Ο καιρός μας έκανε τη χάρη. Εμείς κάναμε μια χάρη στους εαυτούς μας και αφήσαμε στην άκρη τη γενικευμένη γκρίνια που διαχέεται στην ελληνική κοινωνία αλλά και στο ανταγωνιστικό κίνημα.

Η προσυγκέντρωση στο Μοναστηράκι ήταν αρκετά μεγάλη ήδη αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα αυτό που είδα μόλις ξεκίνησε η πορεία να ανεβαίνει την Αθηνάς. Απλά γέμισε ο δρόμος κόσμος. Για μια μέρα αφήσαμε στην άκρη μικρότερες η μεγαλύτερες θεωρητικές διαφωνίες και απλά βγήκαμε στο δρόμο.Φτάνει αυτό από μόνο του; Μια καλή καταμέτρηση δυνάμεων θα άλλαζε τίποτα; Προφανώς όχι. Αυτό που άλλαξε ήταν να βλέπω τόσους συντρόφους-ες ικανοποιημένους και με το χαμόγελο. Την ίδια μέρα που στο Μαξίμου η κυβέρνηση των φασιστών συνομιλούσε με τον τραπεζίτη πρωθυπουργό, ο μόνος πολιτικός χώρος που κατέβηκε μαζικά και με παλμό στο δρόμο ήταν η αναρχία. Φυσικά κατέβηκε και κόσμος ανένταχτος και θα ήταν λάθος να το παραβλέψουμε ή ακόμα και να τον εντάξουμε με το έτσι θέλω κάτω από τη μαυροκόκκινη. Το ζητούμενο εδώ είναι να δούμε, να διερευνήσουμε τα οφέλη τέτοιων οργανωτικών εγχειρημάτων και να αναστοχαστούμε πάνω σε ζητήματα στρατηγικής και προπαγάνδισης των ιδεών μας. Έμεινα έκπληκτος από τη θερμότητα με την οποία ο κόσμος στην Αθηνάς (που εκείνη την ώρα ήταν φίσκα με κόσμο που είχε βγει για ήλιο και ψώνια) αντιμετώπισε την πορεία. Ένας δυο χειροκρότησαν ενώ μια παρέα αυθόρμητα μπήκε στην πορεία και περπάτησε μαζί μας. Κάποιοι άλλη κοιτούσαν με έκπληξη, μάλλον από το μέγεθος της πορείας. Ήταν υπέροχο που περπατήσαμε την γεμάτη Αθηνάς κόσμο. Ήταν υπέροχο επίσης που περπατήσαμε την κλειστή από τα μεγάλα κωλομάγαζα Σταδίου. Φαίνεται πως αν είναι κάποιος που έχει ανοιχτή σύνδεση με την προπαγάνδα της πρεσβείας και της ΕΛ.ΑΣ περί «επικίνδυνων αναρχικών» είναι οι μεγαλέμποροι αστοί που παριστάνουν τους φτωχούς στα κανάλια ενώ είναι σε θέση να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για ενοίκια. Από την άλλη θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά το ζήτημα των εργαζομένων στα μαγαζιά αυτά και του πως μπορεί να γίνει παρέμβαση με αιτήματα οικονομικά αλλά και στήριξής τους απέναντι στους εργοδότες τους. Τους εργοδότες που δεν είπαν τίποτα για τα παγκάκια που έβγαλε ο Καμίνης για να μην κοιμούνται οι άστεγοι και ενώ δεν ενοχλήθηκαν ποτέ από την παρουσία φασιστών μαχαιροβγαλτών στην Ερμού, ενοχλούνται από τις πορείες. Φυσικό και επόμενο θα πει κάποιος. Σε κάθε περίπτωση η πορεία, με το δρομολόγιο που ακολούθησε και με το ποικίλο πολιτικό λόγο που έβγαλε προς τα έξω με τα καλέσματα και τις αφίσες ήταν μια εξαιρετικά επίκαιρη κίνηση.

