Το παρόν κείμενο είχε δημοσιευτεί στο φύλο Ιουνίου 2010 της αναρχοσυνδικαλιστικής εφημερίδας Ροσιναντε  ,  και κατά τη γνώμη μου παραμένει πάντα επίκαιρο.

***

«SAPERE AUDE»

Η καντιανή μετάφραση του Αισχυλικού «τόλμησον φρονείν» αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα του δημοκρτικού πολιτεύματος. Ενώ λοιπόν όλες οι ουτοπίες εκ δεξιών αλλά και εξ ευωνύμων καταρρέουν από το βάρος της εξουσιαστικής ιδεολογίας τους, η ουτοπία της Δημοκρατίας φαντάζει υπαρκτή στο βαθμό που οι θιασώτες της γνωρίζουν και σκέφτονται. Ήδη όμως από τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, ο εξόριστος στοχαστής Walter Benjamin είχε κατανοήσει ότι στην νεωτερικότητα δεν θα μπορεί να αναλυθεί κανενός είδους πληροφορία, εάν πρώτα δεν σχολιαζόταν η έννοια της διαφθοράς του Τύπου. Με την επικείμενη οικονομική κατάρρευση αλλά και πτώχευση του ελληνικού κράτους, η ελληνική δημοκρατική συνείδηση διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Οι νεοέλληνες υπο το βάρος των ραγδαίων εξελίξεων στην πλειοψηφία τους σκέφτονται χωρίς να τολμούν, ενώ δυστυχώς πληθαίνουν και οι περιπτώσεις που τολμούν χωρίς να σκέφτονται.

Οι ερμηνείες αλλά και οι πολιτικές ευθύνες για την έλευση των ‘βαρβάρων’ μέχρι τα νότια σύνορα της Ευρώπης είναι πολλές. Παρ’όλα αυτά μια νέα οικονομική κατάρρευση έρχεται να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες, χωρίς να κλονίζεται ιδιαίτερα ο μεσσιανισμός ενός αυθαίρετου οικονομικού φιλευθερισμού εγχώριου αλλά και Δυτικού εν γένει. Τραπεζίτες, ψεύτες υπουργοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ημιμαθείς μηδενιστές, σαν άλλωτε οι μυστικιστές αναρχικοί του Μεσαίωνα, αγωνίζονται για την έλευση της χιλιετούς βασιλείας του θεού. Στον αντίποδα, η δονκιχωτική απομόνωση πλήθους εξεγερμένων συνειδήσεων, αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Το αποτέλεσμα; μία ακόμη πτώχευση, μία φασματική επιβράβευση μιας αναιμικής δημοκρατίας με την ψήφιση των νόμων και των όρων που θα οδηγήσει τη χώρα μας έξω από αυτή την κρίση με δημοκρατικές διαδικασίες μέσα στο κοινοβούλιο, και η φωνή χιλιάδων αντιφρονούντων, συστηματικά αγνοημένη, μάλλον φωνή βωόντος εν τη ερήμω. …

Βέβαια, αναρωτιόμαστε πως ‘ανεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμο έξω’, όταν οι φωνές, οι συμβουλές και τα προγνωστικά για την επικείμενη καταστροφή πλήθαιναν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου τα τελευταία χρόνια. Με τον φόβο. Με την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό μιας ελιτ, εκατέρωθεν, που προκλητικά αρνείται να σεβαστεί και αγνοεί πεισματικά την libido sciendi των ελεύθερων ανθρώπων. Με τον εκφοβισμό των εκφραστών και υπέρμαχων ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που συντηρεί και επικροτεί την ανθρώπινη δουλεία. Με το σύνολο αξιών αυτού του συστήματος που κοστολογεί ανθρώπινες ζωές. Μια γρήγορη ματιά στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν θα μας δείξει  το πότε και το πως απαξιώθηκε η εργασία, θα μας δείξει πότε χάθηκαν τα εργασιακά μας δικαιώματα. Άραγε θα μας δείξει και το πότε απαξιώθηκε η ανθρώπινη ζωή; Δυστυχώς, όχι. Οφείλουμε και πρέπει να ψάξουμε περισσότερο. Γίναμε θεατές, πιστέυοντας στην ασφάλεια και την ηρεμία που εξασφαλίζει η ‘απόσταση’ του θεατή. Όμως δεν υπάρχει πιο τρομοκρατημένη συνείδηση από αυτή του θεατή, που με τις αριστοτελικές αρχές του «ελέους και του φόβου» λυτρώνεται από τα πάθη του. Η ‘καταστολή’ για τον θεατή είναι αυτό από το οποίο γλίτωσε, η ‘απόλυση’ είναι αυτό που θα μπορούσε να πάθει. Ασφαλής αλλά χαιρέκακός παρακολουθεί από την κερκίδα τι θα μπορούσε να του συμβεί ως μονομάχος, φαντασιώνεται ο ίδιος τη μόρφή του ‘μεγάλου εγκληματία’, δρα αντανακλαστικά και σπασμωδικά, αυθαίρετα και αυταρχικά. Υπάρχει βέβαια και η λύση να κατέβουμε από την κερκίδα στην αρένα.

Μ.Κ.

***

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s