ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΕΦΑΛΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝ

Είναι πλέον εμφανές σε όλους, ακόμα και στους πιο αφελείς ή δύσπιστους ανάμεσα μας ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο. Το φάσμα της πείνας είναι εδώ, όπως δείχνουν οι ουρές στα συσσίτια· οι προοπτικές ανύπαρκτες όπως αποδεικνύουν οι λίστες των υποψηφίων προς μετανάστευση· η κοινωνική αδικία και ανισότητα πιο έντονες από ποτέ, όπως φαίνεται από την αντιπαραβολή των παραπάνω με τις εικόνες των γκαλά και δεξιώσεων που προβάλονται στα κοσμικά. Οι τράπεζες σώζονται πανυγηρικά με το πρώτο σκίρτημα του χρηματιστηριακού δείκτη, οι εφοπλιστές καλύτεροι πελάτες των τραπεζών της Ελβετίας συνεχίζουν απτόητοι να μεγαλώνουν τους στόλους τους και η πάλαι ποτέ παντοδύναμη Ευρώπη του ευρώ βουλιάζει σε πανικό. Κάποιο ενδιαφέρον θα μπορούσε να είχε το γιατί και πως φτάσαμε ως εδώ. Να φταίει το μνημόνιο ή μήπως η κακή εφαρμογή του, η είσοδος στο ευρώ ή η απειλή εξόδου από αυτό, η κακοδιαχείριση, η δαφθορά (αλήθεια η Ιρλανδία του ΔΝΤ πόση διαφθορά έχει;), οι φραπέδες που πίνει η νεολαία, οι μετανάστες, οι δημόσιοι υπάλληλοι, τα σκοτεινά σχέδια μυστικών λεσχών ;

Εδώ και δύο χρόνια ένα διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης έχει επιβληθεί μέσα από διαρκείς κοινότυπους κύκλους τρομοκράτησης για επερχόμενη «χρεωκοπία», λοιμό και αρμαγεδώνα. Τα ίδια και τα ίδια, ένα κομμάτι κάθε φορά. Mπορούν και αφαιρούν τη δυνατότητα επιβίωσης όσο υπονομεύουν την δυνατότητα σκέψης και δράσης όλων μας. Το τελευταίο επικοινωνιακό τρυκ αποδεικνύει το θράσος τους: οι ελεεινοί του κοινοβουλίου όρισαν έναν τραπεζίτη, έναν άνθρωπο του κεφαλαίου για πρωθυπουργό και αυτό θα πρέπει να αποτελέσει το λόγο που όλοι πρέπει να κάτσουμε ήσυχοι. Αυτό που κάνουν είναι να προσφέρουν άλλοθι στο φόβο του ξεσηκωμού: το καθεστωτικό ταχυδακτυλουργικό του Παπαδήμου  έγινε για να συντηρήσει την εκβιασμένη πίστη του «καλύτερα με το διάβολο που γνωρίζεις παρά με το διάβολο που δεν γνωρίζεις».

Εμείς, από την άλλη, θα συνεχίσουμε να λέμε με σταθερότητα και πείσμα, αυτό που ανέκαθεν φωνάζαμε ακόμα και στα χρόνια των φαινομενικά παχιών αγελάδων ως εμφατικά μειοψηφικοί και πληρώνοντας με επιθέσεις, διώξεις και φυλακίσεις την αντίστασή μας: ότι για την ανισότητα, τον παραλογισμό, την πείνα και τα δεινά της ζωής μας φταίει  ο καπιταλισμός και όχι η κακή εφαρμογή του. Πρέπει όμως εδώ να κάνουμε μια επισήμανση. Το ότι όλο και περισσότεροι αναρωτιούνται για τον καπιταλισμό, τη γενικότερη συζήτηση που έχει ανοίξει, δεν την επιβάλλαμε εμείς οι αναρχικοί (παρότι θα το θέλαμε). Την έχει επιβάλλει η καταφανής πλέον αδυναμία του να εξασφαλίσει τη συνολική κοινωνική ευημερία, πρόοδο και τελικά συναίνεση. Ο καπιταλισμός δεν υπήρξε από πάντα κι ούτε θα είναι αιώνιος. Επιβλήθηκε μέσω σκληρής καταστολής στις εργατικές μάζες αρχικά, μέσω δύο παγκοσμίων πολέμων αργότερα και μέσω κυρίως χυδαίας απόσπασης της συναίνεσης των εργαζομένων κι εκμεταλλευόμενων σε διάφορες χώρες με ασήμαντα ανταλλάγματα μπροστά στα κέρδη των αφεντικών και με σκληρή προπαγάνδα.

