Αφορμή για το παρόν κείμενο στάθηκε το  κείμενο αναρχικού συντρόφου, που στο σπίτι του εισέβαλλε η αστυνομία αυτές τις μέρες. Η ασφάλεια, ούτε λίγο ούτε πολύ, του είπε να «περάσει να πάρει τα καινούργια του κλειδιά από τον 6ο της ΓΑΔΑ» (Γραφείο «Προστασίας του πολιτεύματος»). Επίσης αφορμή στάθηκε η ανάγνωση του βιβλίου «Ανθρωποφύλακες» του Περική Κοροβέση. Έχει επανεκδοθεί πρόσφατα από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. 

Αυτές τις μέρες, με τις εισβολλές της ΕΛ.ΑΣ σε δεκάδες σπίτια αναρχικών, δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τους παραλληλισμούς, με την εξιστόριση της εισβολής της ασφάλειας στο σπίτι του Κοροβέση και της σύλληψής του, από τη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Λίγο αργότερα στο βιβλίο έχουμε την εξιστόρηση της πρώτης συνάντησης του Κοροβέση, με τον διευθυντή της Ασφάλειας Λάμπρου, στο κολλαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας. Ο Λάμπρου λέει στον Κοροβέση πως για όλη του τη ζωή ανακρίνει κομμουνιστές και πως το έκανε με όλες τις κυβερνήσεις. Μέσα στο κυνισμό του, ο αρχιβασανιστής εκφράζει την ουσία του «σκληρού πυρήνα του κράτους». Κάπου εδώ η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν πως, ακριβώς αυτό δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούμε φυσικό φαινόμενο. Την ύπαρξη κυβέρνησης. Αλλά αυτό είναι μια σκέψη ενός αναρχικού -κυρίως. Ένα «υγειές» αντανακλαστικό αν θέλετε. Αμέσως μετά σκέφτηκα πως στη σημερινή εποχή αντιμετωπίζουμε ένα άλλο πρόβλημα, ίσως σοβαρότερο. Για χρόνια μάθαμε να αντιμετωπίζουμε τον καπιταλισμό και τις επιλογές του ως ένα φυσικό φαινόμενο. Το περίφημο «TINA» της Μάργκαρετ Θάτσερ. (There Is No Other Alternative). Το ίδιο ισχύει και για την ύπαρξη κυβέρνησης. Δυστυχώς ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει τη τάση -ή έτσι το αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον- να θεωρεί και τα βασανιστήρια ως φυσικό φαινόμενο. Διδασκόμαστε τα βασανιστήρια ως κάτι κατακριτέο, αλλά αν χρειαστεί απαραίτητο. Είναι παντού. Σε ταινίες, σε αστυνομικές σειρές. Παντού τα βασανιστήρια είναι η «τελική λύση». Αν δεν αντισταθούμε σε αυτή ακριβώς τη τάση, δηλαδή την διδασκαλία του αυταρχισμού στη καθημερινή ζωή, πολύ φοβάμαι πως και τα βασανιστήρια θα ξαναγίνουν τόσο απαραίτητα για τη «τάξη», τη «σταθερότητα» – και γιατί όχι και για την «ανάπτυξη»… οπως ακριβώς η Ιερά Εξέταση επέβαλε τους «εξαγνισμούς» με τις φωτιές, ως μαρτυρία της εξουσίας του Θεού στη Γη, δια μέσου αυτής. Αλήθεια γιατί έχουν φωνή μόνο όσοι κόπτονται για τους «συνωστισμούς» στα βιβλία του Δημοτικού; Γιατί ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε στα σοβαρά, να διδάσκεται η ιστορία των βασανιστηρίων στην Ελλάδα; Καπού εδώ θα έλεγε κάποιος ότι αυτές οι ερωτήσεις είναι αφελείς. Προφανώς… «η διαδασκαλία στα σχολεία εξυπηρετεί την κυρίαρχη εθνική αφήγηση»… κτλ κτλ…
Μήπως όμως το γεγονός πως τέτοιες ερωτήσεις θεωρούνται αφελείς, είναι και η απόδειξη ότι τείνουμε να θεωρούμε τους βασανισμούς ως κάτι το φυσικό;
Οι βασανισμοί είναι έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα. Στη χώρα μας το ξύλο στα αστυνομικά τμήματα ή ακόμα και στο δρόμο είναι μια πραγματικότητα που βιώνουν κυρίως οι μετανάστες εργάτες χωρίς χαρτιά αλλά και διαδηλωτές, πόρνες, τρανσέξουαλ, οροθετικές γυναίκες. Κάποιοι εκπαιδεύουν, κάποιοι καλύπτουν και κάποιοι διαπράτουν βασανισμούς.

Ο «σκληρός πυρήνας του κράτους» παράγει πολιτική στα σώματα. Ο «σκληρός πυρήνας του κράτους» σπάει πόρτες, τις καταστρέφει, δεν βρίσκει τίποτα και αντί να ζητήσει δημόσια συγνώμη, λέει ότι σου έβγαλε καινούργια κλειδιά, να πας να τα παραλάβεις από την ασφάλεια. Μήπως μαζί με την ταυτότητα να μας βγάζατε και τα κλειδιά από τα σπίτια; Ένα ζευγάρι εσείς, ένα εμείς οι υπόλοιποι, να σας διευκόλυνουμε κιόλας. Μαζί με το δίπλωμα οδήγησης και ένα ζευγάρι για το αμάξι. Μαζί με την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος τα κλειδιά από το γραφείο, μαζί με το βιβλιάριο υγείας και ένα ράντσο στα κρατηρία.

…Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό ;

Κανένα κράτος δεν θα δίδασκε την ιστορία των βασανισμών που το ίδιο διέπραξε. Aν κάποιος-α θέλει να πάρει μια εικόνα του «σκληρού πυρήνα του κράτους» -σε ότι αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον μπορεί να διαβάσει δύο βιβλία: Το «ΜΑΤ οι κρανοφόροι» του Μπραττάκου, πρώην ματατζή, που παραιτήθηκε μετά τις δολοφονίες Κουμή και Κανελοπούλου τη δεκαετία του ΄80 και φυσικά τους «Ανθρωποφύλακες» του Περικλή Κοροβέση, το οποίο θεωρείται διεθνώς «έργο αναφοράς» για τα βασανιστήρια.

Η μη-ανοχή απέναντι στα κρατικά εγκλήματα και την αυθαιρεσία, ο οργανωμένος αγώνας ενάντια στο κράτος και το κεφαλαίο, είναι υπόθεση όλων μας.

 risinggalaxy

υ.γ Έχοντας διαβάσει μέρος του βιβλίου «Ανθρωποφύλακες», διαπιστώνω ότι το χιούμορ των υπηρεσιών του κράτους παραμένει στα ίδια επίπεδα με το 1967. Καμιά έκπληξη. Άλλωστε τι είναι για έναν άνεργο ή μισθωτό ζημιά 150 ευρώ, εν καιρώ κρίσης…..λόγω…. «λειτουργίας» του κράτους… Ψιλοπράγματα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s