Αναδημοσίευση από το athens indymedia 

***

Σχετικά με την παρατεταμένη αποσύνθεση των εχθρών μας και πώς να την επιτείνουμε – πρόταση για συζήτηση – πρώτη τοποθέτηση
Ι. Μερικές πρώτες εκτιμήσεις μετά τις συγκεντρώσεις για τα «Ίμια»
Σύμφωνα με τις περισσότερες σχετικές αναφορές οι συγκεντρωθέντες της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στην ετήσια φιέστα τους για τα Ίμια δεν ξεπέρασαν τα 1.500 άτομα με τις ακόλουθες εμφανείς αλλαγές των δημογραφικών τους:
1) Υποχώρηση της νεολαίας: μια κίνηση που ενισχύθηκε μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Στις εκδηλώσεις του κόμματος πλέον κυριαρχούν δύο άλλες κατηγορίες: α) οι ηλικιωμένοι εθνικόφρονες, νοσταλγοί του προ-μεταπολιτευτικού στάτους, που υπήρχε «τάξις κι ασφάλεια» για τους νοικοκυραίους, οι γυναίκες ήταν στην κουζίνα τους και οι κομμουνιστές στα ξερονήσια. β) οι κατάτι νεώτεροι, πρώην ΝΔ-ΠΑΣΟΚΟΙ χτυπημένοι απ’ την κρίση μικροεισοδηματίες και μικροαφεντικά και επαγγελματίες εθνικόφρονες (μπάτσοι, στρατιωτικοί κ.α.) που έχουν κάνει μοτό της της ζωής τους το «οι ξένοι φταίνε για όλα», νομιμοποιημένο ιδεολογικά απ’ τον αριστερό κομφουζιονισμό περί «προτεκτοράτων», «ξένης κατοχής», «ορυκτού πλούτου που έχουν βάλει στο μάτι», και λοιπών γεωπολιτικών μαλακιών. Γι’ αυτούς η ΧΑ αντιπροσωπεύει ένα μέσο μετατροπής της εθνικοφροσύνης που γενικά επαγγέλονται σε κεφάλαιο, με τον τρόπο που κυριάρχησε στον ελληνικό καπιταλισμό πριν την μεταπολίτευση καθώς και οι είτε μισθωτοί ή επίδοξοι μισθωτοί μπράβοι, που αναζητούν μέσω των κομματικών κοννέ μια θέση στον διογκούμενο τομέα της μαύρης οικονομίας -αδιάρρηκτα δεμένης με το κράτος και τις υπηρεσίες του, όπως άλλωστε και το ίδιο το κόμμα. Όσον αφορά αυτούς:
2) Συρρίκνωση του ποσοστού των «μάχιμων»: και πάλι, οι εξελίξεις μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, αλλά ενδεχομένως και σε φαινομενικά διαφορετικές υποθέσεις (πχ. διώξεις ορισμένων εφοπλιστών) φαίνεται να οδήγησαν σ’ ένα οικονομικό στρίμωγμα τη ΧΑ, ρίχνοντας τα μεροκάματα (απ’ το περίφημο «50άρι» επί Ρουπακιά), ενώ το επαγγελματικό ρίσκο μετά την εκτέλεση των δυο φρουρών του κόμματος στο Ν. Ηράκλειο προφανώς ανέβηκε.
Κάποια συμπεράσματα: 
Ενώ το κόμμα συνεχίζει να πλασσάρεται δημοσκοπικά, με όλα τα «τσοντοκάναλα» να ανεβάζουν όσο μπορούνε τα ποσοστά του (τί άλλο αντανακλούν οι δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις πέραν των προθέσεων αυτού που τις δημοσιεύει;), σε επίπεδο δρόμου -και παρά όλο το πολιτικάντικο εμπόριο θρήνου για τους δυο εκτελεσμένους- αδυνατεί να μαζέψει περισσότερο κόσμο απ’ όσο θα κατάφερνε το ΠΑΣΟΚ αν έκανε συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Τσοχατζόπουλο.
