Αναδημοσίευση από το blog  ERRATUMτου ιντερνετικού φίλου methexis

***

Το κείμενο αυτό ξεκίνησε σαν απάντηση σε μια ερώτηση που μπήκε σε προηγούμενο κείμενο μου, με τίτλο «Πολιτική Κλιμακτήριος», αλλά και στο «Ή με την εσωτερική καταστολή ή με την κοινωνική απελευθέρωση που αναρτήθηκε στο Παραλληλογράφο.  (http://parallhlografos.wordpress.com/ ) από τον risinggalaxy.


Περιμένω βασικά η πλειονότητα των Αναρχικών σ’ αυτή τη χώρα, επιτέλους να ξεπεράσει την «οργανωτική» της φοβία, να αφήσει πίσω της την μόνιμη άρνηση για συντονισμό από το φόβο της δημιουργίας «ηγετικών» δομών. Περιμένω να υπερβεί τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που την κρατούν όμηρο της πολυδιάσπασης και της μεταξύ τους αποξένωσης και να προχωρήσει σε μια νέα οργανωτική προσπάθεια του μεγαλύτερου τμήματος του χώρου σε μια πλατειά οριζόντια συλλογικότητα σε πανελλαδικό επίπεδο, που θα μπορέσει και να εμπνεύσει αλλά και να παραδειγματίσει ότι μια τέτοια μορφή οργάνωσης είναι εφικτή.
Σαφώς, και εγώ όπως άλλοι, κουβαλάω τις ίδιες φοβίες για μια πιθανή εκτροπή μιας τέτοιας προσπάθειας σε μοντέλα εξουσιαστικά, κάθετης οργάνωσης που τελικά τίποτα δεν έχουν να κάνουν με την ιδέα της αναρχίας.
Ζούμε όμως σε καιρούς συμπιεσμένου πολιτικού και κοινωνικού χρόνου. Η απαξίωση όλων των κοινωνικών κεκτημένων των εργαζόμενων, ή κοινωνική εξαθλίωση, ο πολιτικός εκβιασμός και ο αποπροσανατολισμός του ατόμου από την κοινωνική συλλογικότητα επιβάλλονται με φρενήρεις ρυθμούς. Κατά τη γνώμη μου, ο μόνος χώρος που μπορεί να προσφέρει πολιτική και κοινωνική διέξοδο είναι αυτός της Αναρχίας.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, βλέπουν με μεγαλύτερη συμπάθεια την ιδέα της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης. Εκείνο που λείπει είναι η δυνατότητα συμμετοχής αυτού του κόσμου σε συλλογικές δράσεις, η αλληλεπίδραση με αυτές τις ιδέες και άλλους ανθρώπους που τις ενστερνίζονται. Ίσως στην Αθήνα, λόγω της ύπαρξης κάποιων συλλογικοτήτων, να μην φαίνεται τόσο η αυτή η έλλειψη, αλλά στην ευρύτερη περιφέρεια υπάρχει μόνο το χάος…
Θα ήταν πολύ πιο εύκολο αλλά και ουσιαστικό κατά τη γνώμη μου, αν υπήρχε κάποια διασύνδεση μεταξύ όλων των ομάδων, των συλλογικοτήτων που δρουν Πανελλαδικά, αλλά και μια προσπάθεια κοινής δράσης – τοποθέτησης. Τουλάχιστον στα απλά και επίκαιρα θέματα. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να οργανωθεί μια κεντρική βάση δεδομένων, για καταχώρηση όλων των κινήσεων – δράσεων, απ’ όπου όλοι θα μπορούσαμε να αντλήσουμε πληροφορίες και να ανταλλάξουμε εμπειρίες. Ακόμα θα ήταν καλό αν υπήρχε μια κοινή περιοδική έκδοση (εφημερίδα – περιοδικό) που να συνδιαμορφώνεται και να εκφράζει όλες τις ομάδες. Αυτό που λείπει για μένα είναι, σημεία αναφοράς και σημεία συντονισμού δράσης. Δεν βλέπω που είναι το κακό να προπαγανδίζεται η Αναρχική ιδέα αντί να περιμένουμε την κατά σύμπτωση επαφή του κάθε ανθρώπου με αυτή.
Κάθε φορά που  εκφράζω την όποια οργανωτική σκέψη συναντώ μόνιμα τείχη άρνησης και στερεότυπα όπως «αυτό αρμόζει μόνο σε εξουσιαστές» «εκείνο είναι καπιταλιστική πρακτική» και δεν συμμαζεύεται. Όσο θα φοβάται ο χώρος να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που είναι διαθέσιμα, τόσο θα μένει πίσω, ανακόλουθος και φοβικός, αρνούμενος τον ιστορικό του ρόλο και αποθαρρύνοντας όλους αυτούς που δεν έχουν πάρει διδακτορικό στους κλασσικούς, από το να τον προσεγγίσουν και να συμπαραταχθούν μαζί του.
Δεν είναι ούτε το πρώτο κείμενο που ασχολείται με το θέμα της οργάνωσης του χώρου,  ούτε το πιο πρωτότυπο, απλά αντικατοπτρίζει γενικώς τις ανησυχίες όχι μόνο τις δικές μου, αλλά και πολλών άλλων συντρόφων. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο είναι εφικτό να υπάρξει ένα οργανωτικό μοντέλο ικανό να απαντήσει στις ανάγκες του καιρού μας, αλλά σίγουρα μια συζήτηση πρέπει να ανοίξει ξανά. Δεν μπαίνω στις λεπτομέρειες της οργανωτικής φόρμας, ούτε στις απαραίτητες λειτουργικές διαδικασίες που θα εξασφαλίζουν την οριζόντια δομή της. Αυτό είναι μια άλλη κουβέντα και πρέπει να γίνει απ’ όλους όσους ενδιαφέρονται. Το βασικό για μένα είναι η ανησυχία και πεποίθηση για την  αναγκαιότητα αυτής της οργάνωσης.
***
Advertisements

