5654143977_000e282239_z

Αναδημοσίευση από το :

http://aruthlesscritiqueagainsteverythingexisting.wordpress.com/

 

Λίγες σκόρπιες σκέψεις για τα ουκρανικά γεγονότα.

Σημείωση 1

Το κράτος της Ουκρανίας δεν είναι φασιστικό, αλλά δημοκρατικό. Θα εξηγήσω άμεσα τι εννοώ. Πρώτον η παραδοχή ότι το κράτος της Ουκρανίας είναι φασιστικό κάνει ένα επικίνδυνο λογικό άλμα. Ταυτίζει την ιδεολογική κατεύθυνση των κυβερνώντων με τη μορφή του κράτους, κάνει δηλαδή το λογικό άλμα της ταύτισης της κυβέρνησης με το κράτος. Αν και αυτά τα δύο προφανώς έχουν σχέση μεταξύ τους, παρόλα αυτά δεν είναι το ίδιο, η μορφή του κράτους έχει να κάνει με το πως το κράτος αλληλεπιδρά με τα συστατικά μέρη της αστικής κοινωνίας δηλαδή με τους τρόπους, ενώ η ιδεολογική κατεύθυνση με το τι θέλει να κάνει ένα κομμάτι της αστικής κοινωνίας. Η αφέλεια του παραπάνω επιχειρήματος μπορεί να φανεί πιο καθαρά αν αλλάξουμε απλά μια λέξη: Το να έχεις αριστερή ή κομμουνιστική κυβέρνηση πάει να πει ότι έχουμε και κομμουνιστικό κράτος. Αν και δεν συμμεριζόμαστε σε καμία περίπτωση την έννοια του κομμουνισμού ως κάποια μορφή κράτους, ακόμα και με μια “σοβιετικού τύπου” νοηματοδότηση του κομμουνισμού, πάλι η πρόταση είναι εμφανώς παράλογη, το σοβιετικό κράτος είχε πολύ και πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πέρα από το την μονοκρατορία του κομμουνιστικού κόμματος στην κυβέρνηση. Οι παραπάνω παρανόηση προκύπτει από την λανθασμένη άποψη που θέλει το εθνικό κράτος ουδέτερο εργαλείο στα χέρια τάξεων και όχι ιδιαίτερη μορφή του συνόλου της αστικής κοινωνίας. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του κράτους έχει να κάνει με τους θεσμούς του όχι μόνο με την κυβέρνηση του. Επακόλουθα άμα δούμε το Ουκρανικό παράδειγμα δεν έχουμε φασιστικό κράτος ακόμα και αν το σύνολο της κυβέρνησης αποτελούταν από αμιγώς φασίστες, που δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο όμως. Гια να μιλήσουμε για φασιστικό κράτος θα χρειαζόταν να έχουμε και μια ριζική αλλαγή στον τρόπο που λειτουργεί του κράτος .Φασιστικό κράτος σημαίνει, απαγόρευση των κομμάτων, κορπρατισμό και θεσμική ενσωμάτωση των αντιθέσεων της αστικής κοινωνίας στο κράτος με τη βία και την ισχύ, απαγόρευση των εκλογών με το που πάρουν οι φασίστες την εξουσία, κατάτμηση της εργατικής τάξης σε ιδιαίτερα ανατιμημένα και ιδιαίτερα υποτιμημένα κομμάτια με σκοπό να την ενσωματώσει, να την αποδυναμώσει, αν την βάλει να δουλέψει και να καλοπιάσει ένα κομμάτι της. Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει στην Ουκρανία, το νέο κράτος-η μεταβατική κυβέρνηση- ίσα ίσα ανέβηκε στην εξουσία με σκοπό να τα “εξορθολογήσει” όλα αυτά, και η ιδρυτική πράξη για την νομιμοποίηση της όποιας κτηνωδίας του ήταν να εξαγγείλει εκλογές για να νομιμοποιηθεί. Πέρα από την ιδιαίτερη μορφή που παίρνει το φασιστικό κράτος, ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του είναι να διασπάσει μια ζωντανή και απείθαρχη εργατική τάξη, ανεβάζοντας ένα κομμάτι της και κατακρημνίζοντας ένα άλλο. Κάτι τέτοιο στην Ουκρανία προφανέστατα δεν είναι αναγκαίο καθώς η τάξη της, έχοντας περάσει περεστρόικα, και έχοντας ρευστοποιηθεί πλήρως στα πλαίσια 20 χρόνων φιλελευθερισμού και απόλυτα εξατομικευμένων κοινωνικών σχέσεων δεν είχε έτσι και αλλιώς καμία δύναμη, δεν απειλούσε οργανωμένα ως εργατική τάξη τη συσσώρευση,ήταν ήδη διασπασμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι στην Ουκρανία δεν υπάρχουν κοινωνικά αιτήματα, ή το Μαϊντάν και το ΑντιΜαϊντάν δεν μοιράζονται ένα τέτοιο κοινό πυρήνα προβληματισμών. Το ζήτημα είναι ότι αυτά τα αιτήματα διαμεσολαβούνται έντονα από την πολιτική, την εξατομίκευση και τη ρευστοποίηση τους και/γιατί συναντιούνται στο πλαίσιο αφηρημένων κοινωνικών σχέσεων, στο πλαίσιο δηλαδή των αστικών οριοθετήσεων συνεπώς δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος το κράτος να γίνει φασιστικό κτλ: Κανένας ποτέ στο Μαϊντάν δεν είπε ότι δεν θέλει κράτος ή καπιταλισμό, το ακριβώς αντίθετο εγκαλούσαν το Ουκρανικό κεφάλαιο και τον ουκρανικό καπιταλισμό ότι δεν είναι “σωστός”.