Το πολιτικό συμπέρασμα για μένα είναι πως πρέπει να υπάρξει διαρκής αναστοχασμός σε ζητήματα στρατηγικής, οργανωτική συνεκτικότητα και πάνω από όλα … συνεννόηση και διαβούλευση. Δεν χρειάζεται να θρέψουμε και εμείς την αυταπάτη της «μεγάλης ενότητας» όπως κάνουν άλλοι με την «ενότητα της αριστεράς». Αυτά είναι συγκεντρωτικές λογικές. Πρέπει να είμαστε σε θέση να βρίσκουμε τρόπους να συνδέουμε τον αποκεντρωμένο οικονομικό και πολιτικό αγώνα με την αυτοδιεύθυνση σε τοπικό επίπεδο. Είτε πρόκειται για τον αναρχοσυνδικαλιστικό οικονομικό αγώνα και οργάνωση σε σωματεία και συνδικάτα, είτε για τον τοπικό αγώνα σε λαϊκές συνελεύσεις είτε για τις επιμέρους θεματικές των έμφυλων ζητημάτων, του μιλιταρισμού κτλ, έχουμε εργαλεία που πρέπει να τα βάλουμε να δουλέψουν. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπάρξει και άλλος κόσμος. Ένας-μια κάθε φορά. Και μετά ακόμα ένας. Δεν πρόκειται να προχωρήσουμε την υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης αν δεν οργανώνεται κόσμος. Αυτή τουλάχιστον είναι η δικιά μου προσωπική αντίληψη. Ο αφορμαλισμός και η γενικόλογη απεύθυνση σε μια εξέγερση θεωρώ ότι έχει συγκεκριμένα όρια. Η θα πρέπει να γίνουμε συγκεκριμένοι και να οργανώσουμε και να οργανωθούμε ή απλά θα γίνουμε groupies του καπιταλισμού και θα προετοιμάσουμε το έδαφος για την αντίδραση που θα έρθει με τη μορφή «πατριωτικών μετώπων» και «εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων». Το «βλέποντας και κάνοντας» αρμόζει σε ΠΑΣΟΚΟΥΣ όχι σε χιλιάδες κόσμου που έχουν γίνει παράδειγμα διεθνώς για το αντικαπιταλιστικό κίνημα.( και για να μην παρεξηγηθώ δεν εννοώ μόνο τον αντιεξουσιαστικό χώρο, αλλά το ευρύ ανταγωνιστικό κίνημα. )

Ήταν μια ιστορική ημέρα για τον πολιτικό χώρο της αναρχίας και αυτό γιατί καταφέραμε να υπάρξει μια στοιχειώδης συνεννόηση στη βάση κάποιων κοινών πολιτικών προταγμάτων σε μια συγκυρία που η γκρίνια και ο ζόφος θερίζουν.

Ούτε με τον αφορμαλισμό, ούτε με τον σταλινισμό, ούτε με τον οπορτουνισμό. Ταξική αυτοδιεύθυνση.

Ήταν μια ωραία ημέρα, με χαμόγελα -και είδα και έναν μικρό σύντροφο να πορεύεται μαζί μας στο καρότσι του. Συνεχίζουμε.

Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η Oblivion λέει:

    Συμφωνώ.Ούτε εγώ περίμενα αυτό που έζησα.Και παλμός και αποδοχή.Αν οργανωθούν τις επόμενες μέρες ανάλογες κινήσεις, καλό θα είναι να μοιράζονται και κείμενα -πρωτοβουλιακά από άτομα ή και από συλλογικότητες- στον κόσμο που είναι στις «παρειές» του σώματος της πορείας. Από την στιγμή που δεν φέρουμε την δυσοσμία της γραφειοκρατίας, του φετιχισμού της σιδηράς πειθαρχίας και της αληθινής πολιτικής θεωρίας, κείμενα έξυπνα, λιτά, περιεκτικά και εύστοχα είναι ότι πρέπει αυτή την στιγμή.

  2. Ο/Η gerasimos λέει:

    πραγματικά ήταν όλα τόσο διαφορετικά, ελπίζω η συνέχεια να είναι ανάλογη !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s