλένα – Βουγιουκλάκη, αντικείμενο του πόθου για τον Βέγγο είναι ερωτευμένη με τον Παπαμιχαήλ. Στους «300 της Μαρίνας», ψάχνει για σύζυγο αλλά αυτή δεν εμφανίζεται. «Οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να παντρεύονται» μονολογεί την ίδια χρονιά (1961) στο «Για σένα την αγάπη μου». Το 1962 στο «Μην είδατε τον Παναή» στήνει τη νύφη στην εκκλησία. Την ίδια χρονιά βοηθά ως Χαρίλαος με το φορτηγάκι την Τζένη Καρέζη να αποφύγει εκείνη τον γάμο στο «Η νύφη το΄ σκασε». Το αποκορύφωμα όμως έρχεται το 1967, στο «Τρελός, παλαβός και Βέγγος» . Εδώ παθαίνει αμνησία και στήνει στην εκκλησία τη νύφη (Ελένη Ανουσάκη). Στο σουρεαλιστικό κώδικα του Βέγγου, η «αμνησία» που παθαίνει είναι «εικονική» (αυτό υποδεικνύει και η παραλλαγή των στίχων ενός τραγουδιού της εποχής ώστε να «γελοιοποιήσει» τον θεσμό) και είναι πρόδηλο ότι απλώς προσπαθεί να «ξεφύγει». Αυτά σε μία εποχή κατά την οποία οι ελληνικές ταινίες βασίζονται σε υποθέσεις όπου ο πλούσιος και η φτωχή, ο φτωχός και η πλούσια, ο φτωχός που υποδύεται τον πλούσιο ή η πλούσια που υποδύεται την φτωχή, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, επιδιώκουν ένα και μόνο σκοπό, την «αποκατάσταση», την «κουλούρα». Η εικονική «αμνησία» του Βέγγου είναι ένα ράπισμα απέναντι στα «παπαγαλάκια» του ηθικοπλαστικού κινηματογράφου της εποχής και αυτό από μόνο του, συνιστά επανάσταση.

Νωρίτερα πάντως, το 1959, ο Βέγγος παίζει στις «Γαμήλιες περιπέτειες» υποδυόμενος των παγοπώλη. Εκεί, στην ερώτηση «πότε θα σε δω;» στην κοπέλα της γειτονιάς, αυτή του απαντά «Της αγίας παγοκολώνας». Μια στιχομυθία που ανοίγει τον χορό των ερωτικών απογοητεύσεων του Θανάση αποδομώντας υπερρεαλιστικά τον γλυκανάλατο νατουραλισμό σε ό,τι έχει να κάνει με τον έρωτα. Ο κανόνας σε πολλές ταινίες με τον Βέγγο είναι ο Θανάσης που μένει μπουκάλα επειδή το αντικείμενο του πόθου του ψάχνει για κάποιον λεφτά, απαντώντας έτσι στη συστηματική απάτη περί του «αταξικού έρωτα» του ελληνικού σινεμά με τα κλισέ για τον πλούσιο και τη φτωχή ή τον φτωχό και την πλούσια που αγαπιούνται και παντρεύονται.

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Χρόνια προτού εγκατασταθεί στην Ελλάδα η «τραπεζική δημοκρατία» με τη συμβολή των «εκσυγχρονιστών» πολιτικών, ο Θανάσης Βέγγος τα βάζει με τις τράπεζες που ληστεύουν τον κόσμο. Στον «Τσαρλατάνο», μια ταινία που παίζεται μέσα στη δικτατορία, ο Θανάσης τα βάζει με το τραπεζικό σύστημα. Οικονομίες 10 χρόνων γίνονται καπνός επειδή η τράπεζα «βαράει κανόνι». Η οργή δεν έχει να κάνει με το συμβάν, αλλά με το ότι ο «μεγάλος» (καθώς πρόκειται μάλιστα για μια τράπεζα στη Γερμανία όπου εργάζεται ο Θανάσης ως μετανάστης) καταστρέφει τον «μικρό». Το ίδιο απάνθρωπο εμφανίζεται το τραπεζικό σύστημα και στο «Από πού πάνε για τη χαβούζα» του Θόδωρου μαραγκού (1978).

ΟΙ ΨΕΥΤΟΘΕΟΙ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ.

Ίσως κανένας άλλος επαγγελματικός κλάδος δεν έχει «ξεφωνηθεί» τόσο πολύ από τον Βέγγο, όσο ο ιατρικός. Πάλι στο «Από πού πάνε για τη χαβούζα», σε πρώτο πλάνο τα ράντζα των νοσοκομείων. Στην ταινία «Ο παλαβός κόσμος του Θανάση», ο Βέγγος ως διευθυντής κλινικής καταγγέλλει το μπάχαλο και τη αδιαφορία για τον πολίτη που επικρατούν στα νοσοκομεία.

Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Στο «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη (1998) ο Βέγγος, ο Θανάσης, μεταμορφώνεται. Ο «καλός μας άνθρωπος» κρατά όπλο. Και όχι μόνο το κρατά, αλλά και το χρησιμοποιεί. Και όχι μόνο το χρησιμοποιεί,, αλλά σκοτώνει με «κρύο αίμα», τον ασυνείδητο κυνηγό που στο δεύτερο επεισόδιο της ταινίας σκοτώνει την τελευταία νανόχηνα στον Έβρο. Έχουν περάσει 18 χρόνια από την ταινία «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» όπου ως Θανάσης Μαγκάνας επιτίθεται με μπαλτά κατά του υπουργού Ακρίβειας, αλλά αρκείται στο να αποκεφαλίσει το μικρόφωνο του κυρίου υπουργού. Επιτέλους, ο Θανάσης τολμά να αποδώσει δικαιοσύνη…

ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

-«Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας»!