[1] Αυτό το έκαναν βέβαια ως αντίδραση στην ευρύτερη κρίση των αστικών υποκειμένων που προκαλεί η δυναμική και οι αντιφάσεις του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, και ακριβώς γιαυτό παράχθηκε η σύγκρουση που παράχθηκε, προφανώς δεν ήταν όλα μέλι γάλα. Όμως η σύγκρουση αυτή είχε αυτό το χαρακτήρα που είχε, ακριβώς λόγω της συνολικής κρίσης των αστικών υποκειμένων σε συνδυασμό με την αντίφαση του Ουκρανικού κράτους, και όχι λόγω της τάσης να επικρατήσει ένας πόλος της σχέσης κεφάλαιο σε όλη τη σχέση. Μια αμιγώς αντιφασιστική κριτική στο Ουκρανικό κράτος είναι άστοχη- εκτός και αν διευρύνουμε το νόημα του φασισμού τόσο πολύ που να περιλαμβάνει τα πάντα- καθώς παραγνωρίζει όλα τα παραπάνω. Επίσης παραγνωρίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που παίρνει η ταξική πάλη στις Ουκρανικές συνθήκες- την υπαγωγή του φασιστικού και εθνικιστικού φαινομένου- στον φιλελευθερισμό και την δημοκρατία. Έτσι κάνοντας αντιφασιστική κριτική στο Ουκρανικό κράτος ρίχνουμε άσφαιρα, καθώς ουσιαστικά το “εγκαλούμε” ότι δεν είναι σωστή δημοκρατία και σωστός φιλελευθερισμός. Έτσι άθελα τους ίσως, όσοι κάνουν αντιφασιστική κριτική καταλήγουν να υπερασπίζονται μια άλλη μορφή οργάνωσης του κεφαλαίου: την δημοκρατία. Κάνουν ουσιαστικά αστική-ακόμα και με ένοπλα μέσα- αντιπολίτευση στο ουκρανικό κράτος. Η κοινωνική πραγματικότητα του καπιταλισμού και οι ιδιαίτερες δραστηριότητες που αναπτύσσουν τα άτομα μέσα τους δεν υπάρχουν ως αυτόνομες υπάρξεις αλλά αλληλοπαράγονται και είναι αλληλοπροϋποθέσεις το ένα του άλλου. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε τα πράγματα αυτόνομα αλλά πάντα σε άμεσο συσχετισμό με το ιστορικό τους συγκείμενο και τις κοινωνικές σχέσεις. Άσχετα με τις εξαγγελίες ή προθέσεις των συμμετεχόντων, η ιεράρχηση των μορφών του κεφαλαίου και η αντίθεση σε μια μορφή του(δηλαδή ο αντιφασισμός), ουσιαστικά λειτουργεί σαν έμπρακτη από τα κάτω αναδιάρθρωση της κεφαλαιακής μορφής ως προς τη δημοκρατία, πρακτικά δηλαδή, θέλοντας και μη μέσα, στο πλαίσιο αυτών των κοινωνικών σχέσεων το αποτέλεσμα που παράγεται είναι η αθώωση του κεφαλαίου και η παλιννόστηση του στη δημοκρατική εκδοχή. Ο αντιφασισμός ακόμα και αν δεν το θέλει ακριβώς επειδή αγνοεί τον διαλεκτικό αλληλοσυσχετισμό των κοινωνικών κατηγοριών ουσιαστικά αναπαράγει ένα μέρος της κυρίαρχης κατάστασης. Πέραν αυτού παραγνωρίζοντας την υπαγωγή του φασιστικού φαινομένου στη δημοκρατία, παραγνωρίζεται η ιδιαίτερη μορφή που παίρνει η ταξική πάλη στην παρούσα συγκυρία στην Ουκρανία και αλλού(πχ στην Ελλάδα) από πλευράς του κεφαλαίου και αδυνατεί να δει τις ιδιαίτερες αντιφατικές και αδιέξοδες συνθήκες στις οποίες έχει περιέλθει το -ρευστοποιημένο- προλεταριάτο μέσα σε αυτές.Το αντιφασιστικό πρόταγμα στην Ουκρανία δεν έχει να πει τίποτα στους προλετάριους που συνειδητά υπερασπίζονται τα κεφάλαια τους ενάντια στην διάλυση που τους επιφυλάσσεται από την περιφερειοποίηση. Η Ουκρανία δεν χρειάζεται αντιφασιστική κριτική αλλά αντικαπιταλιστική: Δείχνει πόσο χυδαίες και βάρβαρες μορφές μπορεί να πάρει η δημοκρατική ολότητα για να προστατέψει τη σχέση κεφάλαιο, δείχνει ότι η δημοκρατία δεν είναι ξένη προς τον εθνικισμό-και πλέον ούτε τον φασισμό- δείχνει ότι η δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από την φυσική κοινότητα του κεφαλαίου και ότι δεν έχει καμία μα καμία αυταξία ως έννοια.

