syntagma_aganaktismenoi_imera_epeisodia_1663491_b

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων από του διάγγελμα του ΓΑΠ στο Καστελόριζο, επανήλθε στους τοίχους του Facebook η γνωστή γκρίνια: ότι είμαστε όλοι στον καναπέ, ότι κουραστήκαμε και γυρίσαμε στο σπίτι, ότι έξω ο κόσμος καίγεται κι εμείς εδώ κοιμόμαστε και ότι όλοι αυτοί που παρίσταναν τους μάγκες εξαφανίστηκαν.   …

Αναμετρήθηκα για πολύ καιρό με την ιδέα ότι τέτοιου τύπου μουρμούρες, είχαν την πηγή τους σε κάποιου είδους χαμηλό διανοητικό μεταβολισμό, δεδομένου ότι δεν υπάρχει σοβαρή αμφιβολία ότι η Ελλάδα, στο πλαίσιο του λεγόμενου δυτικού κόσμου τουλάχιστον, καταγράφεται τα τελευταία χρόνια στην πρωτοπορία των κινημάτων και γεννά ασύγκριτα περισσότερα γεγονότα από χώρες με σημαντικότερη κοινωνική ιστορία από αυτήν, όπως η Γαλλία ή η Ισπανία.

Τείνω να αποκτήσω την πεποίθηση ωστόσο ότι η πηγή αυτής της ανοησίας είναι άλλη: η συνεχής φαντασιακή αναφορά ότι «γυρίσαμε όλοι στον καναπέ» αποτελεί το βασικό άλλοθι για τον κόσμο που την επικαλείται και ο οποίος κατά τεκμήριο είναι αυτός που βρίσκεται στον καναπέ. Αριστεροί και αριστερίζοντες, ακόμα και αναρχίζοντες που ουδέποτε πίστεψαν στη δυνατότητα των κοινωνιών να μετασχηματισθούν από μόνες τους, αναλυτές του καφενείου και του άμπελου που δε θέλησαν να ξεβολευτούν και να παρακολουθήσουν την κίνηση των τελευταίων χρόνων, θλιβεροί ηττημένοι από άποψη που αγάπησαν στον εαυτό τους την ιδέα ότι έχασαν το 1944, αυτιστικοί που βαριούνται να κάνουν ό,τιδήποτε περισσότερο από το να μαϊμουδίζουν αντιλήψεις που μόνο επιφανειακά διαφέρουν από τις θεωρίες περί «ψεκάσματος», θέλουν με το ζόρι να υποβάλουν την προσωπική τους μιζέρια στην ελληνική κοινωνία και τα κινήματα της.

Είναι πρόβλημα δικό τους, όχι των κινημάτων.

Το κοινωνικό κίνημα στην Ελλάδα πάσχει από ένα μεγάλο πρόβλημα δομών, έχει σημαντικά προβλήματα ταξικού προσανατολισμού, εξακολουθεί να σπαράσσεται από εμμονές και ανεπάρκειες, αλλά στον καναπέ δεν είναι.

Εδώ και μια τριετία βρίσκεται στο δρόμο, αντιδρά -σπασμωδικά ή όχι- στην επίθεση του Κεφαλαίου, υπερασπίζεται τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, αντιπαρατίθεται με τη φασιστική απειλή, δοκιμάζει νέες δομές, συστήνει καινούρια σχήματα μάχης, που πετυχαίνουν λιγότερο ή περισσότερο, μάχεται, χάνει, πέφτει, ξανασηκώνεται. Υπήρξα ο ίδιος εξαιρετικά κριτικός απέναντι σε στιγμές αυτής της διαδικασίας και της σημασίας που τους δόθηκε. Αλλά δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω το αυτονόητο: ότι είναι μια διαδικασία του δρόμου, όχι του καναπέ.

Η κίνησή μας θα αποκτήσει αργά η γρήγορα κατεύθυνση -και μαχόμαστε για να γίνει αυτό όσο πιο γρήγορα γίνεται. Θα βρει αντίκρυσμα μέσα στους εργασιακούς χώρους ανάλογο της εποχής της, θα ενοποιήσει την τάξη των εκμεταλλευόμενων ως τέτοια, θα αμφισβητήσει συνολικά το Κεφάλαιο και θα χειραφετηθεί από τις παγίδες του. Ακόμα κι αν δεν το καταφέρει, θα έχει δώσει αυτή τη μάχη -και θα συνεχίσει να τη δίνει.

Όσοι αισθάνονται οι ίδιοι άβολα στον καναπέ τους, δεν έχουν παρά να σηκωθούν από εκεί. Να μας πείσουν ότι καθόμαστε κι εμείς δίπλα τους, αποκλείεται.

 

Γιάννης Ανδρουλιδάκης

Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η A/A λέει:

    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

    ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΟΜΟΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s