Τη φράση αυτή ξεστομίζει σαν προφήτης ο Βέγγος στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Αγγελόπουλου (1995) εις πείσμα όσων εκείνη την εποχή του «μεγάλου πάρτυ» και που τίποτε δεν προμήνυε την χρεοκοπία –και όχι μόνο την οικονομική- μιλούσαν για «εκσυγχρονισμό», για «κοινωνία πολιτών» για «ισχυρή Ελλάδα

ΟΙ ΛΟΥΜΠΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Ο «πλούσιος» στον «Ηλία του 16ου» δεν είναι ένας υγιής επιχειρηματίας. Είναι ένας κλεπταποδόχος –που θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμπει σε ένα μαυραγορίτη που φτιάχτηκε επί Κατοχής- ο Παπαγιαννόπουλος. Οι «συμπαθητικοί φτωχοί», οι «καλοί» της ταινίας πάνε να κλέψουν, για την επιβίωση (κάτι ανάλογο βλέπουμε και στον «Τυφλό Άγγελο» του 1960, όταν ο Βέγγος – μανάβης Κώτσος, χαμογελά συγκαταβατικά καθώς τα χαμίνια της γειτονιάς του κλέβουν φρούτα από τα τελάρα). Το κοινό εκείνης της εποχής όμως δεν είναι ούτε έτοιμο ούτε πρόθυμο να δει τη λύση που «προτείνει» ο Βέγγος, αλλά «προτιμά» εκείνη του Χατζηχρήστου, του απλοϊκού τίμιου επαρχιώτη που συμβαδίζει με την τρέχουσα ηθική και που αρκείται στο «τουλάχιστον να μην πάνε μέσα τα παιδιά…».

Στο «Δίδυμο της συμφοράς» του 1989 στόχος είναι ο κόσμος της νύχτας. Ένας πλούσιος υπόκοσμος που πλέον παρεμβαίνει έξω από τα στενά όρια που εκινείτο και φιλοδοξεί να παράξει και πολιτική. Στην ταινία «Θανάσης ο αισιόδοξος» της ίδιας χρονιάς, παίρνει το μέρος των συνδικαλιστών απεργών απέναντι σε διεφθαρμένους εργοστασιάρχες.

ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΙ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ»

Στην ταινία «Θανάσης ο βομβιστής» ο Θανάσης είναι ρεσεψιονίστ πολυτελούς ξενοδοχείου που απειλεί να ανατινάξει ένας βομβιστής αν δεν ακουστούν τα «πολιτικά» του αιτήματα. Παρότι «γραφικός» ο υποψήφιος βομβιστής, διατυπώνει δίκαιο πολιτικό λόγο ενώ η βόμβα που κρατά είναι ψεύτικη, σε μια σημειολογική αλληγορία, ότι οι πραγματικά επικίνδυνοι είναι άλλοι, οι «αποδεκτοί» πελάτες του «ξενοδοχείου».

Καλό σου ταξίδι μεγάλε επαναστάτη!

63 responses »

  1. Ο/Η Eddie λέει:

    Οντως πολυ το ξεψειριζουμε το θεμα και οι απαντησεις ηδη δωθηκαν. Σε μερικους βγαινουν σπυρακια οταν αναδεικνυεται η επαναστατικοτητα (ως ΜΙΑ απο τις πτυχες) του εργου του Βεγγου, ασχετα αν ο ιδιος ο συγγραφεας του κειμενου χρησιμοποιει τον ορο «αντιεξουσιαστης» ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ (και αρα δεν διεκδικει να του φορεσει την μαυροκοκκινη ντε και καλα).
    Τωρα για το αν ηταν πολιτικοποιημενος ο Βεγγος (που ειναι αλλη συζητηση, παροτι σχετικη, αλλα που επισης αμφισβητει ο apapapa), αρκει να αντιληφθει δυο τρια πραγματα.
    1) Αλλιως εκδηλωνει την πολιτικη κριτικη ενας κωμικος ηθοποιος και αλλιως ενας που παιζει δραμα.
    2) το εργο του Βεγγου που περασε περισσοτερο στο κοινο, βρισκεται αναμεσα στα μετεμφυλιακα χρονια και μεχρι και τα χρονια της δικτατοριας. Μονο ενας σοβαρα κολλημενος δεν μπορει να αντιληφθει οτι η λογοκρισια και οι διωξεις του καθεστωτος επηρεαζαν ασφυκτικα (ειτε εμμεσα, ειτε αμεσα) τα καλλιτεχνικα εργα, που στην καλυτερη, εκαναν συγκεκαλυμενη κριτικη, τοσο ωστε να μην το αντιληφθουν οι αρχες (αλλα οπως φαινεται ουτε μερικα σημερινα τρολ του διαδικτυου, μαλλον δειγμα της αντιληψης τους 😉 )
    Παρολο αυτο το ασφυκτικο σκηνικο, εντουτοις υπαρχουν μερικα στοιχεια (καποια απο τα οποια αναφερει το κειμενο) οπου δειχνουν την «αντιεξουσιαστικη» σταση του Βεγγου αναφορικα με τους θεσμους της εποχης. Περα απο πολιτικα σχολια σε ταινιες οπως το «Θαναση παρε το οπλο σου» ή σε σκηνες οπως αυτη http://www.youtube.com/watch?v=aqpE8C2y8hw, ακομα και ο ρολος του «πρακτορα ΘΒ» αποτελει μια σατιρικη ματια απεναντι στους αφθονους πρακτορες της εποχης του.