Αυτό επιβεβαιώνει τη διαπίστωση ότι η ΧΑ απέτυχε να παίξει τον ρόλο για τον οποίο βγήκε απ’ τον πάγκο του παρακράτους και «φτιάχτηκε»: τον ρόλο αντεπαναστατικού αναχώματος του κράτους, ως μαζική δύναμη κρούσης ενάντια στο κίνημα στους δρόμους (χρονικά η διαδικασία αυτή δρομολογείται μετά τον Δεκέμβρη του 2008 και εντείνεται με τις κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημόνια) και τρομοκράτησης του πιο ριζοσπαστικού του κομματιού. Αυτή η αποτυχία -επικράτησης στους δρόμους- ήταν επιτυχία μεταξύ άλλων της καθημερινής βίας του κινήματος, που όπως και τις άμεσες συνέπειές της σηκώσανε στους ώμους τους μερικές χιλιάδες αγωνιστές, κατά κύριο λόγο αναρχικοί, βρίσκοντας γρήγορα απέναντί τους ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό και τη βία του (πχ http://www.youtube.com/watch?v=gEjb9NtigYA ). Η ιδεολογία των φορέων αυτής τη βίας έχει κάποια σημασία καθώς το ποσοστό ψηφοφόρων της ΧΑ σε εκλογικά τμήματα ΜΑΤ, αστυνομίας κλπ ξεπερνά το 50%, συντριπτικά μεγαλύτερο -υπερπολλαπλάσιο- από κάθε άλλη επαγγελματική ή κοινωνική ομάδα. Ωστόσο, αυτή η σημασία εξαντλείται στην ένταση και την εφαρμογή της κρατικής βίας, καθώς οι μηχανισμοί ενός κράτους δε συνηθίζουν να κινητοποιούνται αυθόρμητα ή βάσει θυμικού ή ακόμα και ιδεολογίας, αλλά η σταθερή στρατηγική και η συνέπεια με την οποία κρατιέται, είναι πρόδηλα ενός κεντρικού σχεδιασμού.
Αυτός γίνεται πλέον εξώφθαλμος με τη στάση του επίσημου κράτους και της αστυνομίας του απέναντι στις συγκεντρώσεις για τα «Ίμια». Ενώ το κράτος απαγορεύει τυπικά καί τις δύο πορείες -τόσο της φασιστικής όσο και της αντιφασιστικής- αναγορεύοντας τον εαυτό του στο αντικειμενικό κέντρο της «δημοκρατίας», που στέκεται εξίσου απέναντι στα «άκρα», μέχρι να στεγνώσει το μελάνι των διεθνών ΜΜΕ στα οποία και απευθυνόταν ενδεχομένως η αξιοθρήνητη αυτή παράσταση, η αστυνομία του επιτιθόταν απρόκλητα κατά της αντιφασιστικής συγκέντρωσης, διευκολύνοντας ταυτόχρονα τους φασίστες.
