τη σημείωση του φίλου και συντρόφου Γιάννη την αλίευσα από το facebook

***

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου. 

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της. Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Επειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».

Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο. Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε. Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.

Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ημασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα. Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.

Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.

***
Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.

Μα γράφει ο Μπρεχτ:

«Όταν για την αδυναμία μας μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»

Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.

Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε.

***

Advertisements

24 responses »

  1. […] Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε. risinggalaxy.wordpress.com http://citypress-gr.blogspot.com Πατήστε για συνέχεια… 2013-09-03 […]

  2. Ο/Η andreas λέει:

    Επαναλαμβανόμαστε, αλλά ας είναι.
    Για κάποιο παράξενο(;) λόγο οι δημοσιογράφοι αποκτούν στοιχειώδη συνείδηση μόνο αφού απολυθούν. Για κάποιο παράξενο(;) πάλι λόγο νομίζουν ότι είναι τα επαναστατικά υποκείμενα αφού πάλι απολυθούν. Επίσης για κάποιο παράξενο(;) λόγο νομίζουν ότι είναι εργάτες αφού φυσικά απολυθούν.
    Κάποιοι από μας που δεν είμαστε δημοσιογράφοι έχουμε ακουστά κάτι πράγματα όπως η κοινωνία του θεάματος, τα μμε στον καπιταλισμό και τον ρόλο τους καθώς και κριτική πάνω στη δημοσιογραφία μέσα στον καπιταλισμό(ακόμα και εκείνη της παλιάς εποχής που οι δημοσιογράφοι πληρωνόντουσαν από τα αφεντικά τους για να κάνουν προπαγάνδα). Οι δημοσιογράφοι φαίνεται πως δεν τα έχουν. Οι δημοσιογράφοι καλά κάνουν και δεν αισθάνονται εργάτες όσο δουλεύουν γιατί δεν είναι, είναι σκυλιά των αφεντικών τους και εχθροί των εργατών. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι τα νέα επαναστατικά υποκείμενα γιατί η επανάσταση που ονειρεύονται είναι να ξαναπροσληφθούν όσοι απολύθηκαν και να παίρνουν τα λεφτά που έπαιρναν παλιά για να παράγουν τα ίδια σκατά που παρήγαγαν όταν καλο( ή κακο)πληρωνόντουσαν.
    Δε θα νικήσετε…Ευτυχώς.
    Τελειώσατε…Ευτυχώς.

    • Ο/Η risinggalaxy λέει:

      ενταξει τώρα που παράθεσες ότι έχεις διαβάσει την Κοινωνία του Θεάματος ψαρώσαμε…

    • Ο/Η maria λέει:

      ο Chomsky υποστηρίζει οτι τα Μ.Μ.Ε. είναι επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν συγκεκριμένα φίλτρα για την κάλυψη των ειδήσεων. Τα φίλτρα αυτά περιλαμβάνουν την ιδιοκτησία, τα μέσα χρηματοδότητσης κ.ο.κ. Επίσης, σύμφωνα με τη θεωρία της πλαισίωσης όπως ορίζεται για παράδειγμα από τον Entman επιδιώκεται ο τονισμός συγκεκριμένων πλευρών ενός ζητήματος με σκοπό να προκαλέσει συγκεκριμένες αντιδράσεις και συναισθηματα στο κοινό. Υπάρχει βέβαια και η θεωρία ημερησιας διάταξης (agenda-setting theory) που επισημαίνει ότι υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ της ατζέντας των δημοσιογραφων με αυτή του κοινού ή και των πολιτικών και η άποψη του Β. Cohen ότι τα μέσα δε μας λένε «τι» να σκεφτούμε, αλλά «περί τίνος» να σκεφτούμε….Τέλος, ο Lance Bennett στο βιβλίο του «Ειδήσεις, η πολιτική των ψευδαισθήσεων» σημειώνει τις πιέσεις και τις διαδικασίες στις οποίες υπάγονται οι εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης από την εξάρτηση από επίσημες πηγές και τις πιέσεις του αρχισυντάκτη ή ιδιοκτήτη…κτλ…Από την άλλη σύμφωνα με μια θεώρηση το κοινό προτιμά να ενημωρενεται από πηγές που πρόσκεινται στην ιδεολογία του. Αν πρόκειται να μιλήσουμε με επιστυημονικούς όρους λοιπόν και όχι λαϊκιστικά ας λάβουμε αυτά υπόψη μας.
      Οι δημοσιογράφοι είναι διεφθαρμένοι. Κάνουν προπαγάνδα. Γλείφουν τα αφεντικά τους. Ναι, τα κάνουν αυτά. Αλλά συνήθως οι απολυμένοι είναι αυτοί που δεν καταδεχονταν να τα κάνουν γι’ αυτό άλλωστε και «προτιμήθηκαν». Επίσης, αν είναι να μιλήσουμε για διαφθορά ας μιλήσουμε καλύτερα για θεσμούς όπως το θεσμό των Μ.Μ.Ε., της εκκλησίας, της αστυνομίας….και ας μη μιλάμε για μεμονωμένα άτομα και εργαζόμενους…γιατί εσύ αυτό έκανες…που είναι (ειρωνικά) και προσφιλής πρακτική των μέσων, δηλαδή προσωποποίηση, δραματοποίηση….

