Πολλά γράφονται για τον κοινωνικό ζόφο του 2013 και δικαιώς. Για τις αυτοκτονίες, τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών, τις δολοφονίες από μπάτσους και φασίστες ελεγκτές. Για τους Ναζί, τους ιδιοκτήτες μαγαζάτορες που τους στήριξαν, το βαθύ κράτος και τις εκφάνσεις του που παίζουν μπάλα ως σύμβουλοί πρωθυπουργού και στρατηγοί της ΕΛ.ΑΣ. Και για τόσα άλλα.
Ναι ο κοινωνικός ζόφος είναι παντού. Δε χρειάζεται η αιθαλομίχλη για να τον κόψεις με μαχαίρι στον αέρα. Αισθάνεται κανείς ότι αν δεν μιλήσει για κάτι ή απλά ξεχάσει να το αναφέρει, θα είναι και αυτός συνένοχος με τον τρόπο του.
Και όμως δεν θα έπρεπε να αποχαιρετάμε έτσι το 2013. Προσωπικά θέλω να έχω στο μυαλό μου όλες εκείνες τις χιλιάδες, ναι χιλιάδες, στιγμές αντίστασης, στιγμές αξιοπρέπειας, όταν άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι στάθηκαν εμπρός στη βαρβαρότητα των μπάτσων και των αφεντικών και είπαν «ως εδώ».
Θέλω να κρατήσω τον Παύλο που είπε στην παρέα του να φύγουν και στάθηκε μπροστά στους δολοφόνους των Ναζί και της ΔΙΑΣ.
Να κρατήσω τον Θανάση που στάθηκε ενάντια στους ελεγκτές ρουφιάνους των λεωφορείων.
Να κρατήσω τους απεργούς της Coca-Cola, της γιαγιές και τα παιδιά στις Σκουριές, τα αδέλφια μας εργάτες μετανάστες που βασανίζονται στα ΑΤ καθημερινά, αλλά πολλές φορές θα σου χαμογελάσουν και θα πουν «είμαι συνηθισμένος». Τους θαμώνες στις καφετέριες των Εξαρχείων που σήκωσαν τη φωνή τους σε κάθε επέλαση της συμμορίας της Δέλτα, στη συντρόφισα που όταν της είπαν «πέσε κάτω μωρή πουτάνα» σε προσαγωγή, αυτή τους απάντησε » μόνο έτσι σου κάθονται μπούλη». Στις οροθετικες γυναίκες που βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν στη κάμερα του ντοκιμαντέρ «Ruins» για να μάθει όλος ο κόσμος τι σημαίνει Λοβέρδος, ΓΑΔΑ, ΚΕΛΠΝΟ και «ελληνική δημοκρατία». Τους εργάτες της ΒΙΟΜΕ. Τα παιδιά της Villa Amalia.
Τον Κώστα Σακκά να σηκώνει το χέρι του από το σιδερόφρακτο παράθυρο του Κρατικού Νίκαιας και να φωνάζει «δύναμη ρε» μετά από σαράντα και βάλε μέρες απεργίας πείνας. Και μετά από λίγους μήνες στο ίδιο νοσοκομείο εκείνο το χάραμα, τριάντα συντρόφοι που βλέπαμε τους γονείς του Φύσα έξω από τα Επείγοντα και δε ξέραμε τι να κάνουμε, αλλά είμασταν εκεί. Και την επόμενη μέρα είμασταν ΟΛΟΙ εκεί. Χιλιάδες που δώσαμε το παρόν ενάντια στη βαρβαρότητα. Γιατί αυτό μετράει. Μετράει που οι αντιφασίστες οπαδοί των περισσότερων ομάδων μεγάλων και μικρών έδιναν και δίνουν καθημερινά τη μάχη να μη πάρουν οι φασίστες τις εξέδρες ενώ οι μικροαστοί προοδευτικοί δημοκράτες τόσα χρόνια τους αποκαλούσαν «πρόβλημα των γηπέδων». Αυτοί όμως είναι εκεί. «Παρών» ενάντια στους φασίστες. Στις γειτονιές και τα σχολεία όσοι μαθητές δεν μάσησαν από τη κρατική και μηντιακή διαφημιστική καμπάνια υπέρ της Χρυσής Αυγής. Και αυτοί «παρών». Οι δικηγόροι που έτρεχαν να βγάζουν συλληφθέντες και βασανισθέντες από το κολαστήριο της ΓΑΔΑ. Οι άνεργοι φίλοι που ποτέ δε γύρισαν να κατηγορήσουν τους συναδέλφους τους αλλά στέκονται ενάντια στα αφεντικά. Και αυτοί «παρών» χωρίς να γίνουν ανθρωποφάγοι. Οι καθηγητές που ψήφισαν υπέρ της απεργίας τους και επιτάχθηκαν. Οι σύντροφοι-σες που έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα θέλωντας να παρέμβουν ενάντια στις οργανωμένες μαφίες στα Εξάρχεια για να βγαίνει και να λέει ο Καμίνης μετά, πως τα Εξάρχεια είναι «πολιτικό γκέτο». Και τόσοι και τόσοι άλλοι.
Αυτό ήταν το 2013. Ακόμα μια χρονιά ενάντια στο Κράτος και τα Αφεντικά.
Και το μόνο χρέος μας είναι να είμαστε και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν εκεί. Στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες «παρών». Πιο οργανωμένα και ας μαλώσουμε και ας διαφωνήσουμε. Αλλά να είμαστε εκεί.
Απόψε ένας πραγματικός άνθρωπος, νέος σε ηλικία, σαπίζει με πολλούς άλλους στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη. Ήταν ένας από τους 12 προσαχθέντες του Σαββάτου από τη πλατεία της Βικτώρια.
Ο δικαστής είπε να αφεθούν όλοι ελεύθεροι αλλά οι μπάτσοι μπήκαν στην αίθουσα να κρατήσουν τουλάχιστον αυτόν επειδή είναι μετανάστης. Ακόμα και ο δικαστής δεν ήθελε να τον κρατήσουν.
Τώρα κινδυνεύει με απέλαση. Κινδύνευε και πριν με απέλαση αλλά ήταν ΕΚΕΙ. Στην αντιφασιστική αφισοκόλληση.
Ε λοιπόν ΑΥΤΟΣ είναι το 2013. Ούτε ο Άδωνης, ούτε ο Πρετεντέρης, ούτε ο κάθε απογοητευμένος δημοκράτης που μυξοκλαίγεται βλέποντας ανατροπή από το καναπέ του και μόνο.

Το 2013 ήταν όσοι είπαν «ΠΑΡΩΝ». Και είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες. Ας οργανωθούμε καλύτερα.

risinggalaxy

 

3 responses »

  1. […] ΕΜΕΙΣ είμαστε το 2013. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s