Σαν σήμερα έφυγε η Κατερίνα Γώγου… αναδημοσιεύει από το Roadartist   ,    ο risinggalaxy:

***


Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη,
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε,
δε θα ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές:
απροσάρμοστοικαταπίεση,
μοναξιάτιμήκέρδοςεξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας.
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή…
παρ’ όλα αυτά Μαρία
(Κατερίνα Γώγου)

2 responses »

  1. Ο/Η LAGARTSAS-A λέει:

    Η αυτοκτονία του Άσιμου κι ο θάνατος από ναρκωτικά του Σιδηρόπουλου ήταν στη συνείδησή της, δολοφονίες που είχαν διαπραχθεί από την κοινωνία και η μοναξιά της γινόταν ακόμα πιο βασανιστική όταν σκεφτόταν πως η μόνη που επέζησε προσπαθώντας να μην απεμπολήσει τα ιδανικά της, ήταν η ίδια:
    «Ακου καλά…Ελεύθερος σκοπευτής ήταν ο Νικόλας Άσιμος .Τον δολοφόνησαν κι αυτόν…[…]. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος-τον φάγανε κι αυτόν…Η μόνη επιζήσασα –για να ιδώ-εγώ…».

    Τρομοκρατημένη δεν ήταν μόνο από τον θάνατο αλλά και από τους ανθρώπους που πρόδωσαν την ίδια, τη ζωή τους, τις ιδέες τους, την προσωπικότητα τους:
    «Κανείς δε θα γλυτώσει
    Κι αυτό το μακέλεμα δε θάχει
    Ούτε μισό, μισοσβησμένο Όχι
    Θα βουλιάζουμε-βουλιάζουμε
    Κατακόρυφα με 300 και βάλε
    Σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
    Με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
    από διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
    γλείφοντας
    υπογράφοντας
    ικετεύοντας
    και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.

    Είναι αυτή η προδοσία που δεν αντέχει η ποιήτρια, καθώς και την καχυποψία που επικρατεί πια ανάμεσα σε παλιούς συντρόφους:
    «Σου λέω ρε Νίκο πως κανένας δεν είναι σιγουρεμένος/,…,ο ένας βρίζει τον άλλον χαφιέ/όλοι χαφιέδες είμαστε»

    Αυτή η εξέλιξη την έθλιβε γιατί έβλεπε ένα καλό δυναμικό έξυπνων και ικανών ανθρώπων να χάνονται: »Ναι. Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου να καταστρέφονται».

    Η αφετηρία μπορεί να ήταν κοινή, όχι όμως και η πορεία μέχρι το τέλος. Ετσι γινόταν βασανιστικότερη η έλλειψη καταφυγίου. »Που να σταθώ για μια ανάσα μόνο; Από παντού μας την έχουν στημένη».
    Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η καταστροφή του οράματος για ένα δίκαιο κόσμο, που θα γινόταν πραγματικότητα μέσα από μια επαναστατική πρακτική, και η διάψευση της ελπίδας για τη δημιουργία ενός πολιτικού και κοινωνικού δικτύου αντικαθρεφτίζουν την αποδόμηση του κόσμου του Εγώ. Η αιτία θανάτου κάτω απ αυτές τις συνθήκες μπορεί κάλλιστα να έχει σχέση με την προδομένη ιδεολογία: »Θ ανάψω μια μεγάλη φωτιά και κει θα ρίξω όλα τα Μαρξιστικά βιβλία, έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ τα αίτια του θανάτου μου».

    Η άρνηση της Γώγου να συμφιλιωθεί με την καθημερινότητα, προστέθηκε στην ψυχική της επιβάρυνση, βασάνιζε την ψυχή της, ενδυνάμωνε την έλξη που της ασκούσε ο θάνατος και επιτάχυνε το τέλος της.
    Μετά το 1991 βρέθηκε πολύ συχνά έγκλειστη σε ψυχιατρικές κλινικές και ακολούθησε ένα δρόμο χωρίς γυρισμό. Ο θάνατος είναι σχεδόν πάντα παρόν στα ποιήματα της. Ο τόπος του, είναι η πόλη που η Γωγώ αγαπούσε και ταυτόχρονα φοβόταν. Αντιθέτως η εξοχή ήταν ο τόπος της ζωής και της χαλάρωσης, που όμως δεν μπορούσε ή δεν έπρεπε να τον φτάσει κανείς όσο είχε να πολεμήσει για έναν καλύτερο κόσμο.
    »Αμα ψάξεις βαθιά
    βρίσκεις σπίτια δίπατα
    που χουν στο κατώι πήλινα δοχεία
    λίγη ώρα μακριά απ τη θάλασσα
    και κοψοχρονιάς.
    Και στο βουνό είν’ όμορφα
    Με δέντρα και ποτάμια
    Μόνο που εμείς είχαμε αποφασίσει
    ν αλλάξουμε τον κόσμο
    κι αυτό δε γίνεται με εξοχή.
    …..ξέραμε πως όλοι πεθαίνουνε
    αλλά υπάρχουνε θάνατοι που βαραίνουνε
    γιατί διαλέγουνε οι ίδιοι τον τρόπο».
    Οι δύο τελευταίοι στίχοι αποκαλύπτουνε τον τρόπο με τον οποίο σύμφωνα με την ποιήτρια, ο θάνατος μπορεί να αποκτήσει νόημα,όταν δηλαδή γίνεται πράξη ελπίδας και επιλέγεται συνειδητά ως θυσία για μια ιδανική κοινωνία.
    -Ολες οι πληροφορίες είναι απ το βιβλίο «Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου» και πρόκειται για μια διασκευή τμήματος της διατριβής της Αγάπης Βιργινίας Σπυράτου.

    Ένα πρωί θ ανοίξω την πόρτα
    και θα βγω στους δρόμους
    όπως και χτες.
    Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
    ένα κομμάτι από τον πατέρα
    κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
    -αυτά που μ άφησαν-
    και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
    Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
    Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
    ίσα ολόισα στη φωτιά
    και θα μπω όπως και χτες
    φωνάζοντας φασίστες!!
    στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
    μ ένα κόκκινο λάβαρο
    ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
    Θ ανοίξω την πόρτα
    και είναι -όχι πως φοβάμαι-
    μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
    και πως εσύ πρέπει να μάθεις
    να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
    χωρίς όπλα όπως εγώ
    – γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
    γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
    έτσι αόριστα
    σπασμένη σε κομματάκια
    από θάλασσα, χρόνια παιδικά
    και κόκκινα λάβαρα.
    Ένα πρωί θ ανοίξω την πόρτα
    και θα χαθώ
    με τ΄όνειρο της επανάστασης
    μες την απέραντη μοναξιά
    των δρόμων που θα καίγονται,
    μες την απέραντη μοναξιά
    των χάρτινων οδοφραγμάτων
    με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
    Προβοκάτορας.

    Κατερίνα Γώγου

  2. Ο/Η alexantro trollientes λέει:

    παει και ο Παυλος Τασιος ,οσυντροφος και πατερας της κορης της Γωγου
    σημερα η κηδεια του

    οπως αναφερει το ιν.γρ

    ….Στα γυρίσματα της ταινίας «Η ψεύτρα» γνωρίστηκε με την ηθοποιό Κατερίνα Γώγου, με την οποία λίγο καιρό μετά παντρεύτηκε. Έxει μια κόρη, τη Μυρτώ.

    http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231131212

    ας ειναι ελαφρυ το χωμα …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s