αναδημοσίευση από τον ιστοτόπο του patras times

***

Να λοιπόν που για μια ακόμα φορά επαληθεύονται και επικαιροποιούνται, όσοι είναι θιασώτες  της άποψης,  πως η ιστορία επαναλαμβάνεται πότε ως φάρσα και πότε ως τραγωδία.

Στην περίπτωση της επέμβασης των δυνάμεων της τάξης στο παράρτημα του πανεπιστημίου, στο Μαραγκοπούλειο και στο ΤΕΙ  της Πάτρας, για την απόδοσή τους!!! στην τοπική κοινωνία και την αποκατάσταση της νομιμότητας, το ζητούμενο δεν είναι αν αυτή συνιστά φάρσα ή τραγωδία. Σε αυτό άλλωστε θα απαντήσει ο ιστορικός  του μέλλοντος που θα έλκει ενδεχομένως την καταγωγή του από την πρωτεύουσα της Αχαΐας. 

Ζητούμενο όμως είναι και παραμένει, να αναδειχθεί τι απορρέει από αυτή την επιχείρηση και τα παράγωγά της.

Να κατανοήσουμε, πως τα πραγματικά κίνητρα δεν ήταν η ανακατάληψη κάποιων χώρων νευραλγικής και υψίστης σημασίας για τούτη την πόλη , γιατί αν όντως ήταν τέτοιοι,  δεν θα τους άφηναν στην μοίρα τους – πολύ πριν καν καταληφθούν και γίνουν αυτοδιαχειριζόμενοι – όσοι όψιμα τους θυμήθηκαν.

Η ιδεολογία που απορρέει από την επέμβαση και τα όσα τεχνάσματα χρησιμοποιήθηκαν  για να αιτιολογηθεί  αυτή, αναδύεται σε όλο της το μεγαλείο από μια εικόνα. Από τον σύγχρονο τοίχο που υψώθηκε σε κάθε πιθανό σημείο εισόδου σε αυτούς τους χώρους, με το φόβο της ανακατάληψής τους.

Για όσους διαθέτουν την ελάχιστη έστω μνήμη, αλήτες, αναρχικοί, παρακρατικοί και επικίνδυνοι για την χώρα, ήταν και πολλοί από αυτούς που το ’73 βρέθηκαν στο πολυτεχνείο, στο παράρτημα της Πάτρας και όπου αλλού.

Κατά μία σύμπτωση, σε μια περίοδο που η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και το σύνταγμα έχουν πολλάκις καταρρακωθεί, κάθε κίνηση συλλογικότητας και ιδεολογικής διαφορετικότητας,  συνιστούν εκ νέου απειλή για την σε γυάλινα πόδια στηριζόμενη πλέον ελλειμματική Δημοκρατία μας.

Ο τοίχος που υψώθηκε λίγες ώρες μετά την ανάκτηση από την έννομη τάξη των τριών αυτοδιαχειριζόμενων  χώρων της Πάτρας, σηματοδοτεί τα πραγματικά κίνητρα όσων με προμετωπίδα την αστυνομία επιχείρησαν και… «νίκησαν» τα ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας.

Γιατί  εάν αυτοί  οι χώροι εξακολουθούσαν να υπάρχουν, θα αποτελούσαν ανά πάσα στιγμή απειλή για  να μετατραπούν ακόμα περισσότερο σε μήτρες προβληματισμού, παρά τα όποια  λάθη, ελλείψεις και γιατί όχι ακραίες πολλές φορές συμπεριφορές.

Για όσους θήτευσαν στους χώρους των αμφιθεάτρων και  των καταλήψεων στα καλά χρόνια του φοιτητικού κινήματος, για όσους δομήθηκαν πάνω στην αρχή της ελεύθερης διακίνησης ιδεών ,  ο «τοίχος» που υψώθηκε στο πρώην παράρτημα της Πάτρας,  στο Μαραγκοπούλειο και στο ΤΕΙ, δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο.

Οι χώροι, οι ημερομηνίες  αλλάζουν. Οι συνταγές μένουν ίδιες.

Για μια πόλη που κάποτε ανέδυε σε κάθε γωνιά της βαθύτατο Δημοκρατικό αίσθημα , είναι κατάντημα  να αναδεικνύεται σε μείζονος σημασία για τη λειτουργία και την ταυτότητά της το επίπλαστο ερώτημα  της ύπαρξης ή μη τέτοιων χώρων.

Για τους διακινητές των αντιλήψεων που θέλουν κάθε συλλογικότητα που δεν εντάσσεται στα δικά τους πρότυπα να είναι επικίνδυνη και μιασματική, το μόνο σίγουρο είναι, πως το μέλλον θα είναι κάτι παραπάνω από δυσοίωνο.

Γιατί  η ιστορία των κινημάτων – μικρών ή μεγάλων- είναι γεμάτη από περιστατικά αποκλεισμών, διώξεων και ενεργοποίησης κατασταλτικών μεθόδων, αλλά πολύ περισσότερο είναι γεμάτη με τη γέννηση νέων χώρων και ιδεών. Γιατί  όποτε το διαφορετικό και οι ιδέες – πόσο δε μάλλον οι ιδεολογίες  – επιχειρήθηκε να εγκλωβιστούν ανάμεσα ή έξω από υψωμένα τείχη και τοίχους, επετεύχθη το εντελώς αντίθετο

Γιάννης Γεωργόπουλος (Μεταπράτης ειδήσεων ) Πάτρα 8 Αυγούστου 2013454449776_83d9dd59f0

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s