      • Ο/Η andreas λέει:

        «γιατί εσύ αυτό έκανες».
        Πριν το κάνω εγώ το έκανε ο Ανδρουλιδάκης, στο παραπάνω κείμενο.
        «Αν πρόκειται να μιλήσουμε με επιστυημονικούς όρους».
        Δεν προτίθεμαι να μιλήσω με επιστημονικούς όρους. Πολλά από τα παραπάνω όμως τα γνωρίζω και τα έχω «λάβει υπόψη μου».
        «Αλλά συνήθως οι απολυμένοι είναι αυτοί που δεν καταδεχονταν να τα κάνουν γι’ αυτό άλλωστε και “προτιμήθηκαν”.
        Όχι, συνήθως οι απολυμένοι είναι αυτοί που μπορούν να αντικατασταθούν από φτηνότερους.
        Στο site θα δεις και άλλα κείμενα δημοσιογράφων.Που και που πετάνε καμιά ατάκα από Μπρεχτ και κανα venceremos.Κανείς τους όμως δεν ανέφερε ότι υπάρχει ένα θεματάκι με το προϊόν της εργασίας τους. Κάτι που συνεχώς αναφέρουν όσοι δεν είναι δημοσιογράφοι.

  3. Ο/Η Trechantzaki Katerina λέει:

    Ωραία τα λες, φίλε και συνάδελφε και σου βγάζω το καπέλο. Αλλά! Υπάρχει ένα τεράστιο αλλά, που κανείς από όσους δουλέψαμε εκεί μέσα δεν είπε ποτέ. Και θα το πω εδώ και ας σβηστεί. Θα έχει γραφτεί όμως, έστω και για ένα λεπτό. Ξεκίνησα δουλειά στο ΔΟΛ το 1996 και έφυγα από εκεί 2008, παραιτήθηκα δλδ πριν με πάρει η μπάλα, γιατί την είχα δει τη δουλειά μετά την μετακόμιση στη Μιχαλακοπούλου. Αυτά που δεν έχουν ειπωθεί λοιπόν είναι τα εξής: Ότι από το 1996 και μέχρι το 2010 που άρχισαν οι απολύσεις στο ΔΟΛ, κανένας υπάλληλος του ΔΟΛ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ δεν απέργησε σε καμία απεργία, ούτε κλαδική, ούτε πανελλαδική-πανεργατική (πλην των δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΑ). Όλοι εκεί μέσα μπήκαμε με δόντι. Κανένας υπάλληλος του ΔΟΛ δεν προσελήφθει ποτέ αξιοκρατικά ή μέσω αγγελίας. Ήμασταν από τους πρώτους που έτρεξαν να αγοράσουν τις φούσκες μετοχές που μας πούλησαν (με έκπτωση και παρακράτηση μισθού) όταν ο ΔΟΛ μπήκε στο χρηματιστήριο. Όταν έκλεισαν, άλλα έντυπα, εφημερίδες, διαφημιστικές, τυπογραφεία, όταν απολύθηκε κόσμος από τόσους συναφείς κλάδους, κανένας μας δεν τους συμπαραστάθηκε. Και άλλα πολλά και βρωμερά συμβάντα, όπως διακίνηση, πώληση, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, μαύρα λεφτά, μίζες και πόσα ακόμα που δεν θα χωρούσαν ούτε σε ένα βιβλίο να τα γράψω, με ονόματα και επώνυμα και τηλέφωνα και στοιχεία ατράνταχτα!

    Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; ‘Ο,τι ήταν να πάθουν οι εργαζόμενοι στο ΔΟΛ (βάζω και τον εαυτό μου μέσα, γιατί στη συνέχεια απολύθηκα από τον ίδιο τον Μανόλη Σαββίδη πέρσι τον Οκτώβρη), καλά το έπαθαν. Λυπάμαι που το λέω, αλλά καλά να πάθουμε όλοι, γιατί τόσα χρόνια δεν κουνήθηκε ούτε ρουθούνι εκεί μέσα από τους εργαζόμενους, νομίζοντας ότι έχουν πιάσει τον ταύρο με τα χρυσά κέρατα. Τους κάναμε πλάτες τόσα χρόνια συνάδελφε, τους γλείψαμε και τις πατούσες, δουλέψαμε στην πιο άθλια μορφή εργασίας που μας πρόσφεραν και καμαρώναμε, πηγαίναμε μάρτυρες στα δικαστήριά τους να καρφώσουμε άλλους συναδέλφους για να απολυθούν αυτοί, γεμίσαμε την κοινωνία απατεώνες, κλέφτες και λοποδύτες. Δε νομίζω να περιμέναμε να μας πουν ευχαριστώ; Ήταν φυσικό και επόμενο ότι θα μας πετούσαν σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Και όποιος δεν το περίμενε ή δεν το είχε καταλάβει ότι θα του συμβεί, είναι τουλάχιστον ανόητος, να μην πω βλάκας! Καλά, να πάθουμε, ας προσέχαμε.

