Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο  ΕΡΥΘΡΟ ΚΑΓΚΟΥΡΩ:

***

Ο Αρίστος είναι μικρομαγαζάτορας με μαγαζί στη Χώρα. Δεν έχει σημασία, τι μαγαζί… Τα τελευταία χρόνια, μαύρα κεσάτια και ζόρι μεγάλο. Κάτι φόροι και χαράτσια, κάτι από την άλλη το κάθισμα, η εξαφάνιση, πες καλύτερα, της αγοράς. Το μαγαζί έβγαινε δεν έβγαινε. Ο ίδιος έλεγε ότι μπαίνει μέσα, εγώ πάλι λέω, ότι μάλλον με οριακό κέρδος προσπαθούσε να την τσουλήσει. Αξιοπρεπώς. Δεν ήταν σπάταλος ο Αρίστος, ούτε καταναλωτικά προκλητικός, μαζεμένα  πράγματα. Που κι αυτά δεν τα είχε πλέον συχνά.

Τους τελευταίους μήνες ο Αρίστος είχε βρει άλλο παραμύθι, για να κοιμάται ήσυχος τις νύχτες. «Η γης ρε» μου έλεγε. Το επιμύθιο ήταν, ότι αν έχεις γη και όρεξη να την καλλιεργήσεις, να τη δουλέψεις και να βγάλει τα αγαθά της, δεν θα πεινάσεις, δεν θα χαθείς. Υπήρχαν μπόλικες θεωρίες σχετικά. Κάποιες είχαν και ριζοσπαστικό, τάχα μου, πρόσημο. «Να πεινάσουν στην πόλη» έλεγε «εμείς στα χωριά δεν έχουμε ανάγκη ρε». Πρέπει να το παραδεχτώ, είχε βάλει μποστάνια, είχε βάλει κήπους, είχε σπείρει, κοίταζε τι θα βγάλει από τα δέντρα του. Ακόμα και τα λίγα μαστιχόδεντρα που είχε βρει από παππούδες και θείους, άρχισε να τα φροντίζει κι εκείνα άρχισαν να του δίνουν μαστίχι, δηλαδή εισόδημα.

Ο Αρίστος, έχοντας βρει το αποκούμπι που έψαχνε, είχε πιάσει και έλεγε θεωρίες ασύστολα. Για το ποιοι παράγουν και ποιοι δεν παράγουν. Για το κράτος το σπάταλο που τι το έχουμε ανάγκη, για τους κηφήνες που κάθονται και τους «τρέφουμε». Κι άλλα πολλά. Με κάτι τσιτάτα του Zorba the Greek… «Μη λες μαλακίες ρε Αρίστο» του έλεγα…

Στις τελευταίες εκλογές ούτε τον είδα. Υποθέτω ότι θα ψήφισε κάποιους που θα του έταξαν ότι «θα μείνει η χώρα στο ευρώ» και θα του ζάλισαν και το μυαλό με κάτι ευφάνταστα «απαγκίστρωση», «επαναδιαπραγμάτευση», «επιμήκυνση» και άλλα σχετικά.

Μετά ήρθε η φωτιά. Στις 18 Αυγούστου ξημερώματα. Την πήρε ο άνεμος από τα δάση και την οδήγησε χαμηλά. Διάβηκε αγριεμένη και κατέκαψε τη «σιγουριά» του Αρίστου… Χωράφια, μποστάνια, δέντρα, τα μαστιχάκια που του έδιναν τη σιγουριά. Παρακαλούσε τους «κηφήνες» με τις μάνικες να τον σώσουν. Δεν σώθηκε. Δεν παλευόταν αυτό το πράγμα. Τώρα εκλιπαρεί το κράτος για αποζημίωση. Δίκιο έχει αλλά που να το βρει.

Δεν είμαι χαιρέκακος. Ίσα ίσα. Χτες πέρασα από τα καμένα, μεταξύ τους και τα χωραφάκια του Αρίστου.  «Περιλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως
θανάτου». Αλλά ρε Αρίστο μήπως έχουμε πιαστεί μαλάκες; Σιγουριές δεν υπάρχουν. Τέλος. Η πυρκαγιά δεν συγχωρεί τη σιγουράντζα. Και δεν μιλάω μόνο για αυτήν που έκαψε τα δικά σου τα δέντρα. Για την άλλη  λέω… κατάλαβες.

 

 

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η Σόνια λέει:

    Το συμπλήρωμα της εικόνας είναι η πληροφορία στα μήντια για την εκτίναξη των τιμών των σιτηρών -και συνεπώς πληθώρας τροφίμων πρώτης ανάγκης- στα ύψη λόγω υπερβολικής ξηρασίας, κοινώς οι τράπεζες ολοκληρώνουν το έργο των ανθρωπογενών φυσικών καταστροφών κι «αυτοκτονούν» τον κάθε Αρίστο γι’ακόμα μια φορά με τεχνητές ελλείψεις. Να τους καταστρέψουμε προτού μας διαλύσουν ολοσχερώς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s