    3) μετα την πτωση της δικτατοριας, οπως επισημανε και ο Zaphod, δεν ειναι τυχαιο που οι ταινιες του Βεγγου εγιναν πολυ πιο πολιτικα στιγματισμενες («ο Θανασης στη χωρα της σφαλιαρας», «Θαναση σφιξε κι αλλο το ζωναρι» κλπ) και αρα καθολου «ολων των ελληνων» (εξουσιαστων τε και εξουσιαζομενων).

  2. Ο/Η katy λέει:

    Μην ανησυχείτε φίλοι μου….

    ‘Οὐκ ἔστιν ανδρὶ αγαθώα κακὸν οὐδὲν οὔτε ζῶντι οὔτε τελευτήσαντι.’ *

    Σωκράτης (469-399 π.Χ.), Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος.

    *μτφ. Ο καλός άνθρωπος, δεν παθαίνει τίποτα κακό, ούτε ζωντανός ούτε και νεκρός.

  3. Ο/Η risinggalaxy λέει:

    Αφηστε τον κακομοιρη. Η λεξούλα τον πειραξε στον τίπλο. Ο καθένας με τα κολληματα του

    • Ο/Η apapapapa λέει:

      η πλακα ειναι οτι τη λεξουλα στον τιτλο την ειδα σα συμπαθητικη γραφικοτητα. καπως σαν πασοκ και νδ στο απογειο του νικου γκαλη, που εβγαζαν φημες καθε μερα οτι θα κατεβει μ αυτους στις εκλογες… τελικα βολευτηκαν με τον ιωαννιδη 🙂

      ειναι ομως το κειμενο που εχει τρομερα χαλια, τραβηγμενο απο τα μαλλια και βεβιασμενο οσο δεν παιρνει. οπως εδω που βγαινει εντελως αβιαστα το συμπερασμα οτι ο ανθρωπος ηταν εναντια στο σαπιο θεσμο του γαμου:

      «Το 1958, στο «Διακοπές στην Αίγινα», σε ρόλο αυτοσχέδιου ντετέκτιβ, θα ξεσκεπάζει μοιχούς και μοιχαλίδες, δείχνοντας κωμικά και μεγεθυμένα την άλλη όψη του θεσμού (του γαμου).»

      ελεος δηλαδη!!!

      αλλα αν δεν κανω λαθος καπου γραφει οτι εσυ το ποσταρες ε;
      ε, δεν εισαι κι πιο αμεροληπτος εδω που τα λεμε…

  4. Ο/Η risinggalaxy λέει:

    Ασχολείστε ακόμα? ενα κειμενο ανέβηκε απο κάποιον ανθρωπο που αυτη την ανάγνωση έκανε.
    Εμφανίστηκε ο μέσος σαβουρδας ανόητος και άφησε να εννοηθει ότι υπάρχει κάποιος πληυθυντικος εδω που παει να καπελωσει διαφορα.
    Τι ασχολείστε?

  5. Ο/Η zakwer1 λέει:

    Οχι, ουτε αυτο το κομματι λεει κατι. Ειναι ουδετερο, Εθνικο, σαν τον Θαναση. Γιατι ο Θανασης δεν ειναι ουτε των αριστερων, ουτε των δεξιων αλλα Οοοοολων των Ελληνων

    • Ο/Η catalternative λέει:

      Θεική σκηνή…. LOL!!!

    • Ο/Η apapapapa λέει:

      ναι ακριβως, ολων των ελληνων. οχι γιατι γουσταρω ολους τους ελληνες, αλλα γιατι αυτος το θελε ετσι. παιζοντας για ολους και χωρις να παιρνει δημοσια μερος υπερ η κατα καποιων, παρα μονο παιζοντας. κι επαιζε με την αθωοτητα που παιζει ενα παιδι. χωρις να ξερει τι θα βγει. οποιος καταλαβε καταλαβε…

      κι επειδη η αθωοτητα, η ειλικρινεια εχει την ταση να επηρεαζει πολυ και ετεροκλητο κοσμο, ο βεγγος αγαπηθηκε σχεδον απο ολους. αν ειχε βγει να λεει επαναστατικουρες για τη δουλεια του θα επηρεαζε λιγοτερους και μαλλον αυτους που το ειχαν λιγοτερο αναγκη.

      εχε υποψη σου zakwer και ολοι οι υπολοιποι που την εχουν δει μετα-θανατιοι απονεμητες τιτλων οτι καλοι, αγνοι κι ευσυνειδητοι ανθρωποι σα το βεγγο, υπαρχουν και αριστεροι και δεξιοι και αντιεξουσιαστες, υπαρχουν παντου.

      επισης παντου υπαρχουν ασυνειδητοι ασχετα με το τι δηλωνουν για τα πολιτικα κεφια τους.