Σημείωση 2

Σε επίπεδο αντιπληροφόρησης δεν έγινε καμία απολύτως ουσιαστική προσπάθεια πλην λίγων εξαιρέσεων. Οι πληροφορίες έρχονταν κατευθείαν από καθεστωτικά κανάλια-τόσο δυτικά, όσο και ανατολικά- και μάλιστα στο βαθμό που αυτό εξυπηρετούσε και χωρούσε στα πλαίσια της υπάρχουσας ελληνικές εμπειρίας γινόταν απόλυτα αποδεκτό. Έτσι είδαμε πλήθος χυδαία καθεστωτικών αναδημοσιεύσεων από αντικαθεστωτικά/εναλλακτικά σαιτ και μπλόγκς. Αυτό σε συνδυασμό με όσα ειπώθηκαν παραπάνω δείχνει κυρίως μια αδυναμία ανάλυσης της Ουκρανικής πραγματικότητας, η οποία αδυναμία ακριβώς, δεν γέννησε την ανάγκη για εναλλακτική ενημέρωση. Αυτή η απουσία εναλλακτικής ενημέρωσης με τη σειρά της βάθυνε την αδυναμία ανάλυσης με αποτέλεσμα έναν καταστροφικό φαύλο μονόλογο. Έτσι και ενόσω τα γεγονότα προχωρούσαν σε όλο και πιό άγριες καταστάσεις, η ανάλυση έμεινε εγκλωβισμένη, και μάλιστα βάθαινε ως τέτοια, στο απογοητευτικό δίπολο “δημοκρατική εξέγερση ενάντια στη διαφθορά και τους ολιγάρχες της Ρωσίας με την στηριξη των δημοκρατικών χωρών της ΕΕ” από τη μία, και “προλεταριακή ή και/αντιφασιστική εξέγερση στα ανατολικά ενάντια στον φασισμό της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και των δυτικών ιμπεριαλιστών” από την άλλη. Και οδήγησε τελικά στο δίπολο του ότι αν “υπάρχει κάτι σαν φασισμός” στην Ουκρανία, αυτό που του αντιστέκεται ” πρέπει να είναι κάτι σαν αριστερά”. Αυτό όμως είναι πιο κοντά στην μυθολογία παρά στην πραγματικότητα. Υπάρχει τεράστια ανάγκη για αντιπληροφόρηση.

