Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο  

Ο ΑΠΑΤΡΙΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ :

***

Πριν από λίγες ημέρες ανάρτησα την «πρώτη» από τις «Τρεις ιστορίες για ζαπατίστας εκεί που δεν υπάρχουν ζαπατίστας» του Paco Ignacio Taibo II (εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, μετάφραση Παναγιώτη Καλαμαρά). Όπως δεσμεύτηκα, αντέγραψα από την ίδια έκδοση και αναρτώ σήμερα την «δεύτερη» και την «τρίτη» από τις παραπάνω ιστορίες μαζί με το «ηθικό δίδαγμα» του συγγραφέα, προσθέτοντας μόνο κάποιες σχετικές φωτογραφίες που, φυσικά, δεν περιλαμβάνονται στην παραπάνω έκδοση. …

Δεύτερη ιστορία
Έχω μία φίλη δεκαοχτώ χρονών, μικρούλα, ζει στα βόρεια της Ισπανίας, τη λένε Σουζάνα και δουλεύει ως εθελόντρια σ’ ένα μαγαζί αλληλεγγύης. Μεταξύ των διαφόρων πραγμάτων που πουλά, είναι ένας καφές από τους καλύτερους καφέδες του Μεξικού, ο καφές του Σοκονούσκο. Εδώ και κάμποσο καιρό δεν κατάφερνε να πουλήσει αυτόν τον καφέ κι έτσι η Σουζάνα ήρθε και με ρώτησε : «Δεν θα μπορούσαμε να βάλουμε στην ετικέτα αντί για καφές του Σοκονούσκο, καφές της Τσιάπας;». Το Σοκονούσκο είναι μια περιοχή της Τσιάπας που βρίσκεται στην πλευρά του Ειρηνικού, πέρα από τη Σιέρα και πολύ μακριά από τη ζούγκλα. Να γιατί κανείς δεν το ξέρει. Ωστόσο εκείνος ο καφές, προϊόν της συνεργατικής των καμπεσίνος, είναι στ’ αλήθεια ο καλύτερος καφές που υπάρχει. Γι’ αυτό απάντησα στην Σουζάνα : «Κορίτσι μου κάνε όπως νομίζεις, γράψε καφές της ζούγκλας της Τσιάπας, καλλιεργημένος με τα ίδια τα χέρια του υποδιοικητή Μάρκος και θα σου δώσω και μια φωτογραφία του να πίνει αυτόν τον καφέ, έχοντας σηκώσει την κουκούλα». Λοιπόν, εκπλήρωσα την υπόσχεσή μου, της έδωσα μια φωτογραφία του υποδιοικητή Μάρκος που πίνει τον καφέ, την έβαλε στην ετικέτα κι έτσι πούλησε όλο τον καφέ. Με ρώτησε η Σουζάνα: «Αλλά δεν είναι λιγάκι μαλακία αυτό που κάναμε;». Της απάντησα: «Αυτό το παιχνίδι χειραγώγησης των ΜΜΕ το ξεκίνησε ο υποδιοικητής Μάρκος, γι’ αυτό μην ανησυχείς».

