Αναδημοσίευση από το  STRANGE JOURNAL :

***

 

Γεννήθηκα στην Ελλάδα. Οι παππούδες μου προέρχονται από ιστορικά μέρη και χαμένες πατρίδες. Θαυμάζω τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους, λατρεύω τις φυσικές ομορφιές της Ελλάδας, βρίσκω πολύ διδακτική την ελληνική ιστορία γιατί πέρασε από διάφορα στάδια και κύματα, από πολλές καταστάσεις κατάλληλες για μελέτη.

Ο ελληνικός πολιτισμός σε όλα του τα στάδια, είτε είναι αρχιτεκτονική, είτε ζωγραφική, θέατρο, είτε ποίηση και λογοτεχνία κρύβει διαμάντια. Σε όλες τις μορφές τέχνης μπορείς να βρεις σημαντικούς ανθρώπους. Θεωρώ την ελληνική γλώσσα εκ των ομορφότερων στον πλανήτη, καθώς η μουσικότητά της και ο πλούτος λέξεων την καθιστά φορέα πολιτισμού.

Ποτέ μου ωστόσο δεν κατάλαβα, τι σημαίνει η φράση “είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας”. Τι σημαίνει υπερηφάνεια; Είναι το συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν έχει επιτελέσει ένα αξιόλογο έργο, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την αυτοεπιβεβαίωσή του. Επομένως περήφανος νιώθει όποιος έχει καταφέρει κάτι, μέσα από προσωπικό κόπο.

Το να νιώθεις περήφανος επειδή γεννήθηκες Έλληνας είναι κενό. Θα μπορούσες να είχες γεννηθεί στην Ιταλία, στο Περού ή την Μοζαμβίκη. Αυτό είναι ένα θέμα τύχης και πιθανοτήτων. Είναι σαν να λες “είμαι περήφανος που γεννήθηκα άντρας” ή “περήφανος που γεννήθηκα ξανθός”. Ε, και; Θέμα τύχης είναι αυτό.

Δεν προδίδει κάποια ικανότητα η εθνικότητά σου, εκτός αν πιστεύεις πως η μία φυλή είναι ανώτερη από την άλλη. Τότε, θα επιτρέψεις σε κάποιον άλλον που είναι πιο ισχυρός από σένα ή την εθνότητα που ανήκεις, να σε μειώσει ή ακόμη χειρότερα να σε εξαλείψει, γιατί δεν θα αποδέχεσαι την δική του “υπερηφάνεια” για την δική του βιολογική καταγωγή ή για το γεωγραφικό μέρος που έτυχε να γεννηθεί.

Η εθνική ταυτότητα δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα, μια φανταστική ταυτότητα η οποία εκλαμβάνεται ως πραγματική. Ο εθνικισμός αναπαράγει ένα κοινωνικό φαντασιακό, που είναι υπεύθυνο για πολλές κοινωνικές παθολογίες της εποχής μας. Επομένως, αρκεί να είσαι περήφανος επειδή πέτυχες κάτι, είτε πήρες το πτυχίο σου, είτε πήρες προαγωγή στην δουλειά σου, είτε δημιούργησες\ανακάλυψες οτιδήποτε. Για όλα τα υπόλοιπα πράγματα να είσαι ευτυχής. Ευτυχής επειδή έχεις την υγειά σου, ευτυχής λόγω ότι παραμένεις άνθρωπος, ευτυχής αν θες, επειδή γεννήθηκες σε μια χώρα που δεν περνάει πχ. επιδημίες και βομβαρδισμούς.

Ο Βertrand Russel έλεγε πως πατριωτισμός είναι η προθυμία να σκοτώσεις και να σκοτωθείς για ασήμαντη αφορμή. Ο Orwell ότι εθνικισμός είναι η δίψα για εξουσία ενισχυμένη από αυταπάτες. Ενώ ο νομπελίστας συγγραφέας Albert Camus τόνιζε ότι “αγαπώ υπερβολικά την χώρα μου για να είμαι εθνικιστής”.

Επομένως, οτιδήποτε δεν προγραμματίζεται, αλλά αποτελεί βιολογική ζαριά, δεν μπορεί για κανέναν σκεπτόμενο άνθρωπο, να αποτελεί λόγο περηφάνειας. Η οποιαδήποτε ψυχοπαθολογία δεν γίνεται να καμουφλάρεται -δήθεν- με σημαίες ιδανικών.

 ***

8 responses »

  1. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Τέλος πάντων επειδή βαριέμαι να ξαναγράφω όσα είχα είχα γράψει στο post μου που δεν εμφανίστηκε, πολύ περιληπτικά λέω:
    1) «υπερηφάνεια» δεν είναι μετάφραση ξένου όρου, είναι ελληνική λέξη, διάβασε τον ορισμό της στο λεξικό, θα σε διαφωτίσουν οι ερμηνείες της σχετικά με το θέμα που συζητάμε
    2)Προσωπικά δεν έχω να παρουσιάσω δικό μου δημιούργημα ακόμη. Πιστεύω πως είμαστε εμείς οι συνεχιστές της ιστορίας. Υπάρχουν άτομα που διαφύλαξαν την παράδοση και τη μετέδωσαν στις επόμενες γενιές, άτομα που εξέλιξαν την παράδοση και άλλοι που μεγαλούργησαν σε σχετικά ανεξάρτητη βάση. Να μερικά σκόρπια ονόματα σχετικά πρόσφατων προσώπων: Βάρναλης, Σεφέρης, Παπαδιαμάντης, Βαμβακάρης, Χατζιδάκις, Δόμνα Σαμίου, Μελίνα Μερκούρη, Χρύσανθος, Τσαχουρίδης κ.α.

