αναδημοσιεύω το κείμενο φίλης δημοσιογράφου αναφορικά με την απεργία στο χώρο των Μ.Μ.Ε. το οποίο κυκλοφορεί στο facebook:

***

«Ήττα μνημονιακής πολιτικής για τα ταμεία. Ο αγώνας συνεχίζεται»

δηλώνουν τα Δ.Σ. των συνεργαζόμενων ενώσεων εργαζομένων στον Τύπο και στα ΜΜΕ 

http://www.paron.gr/typologies/?p=23727#more-23727

Καμία «επιτυχία» η μέχρι στιγμής απόρριψη της τροπολογίας Στουρνάρα για την κατάργηση των πόρων (αγγελιόσημου) του ασφαλιστικού συστήματος και την υπαγωγή του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ στον ΕΟΠΥΥ! 

  •  – Πρώτο, επειδή η τροπολογία θα ξανατεθεί σε ψηφοφορία μαζί με όλο το πακέτο μέτρων τη Δευτέρα. Και τότε δεν θα αντιμετωπιστούν οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ ως προνομιούχος συντεχνία…
  •  – Δεύτερο, διότι ήδη από το προηγούμενο μνημόνιο η απαίτηση των τροϊκανών διατυπωνόταν ως εξής:
  • «ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι θα υπάγονται σε ΕΝΑ ασφαλιστικό ταμείο».
  •  – Τρίτο, επειδή η πίεση που ασκείται εδώ και καιρό, εξ ου και τέθηκε σε ψηφοφορία το ζήτημα στη Βουλή
  • (και ας μη βιαζόμαστε να εκδηλώσουμε την έλλειψη ειλικρίνειας ή/και την πελατειακή μας σχέση με τους ψηφοφόρους της κάθε παράταξης με χειροκροτήματα),
  • προήλθε από τους μεγαλοκονδυλοφόρους των εργολάβων-εκδοτών και των καναλαρχών: των τελευταίων τα συμφέροντα δουλεύουν εδώ και χρόνια «αγκαζέ» με το ξεπούλημα και τη συνακόλουθη αριστοτεχνία στο «έρπειν και γλείφειν» των πρώτων.

[Αλήθεια, γιατί για τους ασφαλισμένους άλλων ταμείων (πλην δικαστικών, συμβολαιογράφων, δικηγόρων – των λεγόμενων και «ευγενών ταμείων») το ίδιο ακριβώς θέμα υπαγωγής τους στον ΕΟΠΥΥ δεν τέθηκε σε ψηφοφορία στη Βουλή; Π.χ., για τους ασφαλισμένους στο ΝΑΤ…]

  • – Τέταρτο, εμείς, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, ποτέ δεν ασκήσαμε την απαιτούμενη πίεση στις εργατοπατερικές συνδικαλιστικές ηγεσίες του χώρου μας, ώστε να συνδεθούν τα αιτήματα και οι (μικροί ή λίγο μεγαλύτεροι) αγώνες μας με την κοινωνία και με το ταξικό κίνημα. Ούτε καν παραμερίσαμε αυτές τις ηγεσίες, φτιάχνοντας ένα σωματείο βάσης από τα κάτω, κοινό για όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο.
  •  – Πέμπτο, από πότε θεωρείται εργασιακή νίκη η προνομιακή αντιμετώπιση κάποιων συγκεκριμένων κλάδων έναντι όλης της υπόλοιπης κοινωνίας; (Αρνούμαι να μεταχειριστώ ως επιχειρήματα παραδείγματα που εμπεριέχουν συγκινησιακή φόρτιση, για να μην υποπέσω σε λαϊκισμούς.)