Σημείωση 3

Επακόλουθα φάνηκαν οι αδυναμίες και η απουσία πολιτικών σχέσεων με την Ουκρανία που θα μπορούσαν να καλύψουν την απουσία αντιπληροφόρησης. Ακόμα περισσότερο λοιπόν αυτό το κενό καλύφθηκε με καθεστωτική ενημέρωση ή με την-ακόμα χειρότερη- αναγωγή των ελληνικών εμπειριών, προτύπων και νοηματοδοτήσεων των συμβολισμών και των καταστάσεων στις Ουκρανικές καταστάσεις. Έτσι η ανάλυση πήρε παντελώς ανιστορικό χαρακτήρα στον πυρήνα της, και δημιούργησε ένα περίεργο μείγμα με τον αντιφασισμό που κυριολεκτικά παραβλέπει όλες τις ιδιαιτερότητες της ανατολικο- ευρωπαικής πραγματικότητας. Έτσι φάνηκε η επιτακτική ανάγκη σαν κίνημα να δημιουργούμε χρόνιες σχέσεις με συντρόφους από το εξωτερικό, να τους ασκούμε φυσικά κριτική αλλά και να πάψουμε, τόσο στην ανάλυση της εμπειρίας μας όσο και στις πολιτικές μας σχέσεις να είμαστε “εθνικά κεντροποιημένοι”. Βασικός κανόνας είναι η ιστορικοποίηση των πάντων όταν μιλούμε για σύμβολα,καταστάσεις, κόμματα, οργανώσεις κτλ, και να προσπαθούμε να τα κατανοούμε στο ιδιαίτερο ιστορικό τους συγκείμενο. Αυτό δεν σχετικοποιεί την θεωρεία, στα πλαίσια ενός μεταμοντερνισμού, αλλά την κάνει δυνατή να βρει το ιδιαίτερο περιεχόμενο, στις ιστορικά καθορισμένες μορφές εμφάνισης του. Έτσι την κάνει έγκυρη ως προς τις ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες αναφέρεται και ταυτόχρονα δυνατή να συνδέσει τα γεγονότα με ευρύτερες διαδικασίες. Με άλλα λόγια δεν είναι δυνατόν να παραβλέπουμε το ότι η ταξική πάλη στη συγκεκριμένη περιοχή πέρασε μέσα από τη μορφή του εργατικού κράτους, της αποτυχίας του, και της ανάδυσης μετά του ολιγαρχικού κράτους που αντιμετώπιζε φοβερές αντιφάσεις στο ιστορικό πλαίσιο της κρίσης.