      πχ το χατζηδακι θα τον ελεγες δεξιο;

      κι εδω απανταω και στον κιχωτη:
      μη συγκρινεις κουνδουρο με βεγγο. ο κουνδουρος δουλευε με στοχο, ο βεγγος επαιζε.
      η «επαναστατικη ματια στην τεχνη» ειναι δικες μας κουλτουριαρικες ερμηνειες σε οτι αφορα το βεγγο.
      αν υπηρξε μια ματια βεγγου στην τεχνη αυτη ηταν παιδικη ματια.
      και θα μου πεις -δικαιως- τωρα. δεν ειναι επαναστατικο να μενει κανεις παιδι μεχρι τα βαθια γεραματα; βεβαιως και ειναι!
      αλλα δε νομιζω πως αυτο ηθελε να πει ο αρθρογραφος που σχολιαζουμε…

      • Δεν ήξερα ότι ο Βέγγος έπαιζε για τον Ωνάση, το Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα, τον Παπαδόπουλο, τον Παττακό, τον Παπάγο, τον Καραμανλή και λοιπούς εξίσου Έλληνες (την υπηκοότητα).
        Διαφωνώ με την αγιοποίηση των λειψάνων και την οικιοποίηση των προσώπων, αλλά μη λέμε κι ό,τι θέμε στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε ότι έξω δεν βρέχει (σήμερα ειδικά).

        Επαναστατική τέχνη δεν υπάρχει μόνο αν από πίσω της αναγνωρίζεις τα άπαντα του Μαρξ και το μπλοκάκι με τις συνταγές μαγειρικής του Μπακούνιν. Ο συμβολισμός, η αντισυμβατικότητα και ο αντικομφορμισμός είναι εξίσου επαναστατικά – και βέβαια με ευνόητο πρόσημο στην περίπτωση του Βέγγου (η ταξική υπόσταση του Καραγκιόζη). Στη μεταπολίτευση δε, έγινε απολύτως πολιτικός χωρίς να αφήνει καμία αμφιβολία στο πού απευθύνεται και τι θέλει να πει (πάντως σίγουρα όχι στη συνεισφορά της αυτοκρατορίας Λάτση στο νεότερο έθνος)

        Ας τον αφήσουμε όμως να ηρεμήσει. Πράγματι ως ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ είμαστε φτωχότεροι όταν χάνονται τέτοιοι άνθρωποι.

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          φυσικα επαιζε και για το λατση και για το βαρδινογιαννη. δεν ηταν κανενας κολλημενος να παιζει για τους επαναστατες μονο… καλα γαλαξιαρχη μη σου χαλασω την επιθυμια, η ανθρωποτητα αλλωστε δεν περιλαμβανει τους εφοπλιστες, εχεις δικιο…

          κι επειδη αποχωρω, αφιερωμενο απο το θαναση σ’ ολους τους μυστες της επαναστατικοτητας και της τεχνης:

          «Πες μου τώρα, ο χαρακτήρας «Θανάσης» τι προσφέρει σε μια κοινωνία σαν τη δική μας;

          Τι προσφέρει; Τι να σου πω… Δεν ξέρω.»

          http://diskoryxeion.blogspot.com/2011/05/blog-post_03.html

        • Αν δεν είσαι Λάτσης είσαι Επαναστάτης. Το άκρον άωτον του μανιχαϊσμού.
          Τελος πάντων… Δεν επιμένω, γιατί θεωρώ ότι η κουβέντα έχει ήδη αρχίζει να μοιάζει με τυμβωρυχία.

        • Ο/Η simon λέει:

          ΑΥΤΟ, στη συνέντευξη του Θ.Β, το διάβασες, apapapapa;

          «Εδώ (σ.σ. αναφέρεται στο πρόσωπό του) είν’ αποτυπωμένη όλ’ η μιζέρια, όλ’ η δυστυχία, όλος ο πόνος του α σ ή μ α ν τ ο υ Έλληνα. Κάποιο βράδυ με πλησιάζει εξ’ απ’ το σινεμά ένας γέρος. «Καλέ μου άνθρωπε», μου λέει, «είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου. Σ’ ευχαριστώ. Μόλις βγαίνω απ’ το σινεμά έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες». Αυτό το καλέ μου άνθρωπε έγινε σήμα κατατεθέν του Θανάση. Έτσι, αγαπητέ, φτιάχτηκε σιγά-σιγά ο Θανάσης. Παρατηρώντας τους ανθρώπους μέσα στο χώρο που κινούνται. Στις λαϊκές αγορές, στις γειτονιές, στα σινεμά κ.λπ. Είναι ψέμα να ισχυριστώ πως δεν απευθύνουμε σ’ α υ τ ο ύ ς».

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          α δε στα πανε ζαφοντ; ο συνταξιουχος ηταν φιλοβασιλικος και η γυναικα του επισης

  6. Ο/Η risinggalaxy λέει:

    Βασικά ο Βέγγος ήταν μεγάλος έλληνας, το είπαν και στα ακροδεξιά μπλόγκς

  7. Ο/Η apapapapa λέει:

    ααα κοιταξε να δεις εντι, εγω οταν με βριζουν απανταω.
    δεν πιστευω να βγαλεις απ το αβαταρ σου το μαρξ και να βαλεις κανενα πιο …αντιεξουσιαστη ηθοποιο;

    • Ο/Η Anakata-dyomenh λέει:

      δεν έχω παρακολουθήσει καλά τη συζήτηση… αλλά νομίζω οτι ο μαρξ είναι αρκετα «αντιεξουσιαστης»… επίσης δεν την καταλαβαίνω ολη αυτη τη συζητηση να πω την αλήθεια… νομίζω ότι το «αντιεξουσιαστής» ήταν εξ αρχής εντός παρένθεσης… θα μπορούσε να αντικατασταθεί απλώς και από το αντισυμβατικός… δε νομίζω ότι το θέμα είναι να κολληθεί ταμπέλα αναρχικού ιδεολογικά στον Θ. Βέγγο ή και στον Μαρξ εννοώ… τέσπα… σας χαιρετώ.