Τρίτη ιστορία
Με είχαν προσκαλέσει σε μια εκδήλωση στη Νέα Υόρκη για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Τσιάπας και καθώς ήταν στο δρόμο μου, δέχθηκα να συμμετάσχω σ’ εκείνη την εκδήλωση. Όμως, ενώ πήγαινα προς το χώρο της εκδήλωσης, συνάντησα δυο Κινέζους. Ήταν δύο νεαροί Κινέζοι της Νέας Υόρκης, που δούλευαν σ’ ένα τηλεοπτικό δίκτυο μιας γειτονιάς της πόλης. Ο ένας απ’ αυτούς είχε διαβάσει τα μυθιστορήματά μου και ήθελε με μανία να δω μια ταινία της οποίας μόλις είχαν τελειώσει το γύρισμα,. Με τη μεσολάβηση ενός φίλου με έψαξαν, με βρήκαν, τέλος πάντων με τσάκωσαν επ’ αυτοφώρω και στην ουσία αφού με απήγαγαν, με πήγαν να δω αυτήν την ταινία.
Μου έδειξαν την ταινία στο σπίτι τους, με τους παρευρισκόμενους γονείς τους να κουνάνε συνεχώς το κεφάλι τους χαμογελώντας, όπως κάνουν όλοι οι καλοί Κινέζοι.
Η ιστορία που αφηγούνταν η ταινία ήταν μια ιστορία μιας απεργίας 800 ή 1000 ημιπαράνομων εργαζομένων που είχε συμβεί εκείνες τις ημέρες και οι οποίοι δούλευαν στον δεύτερο ή τον τρίτο όροφο σπιτιών εκείνης της γειτονιάς, φτιάχνοντας έτοιμα ρούχα, μικροπράγματα ή διάφορα προϊόντα-μαϊμούδες. Αρκεί να πω ότι το ρολόι που φοράω το έχω αγοράσει από έναν τέτοιο Κινέζο. Μοιάζει με ρολόι μάρκας γιατί είναι πλαστογράφηση ενός Christian Gray και για να είμαι πιο ακριβής είναι η πλαστογράφηση ενός πλαστού Christian Gray που κατασκευάστηκε στην Ταϊβάν.
Εκείνοι οι Κινέζοι εργάτες δούλευαν 14 ώρες την ημέρα χωρίς διάλειμμα για φαγητό, ενώ πολλοί κοιμόντουσαν εκεί που δούλευαν. Στην ουσία ήταν όλοι παράνομοι, συνεπώς βρίσκονταν υπό την απειλή, τον συνεχή εκβιασμό των αφεντικών τους ότι θα τους καταγγείλουν σαν παράνομους και θα τους στείλουν πίσω. Δούλευαν 6,5 ώρες την εβδομάδα και για το ¼ του μισθού που παίρνει ένας κανονικός εργάτης στη Νέα Υόρκη για την ίδια δουλειά. Το απροσδόκητο αλλά κατανοητό του πράγματος ήταν πως η απεργία ήταν παράνομη, δεν υπήρχαν ομάδες περιφρούρησης ή πικετοφορίες, ούτε είχαν βγει στο δρόμο, στην ουσία καθόντουσαν μέσα στα εργαστήρια με τα χέρια σταυρωμένα. Οι γονείς αυτών των δύο Κινέζων που είχα συναντήσει, δούλευαν τρία χρόνια για να μπορέσουν να οργανώσουν μια τέτοια απεργία. Και η απεργία έγινε, πέτυχαν.
Ακούγοντας αυτές τις ιστορίες και βλέποντας αυτό το ντοκουμέντο, αποφάσισα να προσκαλέσω τα δύο παιδιά και την ταινία τους στην εκδήλωση, οι γονείς όμως αρνήθηκαν να έρθουν γιατί ήταν παράνομοι και δεν ήθελαν να βγουν από το σπίτι. Τους προσκάλεσα εκεί προκειμένου να αφιερωθεί σ’ αυτούς η εκδήλωση αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας της Τσιάπας.
Η μοναδική αναφορά που κάναμε στην Τσιάπας σ’ εκείνη την περίπτωση ήταν η εξής: «Αυτή είναι μια εκδήλωση για την Τσιάπας, αλλά για την Τσιάπας που βρίσκεται εδώ, στη Νέα Υόρκη».

Ηθικό δίδαγμα
Δεν ξέρω τι ηθικό δίδαγμα μπορεί να βγει απ’ αυτές τις τρεις ιστορίες, αλλά ξέρω ότι υπάρχει ένα θεμελιώδες και σημαντικό δίδαγμα σ’ αυτές. Ίσως επειδή τα τελευταία χρόνια προέκυψε ένας παράξενος συνδυασμός Ένγκελς και βουδισμού, ανακατεμένος με την ιδεολογία των κόμικς και άφθονο Γκράουτσο Μαρξ. Είναι μια ιδεολογία που στη βάση βρίσκεται η πίστη ότι ένας κόκκος άμμου περιέχει ολόκληρο το σύμπαν και αντιστρόφως. Είμαστε όλοι χωρίς να το ξέρουμε ιθαγενείς Τσιαπανέκοι και με τη σειρά τους οι ιθαγενείς της Τσιάπας είναι επίσης και ταυτοχρόνως κοπελίτσες της βόρειας Ισπανίας που πουλούν προϊόντα για αλληλεγγύη, νεαροί Κινέζοι της Νέας Υόρκης που κινηματογραφούν μια απεργία παρανόμων, γερμανοί εκδότες που τη νύχτα κάνουν περιφρούρηση για να υπερασπίσουν Τούρκους μετανάστες.

***

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s