  2. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Διέγραψες το σχόλιο μου; :/

  3. Ο/Η lascapigliata λέει:

    Αυτό που λέμε «περηφάνεια» είναι άλλη μια μετάφραση του ξενόφερτου όρου pride, που κατ΄κανόνα αποδίδεται σε διωκόμενες μειονότητες. Black pride, gay pride, κλπ. Δν έχει κανένα άλλο νόημα, από το να ενισχύσει τη αίσθηση ταυτότητα σε μια ομάδα, που βάλλεται ή δε βάλλεται από άλλες. Συνήθως το πρόβλημα μου με τέτοια άρθρα είναι αν θέλει να χτυπήσει την έννοια του εθνικισμού, ή την έννοια του ανήκειν σε μια ομάδα γενικά.

  4. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Φίλε μου,
    Ένας Έλληνας νοιώθει περήφανος για την εθνικότητα του γιατί είναι συνεχιστής του ιστορικού μεγαλείου που προανέφερες. Αυτό όμως συμβαίνει όταν έχει λάβει τη σωστή ελληνική παιδεία και έχει μάθει να αγαπά την παρτίδα του. Ένα πολύ απλό παράδειγμα: Αν ο αδερφός μου γνωρίσει μια μεγάλη επιτυχία (κερδίζει μια υποτροφία ας πούμε) εγώ θα είμαι περήφανος γι’ αυτόν, διότι ο αδερφός μου είναι ένα κομμάτι από εμένα και τον αγαπώ. Σωστά; Αν κερδίσει υποτροφία ο κος Τάδε, δε θα νιώσω καμία υπερηφάνεια, διότι απλά δεν τον γνωρίζω και καμία σχέση δεν έχω με αυτόν. Έτσι είναι. Όταν νοιώθεις κάτι δικό σου, πονάς γι αυτό. Η εθνική υπερηφάνεια είναι υγιές αίσθημα, σε αντίθεση με τον εθνικισμό. Το στενάχωρο είναι πως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν καλλιεργεί σωστά τα Ελληνόπουλα, με αποτέλεσμα να βγαίνουν από τα σχολεία ημιμαθείς και ανιστόρητοι, χωρίς να γνωρίζουν ποιοί είναι από που έρχονται και που πρέπει να πάνε.
    Τα σχολεία μας δεν βγάζουν Έλληνες. Μα για να νοιώσεις «υπερήφανος Έλληνας», πρέπει πρώτα να νοιώσεις «Έλληνας»…

    • Ο/Η Marina λέει:

      Από που κι ως που είναι «συνεχιστής» του ιστορικού μεγαλείου που προαναφέρθηκε; Ποια είναι ας πούμε η δική σου συμβολή, Γιώργο, σε αυτό που αποκαλούμε «Ελληνικός Πολιτισμός» που σε κάνει να αισθάνεσαι υπερήφανος; Θες να μας αναφέρεις τους τρόπους με τους οποίους εσύ συνεισφέρεις σε αυτόν τον Πολιτισμό; Κάποιο επίτευγμά σου, κάποιο άρθρο-κείμενο-σύγγραμα Ελληνικής Γραμματείας (αν υποθέσουμε ότι είσαι φιλόλογος), κάποιο παράδειγμα Αρχιτεκτονικού σχεδιασμού (αν, ας πούμε, είσαι Αρχιτέκτονας), κάποια ιατρική μελέτη-έρευνα (αν είσαι γιατρός-ερευνητής), μια μουσική σύνθεση (αν είσαι μουσικός) κ.ο.κ.; Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι «συνεχιστής»; Το γεγονός ότι απλώς γεννήθηκες στον ίδιο τόπο στον οποίο αναπτύχθηκε ένα σημαντικό κομμάτι του παγκόσμιου πολιτισμού πριν μερικές χιλιάδες χρόνια, δεν σε κάνει αυτομάτως και φορέα αυτού.
      Είναι όμως γνωστό – και αυτό δεν αποτελεί μομφή για σένα, αφού δεν σε γνωρίζω προσωπικά και δεν ξέρω καν αν πραγματικά σε λένε Γιώργο – πως εκείνοι που εμμένουν στην ανούσια υπερηφάνεια, στην πραγματικότητα κρύβουν τη δική τους προσωπική ανεπάρκεια. Μή έχοντας τίποτε το ουσιώδες να επιδείξουν, και προσπαθώντας να καλύψουν το προσωπικό τους κενό, εξαναγκάζονται να πιαστούν από κάπου αλλού (εν προκειμένω από το μεγαλείο ενός Πολιτισμού που ανήκει σε όλον τον κόσμο, είναι παγκόσμιο κτήμα).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s