One response »

  1. Ο/Η YA λέει:

    Συμφωνώ και επαυξάνω σε όλα. Όμως δεν ξέρω το κατά πόσο μερικοί στον αναρχικό/αυτόνομο χώρο έχουμε ξεκάθαρη πολιτική συνείδηση και τα ανάλογα προτάγματα ώστε τα άτομα που απαρτίζουν τον χώρο αυτό να προχωρήσουν συντονισμένα όντας σε κατάσταση οριζόντιας οργάνωσης. Μερικές δεκάδες σχόλια στο Ιndymedia ή η εν γένει χαλαρή στάση κάποιων του χώρου έξω για κρίσιμα ζητήματα δεν εκφράζουν σε καμμία περίπτωση έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο. Παρολαυτά με προβληματίζουν λιγάκι μεν αλλά δεν με απογοητεύουν. Επειδή ζούμε σε καιρούς συμπιεσμένου πολιτικού και κοινωνικού χρόνου, όπως λες, με προβληματίζει που αφήνονται έτσι κάποιες σημαντικές ευκαιρίες δυναμικής δραστηριοποίησης.
    Με αφορμή κάποια σχόλια σε θέματα σχετικά με την απεργία στην Χαλυβουργία ελλάδος και συγκεκριμένα την αποστασιοποίηση που εκφράζεται από κάποιους για έναν εργατικό αγώνα επειδή υπάρχει παρουσία του ΚΚΕ εκεί, σχολίασα και αλλού σχετικά. Μπορεί το σχόλιο που παραθέτω παρακάτω να μην έχει να κάνει με την οργάνωση αυτή καθεαυτή αλλά με την ανάγκη συνειδητοποίησης ότι ο δρόμος για την όποια εξέγερση – επανάσταση – ανατροπή περνάει μέσα και από τους καθημερινούς αγώνες «εκεί έξω». Εξάλλου η εξάπλωση και η προπαγάνδιση των πολιτικών και κοινωνικών θέσεων του χώρου δεν θα είναι αποτελεσματική αν μείνει στις θεωρίες, τις αφίσες, τις ανακοινώσεις, το ίντερνετ και αν αναλώνεται μόνο σε συγκρούσεις με τους μπάτσους.

    Το σχολιό μου σχετικά με το θέμα ήταν:

    Δυστυχώς κάποιοι σύντροφοι που κινούνται στον Α/Α χώρο δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν πως ο εργοστασιακός χώρος είναι πολύ διαφορετικός από τον φοιτητικό – τους αυτοοργανωμένους ελευθεριακούς χώρους, τις συνελεύσεις και το Σύνταγμα όπου οι περισσότεροι έχουν συγκεκριμένα πολιτικά προτάγματα
    Όλοι σωστά φωνάζουμε «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» και «η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών» αλλά ο πόλεμος με τα αφεντικά δεν θα γίνει μόνο στον Σύνταγμα κόντρα στα σκυλιά του κράτους αλλά κυρίως σε χώρους εργασίας. Η μαυροκόκκινη την στιγμή που μιλάμε βρίσκεται πολύ μακρυά από τους χώρους εργασίας και δη από τα εργοστάσια που αποτελούσαν ανέκαθεν την κινητήριο δύναμη της εργατικής τάξης αλλά και του κέρδους των καπιταλιστών.
    Δυστυχώς ο Ντουρούτι και ο Τσε έχουν πεθάνει και ο κομμαντάτε Μάρκος βρίσκεται πολύ μακρυά για να μεταδώσει την επαναστατική του φλόγα στους εργάτες της Χαλυβουργίας. Βέβαια πολύ αμφιβάλλω ότι και να βρισκόνταν απέξω από το εργοστάσιο και οι τρείς αυτοί μαζί, θα κατάφερναν αύριο να ωθήσουν την εργατική τάξη που έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό της ταξική της συνείδηση και σιγα σιγά επενδύει εδώ και δεκαετίες στην ατομικιστική μικροαστική συνείδηση, να κάνει εξέγερση.
    Πως λοιπόν θα γίνουν άγριες απεργίες όταν κάποιοι που υποτίθεται δουλεύουν για την εξεγερσιακή επανάσταση ενοχλούνται από 2-3 σημαίες του παμε που τους αποτρέπουν από το να δείξουν έμπρακτα αλληλεγγύη. Ο εργάτης που απεργεί εδώ και 40 σχεδόν ημέρες και λιμοκτονεί δεν νιώθει και πολύ καλά να τρέφεται με συσσίτια και ελεημοσύνη. Τώρα το γιατί ο εργάτης που καταχρεώθηκε μέχρι το λαιμό στις «καλές» ημέρες με αποτέλεσμα να βρίσκεται τώρα ανάμεσα σε μία σφικτή μέγγενη και να θεωρεί αδύνατο ότι μπορεί να ξεφύγει είναι μία άλλη κουβέντα.
    Οι ημέρες περνούν σχεδόν βασανιστικά για τους απεργούς και όχι μόνο άγριες αλλά ούτε καν απεργίες δεν βλέπουμε. Επειδή λοιπόν και αυτοί δεν τις βλέπουν, κάποια στιγμή θα θεωρήσουν μάταιο να λιμοκτονούν έξω από την πύλη ενώ τα διερχόμενα αυτοκίνητα στον δρόμο για την δουλειά τους να κορνάρουν σε ένδειξη συμπαράστασης. Οι απεργοί εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και επειδή λοιπόν καμμία άλλη απεργία δεν γίνεται ο εργάτης χάνει και την τελευταία ελπίδα που έχει να αλλάξουν τα πράγματα. Διότι όλοι ξέρουμε ότι με μία απεργία επανάσταση δεν πραγματοποιείται. Ο χώρος αν θέλει να αποτελεί σημαντικό επαναστατικό υποκείμενο θα πρέπει να στηρίξει ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ και δυναμικά κάθε αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη τάξη και όχι να απομακρύνεται επειδή δεν του αρέσει η φάτσα του Παμίτη την οποία άλλωστε μπορεί και να αγνοήσει.
    Το κράτος μας ξεσκίζει ασύστολα σε φόρους και καταστολή, η μία εταιρεία μετά την άλλη απολύει, επιβάλλει 5ωρα και 4ωρα στα κάτεργα, σε λίγο θα ψάχνουμε στα σκουπίδια οι περισσότεροι για φαγητό και κάποιοι ψάχνουν μήπως δουν χώρους εργασίας με Μαυροκόκκινες να κυματίζουν για να συμπαρασταθούν.
    Σύντροφοι δυστυχώς είμαστε ακόμα μακριά από τέτοιες καταστάσεις αλλά αν ο χώρος δεν κινηθεί μαζικά και πάνω από όλα οργανωμένα το παιχνίδι είναι ΧΑΜΕΝΟ ως προς την ποθούμενη επανάσταση. Και αργότερα θα βρεθεί και πάλι κάποιος ηγέτης να αποχαυνώσει την εργατική τάξη για άλλα 20 χρόνια, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, και η σημαία του Πάμε θα κυματίζει σε κάθε εργοστάσιο για να την κρατάει ζεστή την προλεταριακή ψυχή ως την ημέρα που θα ωριμάσουν οι συνθήκες… Δηλαδή την 366η του χρόνου που έρχεται.
    Συντροφικά.

    ————————————–ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ————————————-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s