Απόδειξη ότι οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ (ειδικά δε οι δημοσιογράφοι) λειτουργούμε πάντα σαν «κλειστό ιερατείο», συντεχνιακά δηλαδή, είναι ότι:

  • όταν τα αφεντικά μάς ζητούν να «προβάλουμε αυτό» ή να «αποσιωπήσουμε εκείνο», εμείς το δεχόμαστε – ως πλειοψηφία,
  • όταν απολύονται μεμονωμένα συνάδελφοί μας, δεν ξεσηκωνόμαστε σύσσωμοι στο κάθε μέσο,
  • όταν πολλοί, πάρα πολλοί συνάδελφοί μας αμείβονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών («μπλοκάκι») επί χρόνια
  • και άλλοι (η πλειονότητα των οποίων στα ηλεκτρονικά μέσα) αμείβονται με «μαύρα», δηλ. χωρίς μισθολόγιο, ασφάλιση και εισφορές σε κάποιο ταμείο,
  • εμείς το βουλώνουμε – ως πλειοψηφία,
  • όταν έσκασε μύτη η κρίση στην κοινωνία μας, εμείς κουνούσαμε όλο νόημα τα κεφάλια,
  • χωρίς καμιά συμμετοχή ως κλάδος στον όποιο ταξικό αγώνα εκδηλώθηκε,  όταν μας ζητούν να δουλέψουμε απλήρωτοι, το δεχόμαστε – ως πλειοψηφία,
  • όποτε μας μείωσαν τους μισθούς, το δεχτήκαμε – ως πλειοψηφία,
  •  όταν άρχισαν οι μαζικές απολύσεις, το δεχτήκαμε – ως πλειοψηφία,
  •  όταν σε κάποια «μαγαζιά» (δημοτικούς ρ/σ,  Απογευματινή,  Άλτερ και αλλού) οι μήνες δουλειάς χωρίς πληρωμή

διαδέχονταν ο 9ος τον 10ο, τον 11ο κ.ο.κ., όταν οι μαζικές απολύσεις καθώς και η τελική απαξίωση του μέσου από την ιδιοκτησία του

υπογράφονταν με τη φράση «το κλείνω, κάντε ό,τι καταλαβαίνετε», με τους απλήρωτους και χωρίς αποζημίωση συναδέλφους να ζουν την κρίση πρώτοι απ’ όλους κυριολεκτικά στο πετσί τους…

εμείς, οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα ΜΜΕ, αντί για γενική απεργία διαρκείας βγάζαμε ανακοινώσεις αλληλεγγύης…

  •  όταν, όμως, νιώσαμε ότι καίγεται η γούνα μας σε περίπτωση απώλειας του προνομιούχου ταμείου μας καταφέραμε, εν μιά νυκτί,
  • να κηρύξουμε επαναλαμβανόμενες 24ωρες ώς την απόσυρση της τροπολογίας…..και να μαζευτούμε σ’ ένα 12ωρο με το ζόρι 700 (!) άτομα μπροστά στη Βουλή,
  • όταν σιγουρευτήκαμε πως, έστω και για 4-5 μέρες, αποσύρθηκε το «δικό μας το πρόβλημα»,
  • αναστείλαμε τις επαναλαμβανόμενες 24ωρες για τη… Δευτέρα πια

(ξανά μόνοι, πάλι ξεκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία που αγωνίζεται ταξικά με 48ωρη Τρίτη και Τετάρτη και ίσως και περισσότερο κάποιοι κλάδοι)

και καλούμαστε από τα σωματεία μας…

να γιορτάσουμε την «ήττα του Στουρνάρα»  

  (ε, δεν είμαστε τόσο χαιρέκακοι ώστε να αναφερθούμε και «στην ήττα του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας»…)

…σε μια ανάπαυλα ανασύνταξης του αγωνιστικού φρονήματος (ναι, το ακούσαμε κι ετούτο με τ’ αφτιά μας στην ΕΣΗΕΑ!),

…ανασυντάσσοντας (όσοι από μας κουράστηκαν σήμερα) τις δυνάμεις μας,

…επαγρυπνώντας (πώς γίνονται και τα δύο: ανάπαυλα και επαγρύπνηση;),

…προβάλλοντας το ζήτημά μας στην κοινωνία (που ευελπιστώ ότι εξακολουθεί να μας βλέπει ως παράσιτά της και να μας φτύνει),

…και θυμίζοντας (κάπου εκεί στο τέλος) πως κοπτόμαστε για τους απολυμένους συναδέλφους και την ελευθερία του λόγου & του Τύπου…

…Εδώ θα ‘μαστε (στα «μαγαζιά» μας) να κάνουμε ρεπορτάζ, εμείς οι προνομιούχοι, για τους «καημένους τους εξαθλιωμένους της άλλης όχθης»!

 

***

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s