Ο καπιταλισμός ακόμα και τώρα δεν είναι καταστροφικός για όλους. Ακόμα και τώρα υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που πλουτίζουν κι ευημερούν από αυτό το σύστημα. Δεν είναι όλοι όσοι ήταν τις εποχές των παχιών αγελάδων βέβαια. Υπάρχουν αφεντικά κι επιχειρήσεις που αληθινά ζορίζονται.  Οφείλουμε όμως να δούμε πως όλοι, κι αυτοί που κερδίζουν κι αυτοί που χάνουν έχουν την ίδια απάντηση, το ίδιο μέτωπο στο οποίο τους τοποθετεί το κοινό τους συμφέρον :Την επιστροφή στην ευημερία τους θα την περάσουν πάνω από τις δικές μας ζωές. Το σύστημα δεν θα αλλάξει γιατί δε μπορεί να αλλάξει. Αν αλλάξει θα χαθεί η δική τους ευημερία, η δική τους κυριαρχία, η δική τους ζωή. Οπότε καλυτερα να καταστραφεί η δική μας. Συμφέρει όλους μα όχι εμάς. Απέναντι σε αυτή τη συσπείρωση κι επίθεση των αφεντικών μέσω του κράτους, των νέων νόμων από τους πολιτικούς τους υπηρέτες, τον εκβιασμό και την καταστολή, εμείς πώς θα διασφαλίσουμε το δικό μας συμφέρον, πώς θα αρνηθούμε τον κόσμο και την κοινωνία που δημιουργείται, πώς θα διεκδικήσουμε και θα δημιουργήσουμε τον κόσμο που ταιριάζει στις δικές μας ανάγκες, τις ανάγκες των πολλών, των εργαζομένων, των ανήμπορων?

Αυτό είναι το μοναδικό εκβιαστικό ερώτημα, ο μόνη αληθινή κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» που υπάρχει. Τώρα που οι  καπιταλισμός δείχνει πλέον ορατά σημάδια κατάρρευσης, στεκόμαστε για μία ακόμα φορά απέναντι στην καθεστωτική συνθήκη και την επιβαλλόμενη συλλογική αφήγηση, αυτή τη φορά  της ματαιότητας και της ηττοπάθειας.  Πιο αγωνιστικοί από ποτέ, πιστεύουμε, και ξέρουμε πως θα επιβεβαιωθούμε ξανά, ότι η ρήξη με το σύστημα που μας απορροφά τη ζωή και τους κόπους μας με τη μίζερη καθημερινότητα, την υποταγή και τις συνειδητές και ασυνείδητες συμβάσεις δεν είναι πλέον επιλογή αλλά μονόδρομος. Η υπακοή στο σύστημα έπαψε να είναι πια απλά ανήθικη, είναι πλέον εμφανώς αυτοκαταστροφική. Ο ατομικός δρόμος του βολέματος και της φιλήσυχης νομιμοφροσύνης οδήγησε και συνεχίζει να οδηγεί με  μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση, την ανεργία και την ανέχεια όχι των κατοίκων κάποιου μακρινού τρίτου κόσμου, αλλά του ίδιου του φορέα μιας τέτοιας επιλογής.

Τα ψέματα τελειώσανε λοιπόν, καιρός να πούμε τις δικές μας αλήθειες. Μετά από αιώνες διαψεύσεων, ήρθε η ώρα να πάψουμε να περιμένουμε τον επόμενο σωτήρα, όποιον μανδύα (αριστερό, εναλλακτικό, δήθεν “φιλολαῐκό”)  και αν φοράει. Είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα ο νέος “εθνοσωτήρας” θα μας φέρει στην ίδια θέση ή θα μας κοιμίσει με ξαναζεσταμένες συνταγές της σοσιαλδημοκρατίας του 80 ή θα μας οδηγήσει στον απολυταρχισμό και τη μισαλλοδοξία. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε πως η ιστορία διδάσκει πως όποτε στο παρελθόν το σύστημα έφτανε στα όρια του, οι έχοντες εξουσία και πλούτο δε δίστασαν να εκμεταλλευτούν ακόμα και  τον πόλεμο. Πραγματικά, πόσες φορές δεν απέσπασαν εκβιαστικά τη συναίνεση και την υποταγή μας χρησιμοποιώντας το φόβητρο ενός εχθρού που καραδοκεί ή μήπως ακόμα ακόμα δεν έστειλαν τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας να σκοτωθούν σε πολέμους για τα συμφέροντα και τις υποθέσεις  των αφεντικών; Ας επαγρυπνούμε γιατί και τώρα το όπλο του πολέμου, ο «εθνικός κίνδυνος» βρίσκεται στη φαρέτρα τους έτοιμο να χρησιμοποιηθεί μόλις όλα τα άλλα τρυκ  πάψουν να δουλεύουν.