      • Ο/Η apapapapa λέει:

        οχι ζακου επιμενω. το κειμενο αυτο ειναι μια αποπειρα αυτου που το εγραψε να φερει τον ανθρωπο στη θεση που νομιζει πως θα πρεπε να ανηκει. να τον οικειοποιηθει πολιτικα και οχι απλως συναισθηματικα. δεν ειναι απλα ανεπαρκες το κειμενο, ειναι στοχοπροσηλωμενο. δεν ενδιαφερεται να βαλει ενα κοματακι σε καποιο παζλ, αλλα να παρουσιασει μια ολοκληρη εικονα του μεγαλου επαναστατη, του στρατευμενου καλλιτεχνη.

        δε διαφωνω με τη θεαση του συγγραφεα γιατι προσπαθω κι εγω να βρισκομαι απεναντι στην εξουσια οταν αντεχω. διαφωνω με την τοποθετηση του βεγγου σ’ αυτο το καδρο που ο ιδιος απο μονος του δε μπηκε ποτε δημοσια, αν κι ειχε 84 χρονια καιρο να το κανει. τη βρισκω στην καλυτερη περιπτωση αφελη και στη χειροτερη πολιτικαντικη καπηλεια. αν ελεγαν τετοια πχ για το διαμαντοπουλο που επισης θαυμαζα πολυ, δε θα με πειραζε τοσο… ειχε δωσει πολιτικο στιγμα απο μονος του οσο ζουσε.

  8. Ο/Η lascapigliata λέει:

    Για την ιστορία ο Θανάσης Βέγγος παντρεύτηκε την Ασημίνα και κάνανε δυο παιδιά, και εγγόνια.
    Για το ταμπέλιασμα με ενόχλησε και εμένα. Περιορίζει την ουσία του ανθρώπου που ήταν πολλά παραπάνω…Μάλλον δείχνει ότι αν κάποιος δεν τριγυρνάει με τη μαυροκόκκινη δεν αξίζει την προσοχή του γραφόντος.

    • Ο/Η CrippleHorse λέει:

      Βάζει μια λέξη σε εισαγωγικά, την οποία αν δεν μπορείς να δεις αγνά και πέρα από την ιδεολογική της σύνδεση, ε, μάλλον δε φταίει ο αρθρογράφος.

      • Ο/Η katy λέει:

        CrippleHorse, πολύ σωστά (κι ευγενικά) το έθεσες!

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Ο αρθρογράφος τη βλέπει αγνά και πέρα από την ιδεολογική της σύνδεση; 😛

        • Ο/Η CrippleHorse λέει:

          Tην έχω ξαναακούσει αυτή τη χρήση και από το νόημα του κειμένου προκύπτει ότι εννοεί ότι οι χαρακτήρες που έπαιζε στέκονταν απέναντι σε διάφορους εξουσιαστικούς θεσμούς και λογικές όπως καταγράφονταν στον κινηματογράφο και κατ’επέκταση προβάλλονταν ως ιδανικά για την ελληνική κοινωνία. Δεν είπε ούτε ότι φορούσε μαυροκόκκινο μποξεράκι, ούτε ότι διάβαζε πολιτικές θεωρίες του Τσόμσκυ.

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          ουτε αυτο ισχυει. πολλοι χαρακτηρες που επαιζε ηταν δουλοπρεπεις και παρακλητικοι απεναντι στις εξουσιες. οπως ακριβως ειναι πολλοι ελληνες.

          μα τι ψαχνετε τωρα… τα μεγαλε επαναστατη και τα ρεστα περισσευουν.

        • Ο/Η Jaquou Utopie λέει:

          Έχεις μπερδευτεί… νομίζω και προσάπτεις προθέσεις εκεί που δεν υπάρχουν, και μάλλον γι΄αυτό και αντιμετώπισες και τέτοιες αντιδράσεις.
          Το κείμενο απλά αναδεικνύει μια οπτική γωνία, μία θέαση. Δεν είναι ευαγγέλιο, δεν είναι ο α και το ω για τον Βέγγο, δεν διεκδικεί τις δάφνες της απόλυτης αλήθειας. Είναι άλλη μία υποκειμενική προσέγγιση ενός πολλαπλού έργου μιας πλούσιας προσωπικότητας. Είναι προφανώς ανεπαρκές για να περιγράψει ολοκληρωτικά έναν άνθρωπο, όπως είναι και όλα, όπως είναι ακόμα και οι συνεντεύξεις του ίδιου του ανθρώπου που μπορεί να θεωρηθούν εξίσου αποσπασματικές. Το παζλ δεν συμπληρώνεται με ένα κείμενο, ούτε με 100. Δεν συμπληρώνεται ποτέ κατά τη γνώμη μου.
          Μην επιμένεις, γιατί δεν υπάρχει στην ουσία θέμα. Εσύ διαφωνείς με τη θέαση, ο αναδημοσιευτής του κειμένου συμφωνεί με τη θέαση, εγώ μπορώ να δεχτώ ότι είναι μια σκοπιά ενός πολλαπλού νομίσματος… είπαμε, de gustibus…

        • Ο/Η Mitsaras λέει:

          Ωωωωωωω! Σοφή Γυναίκα 🙂

        • Ο/Η CrippleHorse λέει:

          αδσφασδφασδφ

        • Ο/Η iordanoglou λέει:

          Ρε Jaquou, γιατι δεν γραφεις «περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα» και μας βάζεις και ψάχνουμε;

        • Ο/Η Jaquou Utopie λέει:

          έλα ρεεεε… πουλάω μούρη τώρα…. μη με διακόπτεις 😛 😛 😛

        • Ο/Η iordanoglou λέει:

          Καλά με συγχωρείς

  9. Ο/Η apapapapa λέει:

    οκ αμα δε το γραψες εσυ τι στεναχωριεσαι;

    μια χαρα κι ο χριστιανος απο πανω λεει οτι ο βεγγος ηταν προτυπο χριστιανου.
    καλα να κανουν τετοια παπατζηλικια οι χριστιανοι. αλλα και οι «αντιεξουσιαστες»;
    (εδω κι αν κολλανε τα εισαγωγικα)

    τα εισαγωγικα στον τιτλο δεν εχουν ιδιαιτερη σημασια γιατι το κειμενο ολοκληρο ειναι επιεικως α-θλι-ο, πολιτικαντικο και προσβλητικο για τη νοημοσυνη μας. ο ανθρωπος ανενταχτος εζησε μια ζωη και στη μακρονησο τον τσουβαλιασανε λογω συνδικαλιστικης δρασης του πατερα του. ο ιδιος δε διεκδικουσε κανενα κοινωνικοπολιτικο ρολο. θα του τον φορεσουμε εμεις καπελο και μαλιστα μετα θανατο; διαβασε τη συνεντευξη που εβαλα και ειδικα την τελευταια φραση της.

    • Ο/Η Eddie λέει:

      «οκ αμα δε το γραψες εσυ τι στεναχωριεσαι;»

      Kαι τοτε γιατι αγαπητε μας απευθυνεσαι σε β’ πληθυντικο;

      «αλλα και οι “αντιεξουσιαστες”;
      (εδω κι αν κολλανε τα εισαγωγικα)»

      Βαζεις ευκολα εισαγωγικα για να αμφισβητησεις το τι θελουν να αυτοπροσδιοριστουν καποιοι. Το ποιοι μπορει να ειναι αυτοι και γιατι τα εισαγωγικα μονο εσυ το ξερεις (κρινω παντως μια διαθεση προκαταληψης και εμπαθειας).
      Αλλα την ιδια στιγμη αρνεισαι τη σημασια των εισαγωγικων στον τιτλο. Επαναλαμβανω (μπας και το εμπεδωσεις), οτι ΔΕΝ εχει να κανει ο χαρακτηρισμος με την ιδεολογικη τοποθετηση του Βεγγου (γιατι τοτε ΘΑ ΕΛΕΙΠΑΝ τα εισαγωγικα), αλλα με την ΣΤΑΣΗ του, που ναι, ηταν «αντιεξουσιαστικη» (πες το αντικομφορμιστικη, δε θα χαλασουμε τις καρδιες μας)

      Δηλαδη ποσο δυσκολο ειναι να καταλαβεις οτι το να τιθεσαι απεναντι σε μια εξουσια μεσα απο την τεχνη σου, ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ συντροφο του Σκυφτουλη (ενα τυχαιο ονομα);

      • Ο/Η Eddie λέει:

        δηλαδη πρεπει να φοβηθει κανεις να χαρακτηρισει τον Βεγγο αντιφασιστα, λογω αυτης της σκηνης

        γιατι θα πεταχτει ενας μαλακας να πει «ελεος που κανατε τον Βεγγο μελος των antifa»?

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          βαριεμαι να ψαχνω το βιντεο που ο «βεγγος» ρωταει το μαυρο εγγονακι του ποσες φορες πλυθηκε σημερα για να ασπρισει…

          εκει ο βεγγος προφανως ειναι ρατσιστης.

          κοιτατε, καταλαβαινω την αναγκη σας για ηρωες, αλλα εδω κανετε λαθος… ο ανθρωπος ηταν χαρακτηριστικα αντι-ηρωας…

        • Ο/Η Jaquou Utopie λέει:

          ο ανθρωπος ηταν χαρακτηριστικα αντι-ηρωας
          Ακριβώς!!!! εξού και ο χαρακτηρισμός σε εισαγωγικά του τίτλου… αν και περί κριτικής και ορέξεως , de gustibus et coloribus non est disputandum.

        • Ο/Η Eddie λέει:

          χανω το χρονο μου να απανταω σε νουμερα του διαδικτυου.
          Καλη σου μερα.

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          σαφως χανεις το χρονο σου… μη πικραινεσαι παντως, θα μπορουσες να χεις αφισα του σταλονε στο δωματιο σου. ο αντιεξουσιαστης/αντιφασιστας βεγγος ειναι μια αναβαθμιση…

        • Ο/Η Eddie λέει:

          αργησες αλλα επιτελους απελευθερωσες τον μαλακα που εκρυβες μεσα σου.
          Αυτο δλδ που ειχες εξ αρχης σκοπο να κανεις.
          Αντε γεια!

      • Ο/Η apapapapa λέει:

        κι εγω λεω οτι ο χαρακτηρισμος αντιεξουσιαστης εντος η εκτος εισαγωγικων, αλλα κυριως η γελοια τεκμηριωση του μεσα απο ρολους και ατακες που συχνα δεν ειχε καν γραψει ουτε σκεφτει ο ιδιος, εχει να κανει με την προσπαθεια του αρθρογραφου (οπως και της παπαρηγας και του τσιπρα και του χριστιανου πιο πανω) να μετατραπει η αντικομφορμιστικη σταση ζωης ενος ανθρωπου σε ιδεολογικη τοποθετηση. να τον φερουμε δηλαδη «στις ταξεις μας». ο καθενας στη δικη του.