Σ’ αυτόν τον χειρισμό αντανακλάται η προσωρινή αμηχανία του καθεστώτος μπροστά στην αποτυχία να αναδείξει τη ΧΑ ως αντεπαναστατική μαζική δύναμη στους δρόμους, ως μια καρικατούρα του κινήματος που θα στρέφεται ενάντια στο κίνημα, με την ρουσφετομαφιόζικη ελεημοσύνη «μόνο για Έλληνες» στη θέση της κινηματικής αλληλεγγύης, τον τραμπουκισμό ως καχέκτυπο αλλά και αντίβαρο της κινηματικής βίας, ως αντεπανάσταση ενάντια στην επανάσταση και έτσι ως ανάχωμα του κράτους και του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Αναδεικνύει επίσης τον βαθμό στον οποίο το ίδιο το κράτος είναι τώρα αναγκασμένο να προσφέρει στο κόμμα του, στο κόμμα της ΧΑ την αβάντα της αστυνομικής βίας, όχι πια ως υποστήριξη της βίας της ΧΑ (όπως πχ. στις παλιότερες συγκεντρώσεις για τα Ίμια του 2008, βλ. http://www.youtube.com/watch?v=njgRrqOMpAE ) αλλά υποκαθιστώντας πλήρως τη ΧΑ, ασκώντας βία για λογαριασμό της (η τοποθέτηση του χρυσαυγίτη Δαρείου Λυκιαρδόπουλου επι κεφαλής της αστυνομικής καταστολής είναι μια αντιπροσωπευτική στιγμή αυτής της σχέσης αμοιβαίας υποκατάστασης αστυνομίας-ΧΑ). Μπρος δηλαδή στην αποτυχία ανάδειξης της ΧΑ ως μαζική δύναμη αστυνόμευσης-καταστολής στους δρόμους, το κράτος αναγκάζεται να αποτινάξει το ιδεολογικό προφίλ «αντισυστημικού» και «ακραίου» με το οποίο τους φιλοτέχνησε: με θεατρικές ψευτοσυγκρούσεις με τους ένστολους ομοϊδεάτες τους, όπως στην Κόρινθο ή την Πάτρα, και τη συστηματική δαιμονοποίηση των απαξιωμένων τηλεοπτικών παπαγάλων του (όπως μπορεί να καταλάβει ακόμα κι ένας πρακτορίσκος σαν τον Μιχαλολιάκο, κάθε προσβολή προερχόμενη από μια εξουσία που αδυνατεί να εξασφαλίσει την επιβίωση των υποτελών της, δεν είναι παρά τίτλος τιμής και γοητείας). Το ίδιο το κράτος δηλαδή, πετάει στα σκουπίδια ολόκληρη την προπαγανδιστική δουλειά των τελευταίων χρόνων, προκειμένου να σώσει τα χρυσά αυγά του σ’ ένα επίπεδο όπου έχουν ήδη χάσει την μπάλα!
Αν εξετάσουμε αυτήν την κίνηση στα πλαίσια των συσχετισμών ισχύος μέσα στο ίδιο το κράτος, η άλλη όψη αυτής της αποτυχίας είναι η απώλεια δυναμικής της ΧΑ, μπρος στην κυβερνώσα ακροδεξιά, μια διαδικασία που τέμνεται απ’ την μεταξύ τους φαγωμάρα στον Μελιγαλά (βλ. http://www.youtube.com/watch?v=y068YFqmv4E ) όπου έθετε σε άμεση αμφισβήτηση τους κατεστημένους συσχετισμούς ισχύος που εκφράζονται παραδοσιακά στον ελληνικό καπιταλισμό μέσα απ’ την πρόσοδο της εθνικοφροσύνης. Η πόρτα που έφαγε στη συνέχεια η ΧΑ στην προσπάθειά της να βγει απ’ τα υπόγεια της «δεξιάς πολυκατοικίας» και να τσαμπουκαλευτεί στους κατεστημένους ενοίκους του ρετιρέ για τα κοινόχρηστα, κάνει τη ΧΑ πιο αναλώσιμη, κάτι που αργά ή γρήγορα θα αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τα μέλη της, επιταχύνοντας την αποσάθρωση του κόμματος. Το πρόβλημα για το κράτος είναι ότι η επένδυση στη ΧΑ παρήγαγε το τελευταίο ως τώρα ανάχωμα της αντεπανάστασης απέναντι στο κίνημα. Ακόμη κι αν αποτύχουν να στήσουν την ΧΑ ως μια μαζική δύναμη καταστολής στους δρόμους την οποία να μη χρειάζεται να πληρώνουν και να φέρουν κάποια ευθύνη γι αυτή -σε αντίθεση δηλαδή με ΜΑΤ, Δέλτα, ΔΙΑΣ και τις λοιπές παραστρατιωτικές δυνάμεις που παρατάσσουν ολοένα και πιο συχνά- η ανάγκη για μια νέα ΧΑ θα γίνεται για το κράτος ολοένα και πιο έντονη, καθώς:
Παρά τις ολοένα και συχνότερες μετατοπίσεις του δημοκρατικού κράτους προς τα δεξιά στις οποίες θα το υποβάλλει η διαχείριση της κρίσης και της αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου, η διατήρηση ενός «άκρου» δεξιότερα προκύπτει ως αναγκαιότητα για τη δημοκρατική λειτουργία του κράτους -ακόμα και απ’ αυτές τις ίδιες τις μετατοπίσεις- προκειμένου να νομιμοποιείται ως αντικειμενικό κέντρο η ασκούμενη πολιτική. Πρακτικά, τις διαμαρτυρίες για λιγότερη εκμετάλλευση και καταστολή, αυτού που θα εμφανίζεται ως «αριστερό άκρο», μπορούν να καλύπτουν θεαματικά αυτές για περισσότερη -αρχικά των ξένων, των ανέργων, των γυναικών κλπ- του «δεξιού άκρου». Αφετέρου, απέναντι σε μια πιθανή ανάκαμψη της ταξικής πάλης, είτε μέσα από μια αναζωπύρωση του κινήματος κατά των μνημονίων και γενικότερα της αμφισβήτησης της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης όπου μοιραία πρωταγωνιστούν αναρχικοί και κομμουνιστές, οι εχθροί δηλαδή της εθνικοφροσύνης, όπως αυτή θα μεταλλάσσεται (από λατρεία της εθνικής παραγωγής μέχρι των προφητειών του Παΐσιου) για να εκφράσει την ιδεολογία του αναχώματος, της αντεπανάστασης. Είτε τέλος, σε περίπτωση μιας αριστερής κυβέρνησης που θα πιεζόταν από το κίνημα να λάβει κάποια μέτρα ανακούφισης-αμφισβήτησης της αναδιάρθρωσης, οπότε το παλιό καθεστώς ενδεχομένως θα αναγκαζόταν να αντισταθεί σε μια τέτοια απόπειρα εις βάρος του μεταφοράς της ταξικής σύγκρουσης μέσα στο ίδιο το κράτος, ενεργοποιώντας το ανάχωμα της αντεπανάστασης ώστε να αποτρέψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, στο όνομα βέβαια αυτής της ιδεολογικής εθνικοφροσύνης.
Καθώς η ΧΑ καθ΄εαυτή κάθε μέρα αποδεικνύεται και πιο ανάξια να παίξει αυτόν τον ρόλο για τον οποίον αναδείχθηκε, και μάλιστα όσο το κίνημα καταφέρνει αυτή η αποτυχία της να γίνεται επιζήμια για το κράτος που θα έχει έτσι ολοένα και περισσότερη ανάγκη από αναχώματα, τον ρόλο της αναδιοργάνωσής τους θα κληθεί να παίξει κάποιος άλλος επίδοξος ηγετίσκος που θα τύχει της εύνοιας του κράτους και των υπηρεσιών του. Είτε επειδή θα κληθεί άμεσα απ’ αυτές να αναλάβει τη βρωμοδουλειά, είτε θα γίνει δεκτός αναγκαστικά επειδή θα έχει αναδειχθεί απ’ τη βάση ενδεχομένως ακόμα και συγκρουώμενος με την εναπομείνασα ηγεσία του κόμματος: η τεχνητή απομάκρυνση δε της ηγεσίας προσωρινά από το κράτος, είναι ακριβώς ένδειξη όχι του πόσο επικίνδυνη είχε γίνει για το κράτος αλλά ακριβώς της αποτυχίας της και της ανάγκης για αναδιοργάνωση του αναχώματος της αντεπανάστασης.
Μπαχαλιάρος
 

 

 

One response »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s