Σημείωση 4

Επακόλουθο αλλά και αίτιο των παραπάνω είναι κάτι και πραγματικά οξύμωρο. Ενώ η αριστερά και ο αναρχικός χώρος φαίνονται ιδιαίτερα καταπιασμένοι με την κριτική της καπιταλιστικής κρίσης-και δικαίως- και ενώ όλες οι άλλες ιστορικές εμπειρίες της ελληνικής πραγματικότητας της ταξικής πάλης και ιστορίας φαίνεται να αποδόθηκαν ως αναλογίες στην Ουκρανία, πολλές φορές αυθαίρετα, η πραγματικότητα που βιώνουμε-η καπιταλιστική κρίση ως η αντιφατική διαδικασία της κρίσης της αξίας και ταυτόχρονα της διαδικασίας επαναφοράς της- δεν αποτέλεσε σημείο της ανάλυσης. Δηλαδή πως η ουκρανική αστική κοινωνία, βιώνει την κρίση, όχι ως απλά οικονομική κρίση, αλλά ως καπιταλιστική κρίση, ως κρίση δηλαδή και αναδιάρθωση των αστικών ρόλων, ως αντίφαση με τον εαυτό της; Αυτό πάλι δεν γίνεται για λόγους θεωρητικής πιστότητας αλλά για πρακτικούς πολιτικούς λόγους. Μια ανάλυση χωρίς τη κρίση ως αφετηρία είναι εξ αρχής εκτός ιστορικής πραγματικότητας, καθώς δεν μπορεί να πιάσει τις διαφοροποιήσεις της παρούσας συγκυρίας σε σχέση με το παρελθόν άρα δεν μπορεί να θέσει και ανάλογους στόχους ή θέσεις. Επακόλουθα μια τέτοια ανάλυση χάνει ένα καίριο σημείο. Αφού δεν ξεκινάει από την διαλεκτική της κρίσης ως αντιφατική διαδικασία των αστικών υποκειμένων που συγκροτεί η αξία, δεν αντιλαμβάνονται καθόλου ως ιστορικά συγκροτημένα τα υποκείμενα που εμπλέκονται στις διαδικασίες και δεν βλέπει τις αντιφάσεις τους ως δυνατότητα εξέλιξης τους προς “χειρότερες” ή “καλύτερες” κατευθύνσεις. Έτσι το Μαϊντάν και το ΑντιΜαϊντάν χωράνε εύκολα κάτω από ενιαίες а priori ταυτότητες και κατηγοριοποιήσεις, ο βαθμός ανομοιογένειας τους, καθώς και οι αντιφάσεις, τα όρια, και οι πιθανότητες εξέλιξης τους δεν γίνονται ορατά. Έτσι η καταδίκη ή η υπεράσπιση του ενός ή του άλλου, στα πλαίσια μιας ομογενοποίησης των πάντων, γίνεται εύκολη υπόθεση. Επακόλουθα η ολότητα, δηλαδή η σχέση κράτους-αστικής κοινωνίας δεν γίνεται αντιληπτή ως αντίφαση, μεταξύ δύο καπιταλιστικών περιφερειών σε καιρό καπιταλιστικής κρίσης αλλά καταλήγει για την ερμηνεία των γεγονότων σε σπινοζικού τύπου ταυτολογίες πχ” το φασιστικό κράτος της Ουκρανίας κάνει όσα κάνει γιατί είναι φασιστικό και έχει μέσα φασίστες” ή σε αναλύσεις φουλ φιλελεύθερες που στις γουστάρουν πολύ τα κανάλια που λένε ότι η σύγκρουση είναι στο πυρήνα της “πολιτισμική”(!?). Η ταυτολογία και η ουσιοκρατία για την ανάλυση στις τακτικές του κράτους και στις μορφές που παίρνει ο ταξικός ανταγωνισμός είναι ο κοινός πυρήνας που μοιράζονται οι σταλινικές/αντιδιαλεκτικές αναλύσεις του μαρξισμού και οι ξεκάθαρα αστικές(γιαυτό δεν είναι τυχαίο ότι καταλήγουν σε μια παραμορφωμένη αστική αντιπολίτευση). Για παράδειγμα, το γεγονός γιατί οι προλετάριοι βγαίνουν και συγκρούονται στο δρόμο με αιτήματα που ο ορίζοντας τους είναι τα κεφάλαια τους, ή γιατί οι ανθρακωρύχοι δε συστρατεύονται ούτε με το Μαϊνταν ούτε με το ΑντιΜαϊντάν; Με βάση τον κυρίαρχο λόγο ή τις παραπάνω αναλύσεις αυτοί οι εργάτες οι θαμμένοι κάτω από τη γη, απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν το διακύβευμα μεταξύ Μαϊντάν και αντιΜαϊντάν, τον αντιφασισμό κτλ. Παρόλα αυτά οι ίδιοι απλά είδαν την αλήθεια στα μάτια: Το δίλημμα του να μείνουν ή να φύγουν από την Ουκρανία, δηλαδή σε ποια περιφέρεια θα ενταχτούν, ενώ αυτό σημαίνει, εξαθλίωση ή ανεργία απλά δεν τους καλύπτει. Εμφανίζεται δηλαδή ως πυρήνας η βασική αντίφαση της εποχής της κρίσης, η έξοδος από το κεφάλαιο και άρα εξαθλίωση μέσω ανεργίας, ή η υπερεκμετάλλευση ως κρίση της μισθωτής σχέσης και της αναπαραγωγής της εργατικής τάξης. Συνεπώς η ανάγνωση της ανομοιογένειας των κινημάτων αυτών και των κοινωνικών σχέσεων που υπαγορεύουν τα όρια και τις αιτίες αυτής της ανομοιογένειας είναι κομβικά. Κυρίως η διαλεκτική εξέταση του ΑντιΜαϊντάν ως καθρέπτη του Μαϊντάν είναι κομβικής σημασίας, και δεν έχει γίνει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι στο Μαϊντάν.