    ΥΓ: Και ειλικρινά, αν βρεθεί έστω και ένας να πει πως κάτι από όλα τα παραπάνω είναι ανακρίβεια ή πως δεν συνέβησαν ποτέ, ή πως δεν είχε ακούσει ή δεν είχε δει, τότε δουλευόμαστε κανονικά ακόμα και τώρα…

    Με εκτίμηση,
    Τρεχαντζάκη Κατερίνα.

  4. Ο/Η γιώργος λέει:

    Πολύ ωραίο άρθρο και συγκινητικό.

    Δεν κατάλαβα όμως, πιστεύετε οτι η εταιρία ήταν εμπορικά βιώσιμη με το τρέχον μισθολόγιο και οι απολύσεις δεν είναι απαραίτητες? Αν θα μπορούσατε να γράψετε ένα άρθρο και γι’αυτό.

    Υπήρχε τρόπος να συνεχίζατε να είστε 140 αν είχαν γίνει διαφορετικές κινήσεις, είτε από την μεριά των εργαζομένων είτε των εργοδοτών, πριν από δυο χρόνια?

    Ευχαριστώ

    • Ο/Η risinggalaxy λέει:

      Μιας και το παρόν ιστολόγιο δεν ειναι του Γιάννη Ανδρούλιδάκη -όπως αναφέρω και στην αρχή απλά δημοσιεύω κείμενο φίλου και συντρόφου μου- , το μόνο στο οποίο θα μπορούσα να βοηθήσω από τη μεριά μου, είναι να ποστάρω την εμφάνιση του Γ.Α. στο δελτίο της ΝΕΤ όπου και αναφέρθηκε σε κάποια ζητήματα σχετικά με την κατάσταση στο ΔΟΛ.

  5. Ο/Η A λέει:

    Ωραίο άρθρο, άρα και οι καλοί δημοσιογράφοι απολύονται. Το θέμα όμως είναι πρακτικό γιατί εγώ, όπως αναφέρει και το άρθρο, είμαι εργάτης και το έχω συνειδητοποίησει, το πρόβλημα είναι οτι ψάχνω για ηγέτη – αφεντικό και δε βρίσκω. Άσε που έχω την εντύπωση οτι είμαι και πιο ικανή από τους υπάρχοντες.
    Τί μπορεί να γίνει;

  6. ….«Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70….

    Η μεγαλύτερη βια είναι η Βια στην Ψυχή μας…

    Το 30% ανεργία δεν είναι λάθος ήταν ο Στόχος τους από την Αρχή…

    Μόνο αν καταφέρουμε να μείνουν κι οι 140 ενωμένοι θα αλλάξει κάτι.

    Σχετικό άρθο μου στο ΧΩΝΙ «Tο τσεκούρι που κανιβαλίζει τους Έλληνες» http://www.toxwni.gr/apopseis/item/3039-to-tsekouri-pou-kanibalizei-tous-ellines

  7. Ο/Η Raggedy Man λέει:

    Πολύ ωραίο κείμενο. Μόνο που, δυστυχώς, δε βλέπω να νικάτε (-με) με τίποτα. Δυστυχώς.

  8. Ο/Η Georgios Moulkas λέει:

    Είναι παράδοξη η εποχή μας….

    Οι αιφνιδίως απολυμένοι έφτασαν να θεωρούνται μάλλον.. ευνοημένοι, αν συγκριθούν με όσους απολύονται με προειδοποίηση 4 ή 5 μηνών ή χωρίς αποζημίωση.
    Η αν συγκριθούν με όσους τελούν σε επίσχεση εργασίας χωρίς ελπίδα στον ορίζοντα.

    Strange Days, όπως τις τραγουδούσε ο Jim Morrison

  9. […] μέσω για την απόλυση μου από το Βήμα… […]

  10. Ο/Η Richter λέει:

    Μεσογείων 432. Τα χέρια μας είναι ακόμα σηκωμένα ψηλα. Πολύ πριν τις 11 του Ιούνη. Σας περιμένουμε. Όχι για να σταθείτε απλά εσείς στο πλάϊ μας ή εμείς στο δικό σας. Αλλά για να σταθούμε ΜΑΖΙ απέναντι τους.

  11. Ο/Η συγχαρητηρια λέει:

    Τι εγινε; πηρε φωτια και το δικο σας το μπουρδελο;

  12. […] Αναδημοσίευση από : risinggalaxy.wordpress.com […]

  13. Ο/Η Mpalothia λέει:

    […] Αναδημοσίευση από : risinggalaxy.wordpress.com […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s