        λοιπον, αφου λες οτι μεσα απο την τεχνη του ειχε σκοπο να αντιταχθει στην εξουσια πως εξηγεις οτι στα στερνα του επαιζε -μεταξυ αλλων- το μπατσο; γιατι επαιζε σε χαζοσειρες του μεγκα; μα προφανως γιατι ηταν επαγγελματιας ηθοποιος.

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          α, και ψαχνοντας για μαλακες, κοιτα εκει που αναδημοσιευουν μαλακιες

        • Ο/Η risinggalaxy λέει:

          τεράστιε, έλα το έκανες το κομμάτι σου, άντε και πουθενά αλλού

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          τωρα μαλιστα, με αποστομωσες χατζητεραστιε και παω αλλου 🙂

        • Ο/Η Jaquou Utopie λέει:

          Κάτι προσπαθούσες να πεις, αλλά είσαι τόσο εριστικός που βγήκε η χολή στο τέλος και το έχασες.
          Το πιάσαμε το νόημα, οπότε μιας και δεν «μας» εγκρίνεις (εισαγωγικά μιας και σου αρέσει το υφάκι και ο πληθυντικός) μπορείς να μην μας ξαναδιαβάσεις και να μην ξαναμπείς στον κόπο να σχολιάσεις εδώ.

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          ζακου δεν εβρισα πρωτος οπως θα προσεξες…

        • Ο/Η Eddie λέει:

          ε τοτε μαλλον δεν ξερεις τι ειναι ιδεολογικη τοποθετηση

        • Ο/Η CrippleHorse λέει:

          Ούτε αυτά που ποστάρεις δε διαβάζεις μήπως; Εσύ δηλαδή λες να ήταν ιδεολογικοί οι λόγοι που από κάποιος που ήθελε να σκηνοθετεί ταινίες και να καταγραψει τη μιζέρια του λαού, κατέληξε να παίζει τον καλό μπάτσο σε τεταρτοκλασάτες (ακόμα και για βιντεοταινίες) βιντεοταινίες ή λες να σχετίζεται με τα χρέη που του απέφεραν όλα αυτά; Κατα τ’άλλα τη συνέντευξη την πόσταρες για να αποδείξεις ποιον ισχυρισμό σου, δεν κατάλαβα. Ο άνθρωπος με 300 ευρώ σύνταξη ήταν και δεν είπε ποτέ τίποτα, τι σου λέει αυτό από την άλλη;

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          για το αν ηταν ιδεολογικοι οι λογοι (και ποσο μαλλον αντιεξουσιαστικοι) διαβασε την τελευταια φραση της συνεντευξης του στο λινκ πιο πανω.
          δεν εχω να πω τιποτα σχετικα με το τι νομιζε ο ανθρωπος για τη συνταξη του, γιατι θα πεσω στο επιπεδο του αρθρογραφου…

        • Ο/Η Eddie λέει:

          «γιατι θα πεσω στο επιπεδο του αρθρογραφου»
          μιλαει το ατομο που επιδεικνυει επιπεδο και ηθος…

        • Ο/Η kixwtis λέει:

          Δηλαδή επειδή ο Βέγγος έπαιξε το μπάτσο σε μια ταινία δεν είχε πολιτική θέση και άποψη, αλλά ήταν τελείως ουδέτερος στο κοινωνικοπολιτικό φάσμα.
          Φίλε από μένα έχεις μεγάλο respect. Μου ανοίγεις τα μάτια

        • Ο/Η kixwtis λέει:

          Κι έστω ότι ο Βέγγος ήταν αναχικός-αντιεξουσιαστής, δηλαδή σύντροφος του Σκυφτούλη και του Άρη Σειρηνίδη. Το να έπαιζε το μπάτσο θα του αναιρούσε την ιδεολογία;
          Έχεις ακούσει ποτέ σου τον όρο «κόντρα-ρόλος»;

        • Ο/Η apapapapa λέει:

          βρε κιχωτη, με το παραδειγμα του μπατσου απλως καταδεικνυω ποσο ακυρα ειναι τετοια επιχειρηματα απο τα οποια βριθει το αρθρο.

          απο το πολιτικα ουδετερος μεχρι το μεγαλε επαναστατη που του απευθυνεται χωρις εισαγωγικα κιολας δε νομιζεις οτι υπαρχει μια αποσταση;

          κι εν πασει περιπτωσει δεν ξερω αν ειχε αποψη και τι αποψη ειχε ο ανθρωπος για την πολιτικη του τοποθετηση. παντως δε τη μοιραζοταν δημοσια για να βγαινει ο καθενας τωρα και να τον βαφτιζει οπως γουσταρει.

        • Ο/Η kixwtis λέει:

          apapapapa

          Πιστεύεις ότι ο Ριζοσπάστης ή το οποιοδήποτε φύλλο δε μπορεί να μιλήσει για το Βέγγο που έφυγε από τη ζωή; Πριν ανοίξεις όμως το Ριζοσπάστη για να διαβάσεις τι λέει για το Βέγγο μπορείς να φανταστείς ότι θα τα γράφει με διαφορετικό τρόπο από το άρθρο που θα διάβαζες για το θάνατο του Βέγγου στην Καθημερινή.

          Θα συμφωνήσω με τον eddie παραπάνω χωρίς να με επηρεάσουν τα εισαγωγικά. Το να πω το Βέγγο επαναστάτη και αντιεξουσιαστή, θα τον πω με την ίδια έννοια που θα έλεγα και τον Σπαθάρη, αλλά όχι με την έννοια που θα έλεγα κάποιον πολιτικό ακτιβιστή, ούτε καν τον Μίκη ή τον Καζάκο.