Αυτή τη φορά όμως δεν πρέπει να ξεγελαστούμε! Ήρθε η ώρα να ξεβολευτούμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Οι συνθήκες, όσο και αν φαντάζει οξύμωρο είναι πιο ευνοϊκές από ποτέ.  Η πρόσβαση στη γνώση και την ενημέρωση είναι ορθάνοιχτη μέσω του διαδικτύου. Μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού είναι μορφωμένα και με δεξιότητες. Η παγκόσμια επικοινωνία ευκολότερη από ποτέ. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα, η πληροφορική και η μηχανοποίηση έχουν καταστήσει την παραγωγή των απαραίτητων προς το ζην πιο εύκολη, ξεκούραστη και αποδοτική από πριν. Τα παραγόμενα αγαθά και οι υπηρεσίες αρκούν για όλους μας. Το ζήτημα, που γεννά την ανισότητα και την φτώχεια, είναι η δίκαιη κατανομή τους, στον καθένα μας ανάλογα με τις ανάγκες του.

Πώς όμως θα γίνει αυτό; Τι θα αντικαταστήσει τις ιεραρχικές δομές, το κράτος, τη γραφειοκρατεία; Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, ούτε μας αρέσει να λέμε ψέματα. Ο δρόμος προς τα εμπρός μπορεί να μην είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, να απαιτεί χρόνο, ρήξη με τον παλιό εαυτό-ευφησυχασμένο ψηφοφόρο, σύγκρουση με την αδράνεια και τον ατομικισμό και αρκετή σκέψη για τις αποφάσεις καθώς αυτές θα αφορούν τον καθένα και όλους μας μαζί, αλλά σίγουρα είναι ορθανοιχτός!

Περνάει μέσα από την κατάργηση της διαμεσολάβησης και της αντιπροσώπευσης, αλλά προυποθέτει την αλληλεγγύη , την άμεση δράση και τη συμμμετοχή. Τη συμμετοχή όλων ισότιμα και αντιιεραρχικά, χωρίς αρχηγούς και αποκλεισμούς, στις αποφάσεις και στην εφαρμογή τους, με ίσο μοίρασμα τόσο στις υποχρεώσεις όσο και στις απολαβές. Περνάει μέσα από τη συμμετοχή μας στις δομές όπου αυτές γεννιούνται και ριζώνουν: στις κοινότητες αγώνα που θα έχουν λόγο για τις αναγκαιότητες  παραγωγής και διανομής των αγαθών, τις λαικές συνελεύσεις που θα αποφασίζουν για τη γειτονιά που κατοικούμε, τη συμμετοχή στο σωματείο που θα διαχειρίζεται τους όρους και τις συνθήκες εργασίας, αλλά πολύ περισσότερο εδώ και τώρα στο σήμερα με τη  συμμετοχή στις αντιθεσμίσεις, ένα πλούσιο δίκτυο από τις οποίες είναι ήδη στημένο από το κίνημα και δείχνει το μέλλον. Αυτοοργανωμένα πάρκα, κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες παιδικά στέκια, αυτοδιαχειριζόμενοι αγροί, δεν είναι προεκλογικές υποσχέσεις και κούφιες μεγαλοστομίες, υπάρχουν, παράγουν, δημιουργούν, είναι σήμερα διάσπαρτα παντού, είναι στην κυριολεξία εκατοντάδες. Σίγουρα υπάρχει κάποιο στη γειτονιά του καθενός. Στο χέρι του είναι να τα ανακαλύψει, να τα αξιολογήσει, να τα βελτιώσει, να τα  αναπαραγάγει,  να τα αναδείξει. Να τα κάνουμε πρόπλασμα για την κοινωνία του αύριο, θωράκιση απέναντι στο χάος που μας ετοιμάζουν τα αφεντικά.

Το θάψιμο των αρχηγών και της εξουσίας, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, οι οριζόντιες δομές σε επίπεδο γειτονιάς και εργασίας, η συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής,  οι πρωτοβουλίες για την προστασία των παιδιών, των α.μ.ε.α., της τρίτης ηλικίας, της φύσης, η άρση του κοινωνικού αποκλεισμού, η διαφορετική διαχείριση της ενέργειας τόσο στην παραγωγή (πραγματικά και όχι καπιταλιστικά πράσινη) όσο και στην κατανάλωση, η εξαφάνιση της καταπίεσης, της ανισότητας και των διακρίσεων και η επαναθεμελίωση των κοινωνικών σχέσεων σε βάσεις ισότητας και ελευθερίας δεν είναι αφηρημένα ευχολόγια ονειροπαρμένων ιδεαλιστών ούτε πρόσχημα για συγκρούσεις  με τα ΜΑΤ (τώρα πια όλη η κοινωνία εμαθε κάτι που οι αναρχικοί γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια: την αξία χρήσης του Maalox).

Αρνούμαστε το σύστημα όχι γιατί είμαστε ονειροπόλοι αλλά γιατί μας συμφέρει, εμάς, τους πολλούς.

Είναι  πλέον ο μόνος δρόμος για τη σωτηρία, τη δική μας, των παιδιών μας, της φύσης και της κοινωνίας.

ΜΕ ΤΙΣ ΛΑΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ, 

ΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΣΕΙΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s