          Κι αυτά που γράφονται στο άρθρο στηρίζουν την επιχειρηματολογία του με τον τρόπο που το άρθρο βλέπει το Βέγγο, πχ η επαναστατική ματιά στις σχέσεις των δύο φύλων. Το να διαρρηγνύεις κοινωνικά ταμπού μέσω της τέχνης είναι και αυτό μια μορφή επανάστασης.

          Επίσης στο link που παρέθεσες, ο Βέγγος λέει:
          «… Θα σου πω κάτι. Ο Κούνδουρος στη «Μαγική Πόλη», όταν πήγε να στήσει τη μηχανή έφαγε καρπαζιά με το κουτάλι. Δεν είχε ιδέα τι του γινόταν. Στο τρίτο γύρισμα ήτανε ξεφτέρι. Δασκάλευε και τους δασκάλους του. Αυτό σημαίνει πως περισσότερο μετράει αν έχεις κάτι μέσα σου για να πεις. Τα υπόλοιπα μαθαίνονται … κλπ »

          είναι και αυτό μια επαναστατική ματιά στην τέχνη, στη σχέση της με το περιεχόμενο. Ο Βέγγος γράφει ότι γι αυτόν είναι δευτερεύον, τριτεύον πως θα στήσει την κάμερα. Θέτει δηλαδή το κέντρο βάρους στο ίδιο το περιοχόμενο, στο σενάριο. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό, από αυτό που περιμένεις να ακούσεις από έναν άνρθωπο του κινηματογράφου.

    • Ο/Η risinggalaxy λέει:

      για τον άνθρωπο μιλάει το έργο του και οι ταινίες του. για όλα τα άλλα, απλώς σε ανέχομαι σε αυτη τη δημοσίευση

  10. Ο/Η apapapapa λέει:

    μα καλα ποτε προλαβατε;;

    του φορεσατε και μαυροκοκκινη φανελα του παιχτη;

    (καπου θα βγουνε κι οι φασιστες να μας πουνε για τον αστυνομο θαναση καραθαναση και πως ητανε δικος τους)

    και το κκε μας ειπε ποσο εργατικη ταξη ηταν ο θανασης και ο τσιπρακας μας ειπε για το αγωνιστικο παρελθον του…

    ωχου μωρε μα-λα-κιες

    παλι καλα που μιλησε κι ο ιδιος (1971 περιοδικο «συγχρονος κινηματογραφος)

    http://diskoryxeion.blogspot.com/2011/05/blog-post_03.html

    ακου «καλο σου ταξιδι μεγαλε επαναστατη»!!!

    • Ο/Η Eddie λέει:

      Προς τι ο β’ πληθυντικος ρε μαστορα;
      Σε ποιον το απευθυνεις; Δε βλεπεις οτι ηταν ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ;

      Και επισης, γιατι δεν προσεξες οτι ο τιτλος εχει το «αντιεξουσιαστης Βεγγος» σε ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ; Δηλαδη, οχι με την εννοια της ιδεολογικης ταμπελοποιησης, αλλα της ΣΤΑΣΗΣ του απεναντι σε κυριαρχα προτυπα-θεσμους;

  11. Ο/Η Narrator λέει:

    Δεν νομίζω να έχω δει κάτι συγκλονιστικότερο στον ελληνικό κινηματογράφο από το βλέμμα του Βέγγου στην «Τελευταία Νανόχηνα».

    Αντίο κι από μένα. Θα κρατήσω την εικόνα της τόσο ήρεμης μορφής του στα παρασκήνια του θεάτρου μετά από την παράσταση «Αχαρνείς». Ντράπηκα να του πάω να του μιλήσω, φαινόταν κουρασμένος και δεν ήθελα να τον ενοχλήσω.

  12. Ο/Η tolos λέει:

    To «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» στη σημερινή ημέρα ταιριάζει.

  13. Ο/Η tolos λέει:

    Ο Θανάσης Βέγγος, “ο καλύτερος άνθρωπος της Ελλάδας”, ήταν ένας από τους τελευταίους επαναστάτες αυτής της χώρας.

    • Ο/Η MICHELITO SKETO λέει:

      EΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, ΠΟΥ ΤΗΡΗΣΕ ΠΙΣΤΑ ΤΟ: «ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ»!!!!! ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ «ΜΗ ΒΟΛΕΨΑΚΗΔΕΣ» ΕΛΛΗΝΕΣ. ΟΛΗ ΤΟΥ Η ΖΩΗ ΜΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΧΑΡΑΣ. ΗΤΑΝ Ο ΜΙΚΡΟΣ, ΜΗ ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ, ΠΟΥ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΗΣ ΦΑΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΙΑ & ΤΡΕΞΙΜΟ. ΗΤΑΝ Ο ΣΤΟΡΓΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Ο ΦΙΛΑΡΑΚΟΣ ΜΑΣ….ΗΤΑΝ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
      ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ=ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ!!!!!!

  14. Ο/Η tolos λέει:

    O πραγματικός “αντιεξουσιαστής” Θανάσης Βέγγος

  15. Ο/Η alexantro λέει:

    μα τι λεει …

  16. Ο/Η giorgalis λέει:

    Ήταν μεγάλης ηλικίας αλλά ο θάνατος του με λύπησε.
    Άφησε «εποχή»

  17. Ο/Η koula λέει:

    0.24′

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s