Σημείωση 5

Υπάρχει ανάγκη σε σχέση με τα παραπάνω να εξηγηθεί το φαινόμενο των οπαδών και ο ρόλος τους στα γεγονότα, ο τρόπος με τον οποίο οι διαμορφωμένες ιστορικά σχέσεις στα γήπεδα αλληλοδιαπλέκονται με ζητήματα εθνικισμού, κράτους, φύλου κτλ. Για παράδειγμα τόσο στις 13 Απριλίου στο Χάρκοβο, όσο και στη κτηνωδία της Οδησσού η παρουσία χόυλιγκανς ως χώρος και τρόπος ζύμωσης μιας αποκλεισμένης ή υποτιμημένης νεολαίας πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά καθώς φαίνεται να έπαιξαν κεντρικό ρόλο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Συνηθίζουμε να υποτιμούμε αυτό το κοινωνικό κομμάτι ως “χουλιγκάνια” και να παραιτούμαστε από την ανάλυση του, και από την άλλη να αντιλαμβανόμαστε το νεολαιίστικο κίνημα μόνο με όρους φοιτητών. Αυτό όμως είναι ιστορικά καθορισμένο κριτήριο δικό μας. Εκεί φαίνεται ότι οι φοιτητικές απεργίες και καταλήψεις είχαν μικρή σημασία για την γενική εικόνα, και λίγο ρόλο έπαιξαν. Από την άλλη οι χούλιγκαν φαίνεται να παίζουν κομβικό ρόλο, και να μην είναι αρνητικά στιγματισμένοι από την κοινωνία: τόσο το Μαϊντάν, όσο και το ΑντιΜαϊντάν συνέπραξε ενεργά με ακροδεξιούς χούλιγκαν των δύο πλευρών. Αυτό κατά τη γνώμη μας έχει να κάνει με την ιστορική πορεία της συγκροτημένης κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο δεν αποτελούσε από πριν την διάλυση της ΕΣΣΔ προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης και δεν αποτελεί ούτε τώρα, ενώ αντίθετα το γήπεδο, ως αντίδραση στην έντονη καταστολή που βίωναν και βιώνουν αυτές οι χώρες, ήταν τόπος “αντιμπατσικής” αντιπαράθεσης.[2] ενώ ταυτόχρονα έγινε και χώρος διάδοσης εθνικιστικών ιδεών στα πλαίσια της εθνικής στροφής που έκαναν αυτές οι χώρες μετά την περεστρόικα.

Σημείωση 6

Μια μια πραγματική αηδία μας πιάνει για τη σύγκρουση που παίρνει τη μορφή σύγκρουσης εθνικών ιδεών,μια πραγματική αγωνία για όλους αυτούς που έχουν εγκλωβιστεί μέσα στις ίδιες τις αντιφάσεις τους, μέσα στα όρια μιας σύγκρουσης που τους μοιάζει αναγκαία αλλά και ξένη. Και μια μικρή αλλά σημαντική παράκληση προς όλους μας. Στην Ουκρανία παράγεται μια ιδιόμορφη σύγκρουση, δύο εθνικές ιδέες συγκρούονται και παράγονται, συνολικά αστικές κοινωνίες με όλο τους το είναι, και τα συστατικά τους μέρη συγκρούονται. Οι μορφές αυτής της σύγκρουσης είναι ανομοιογενείς, απάνθρωπες και καταστροφικές. Δύο εθνικές ιδέες συγκρούονται, και μάλιστα ένοπλα. Μέσα σε αυτή τη σύγκρουση έχουν και την οργανική τους θέση και οι φασίστες, και όλα τα συστατικά μέρη της αστικής κοινωνίας, όσο άγρια και αν είναι αυτή, οι δύο πλευρές της παραμένουν “εσωτερικά” δημοκρατικές, τα αστικά τους μέρη παραμένουν ενωμένα[3]. Να μην κάνουμε το λάθος να στηρίξουμε κάποια πλευρά της σύγκρουσης, όπως έκαναν κάποιοι στην Γιουγκοσλαβία, και να γίνουμε απολογητές των εθνικισμών και των εμφυλίων, ούτε να τους χαρακτηρίσουμε όλους a priori φασίστες ,αλλά να δούμε κατάματα τις κτηνωδίες για τις οποίες είναι ικανό το κεφάλαιο και η δημοκρατία, να κάνουμε μια αντικαπιταλιστική κριτική και ταυτόχρονα να δούμε τις εσωτερικές αντιφάσεις και ανομοιογένειες των δύο πλευρών της σύγκρουσης σαν την πιθανότητα ξεπεράσματος τους. Στην Ουκρανία έχουμε εθνικισμό, έχουμε φασισμό, ως κομμάτια της δημοκρατίας, ως κομμάτια δύο αστικών κοινωνιών σε σύγκρουση. Όπως έλεγε και ένας Ουκρανός μπλόγκερ πριν καιρό “το Μαϊντάν είναι η γέννηση ενός έθνους μέσα σε ένα άλλο”.

Σημείωση 7

Το ουκρανικό κράτος επιτίθεται και μεταχειρίζεται τις ανατολικές επαρχίες με τον πλέον βάρβαρο τρόπο, ενώ αντίθετα στο εσωτερικό της Δύσης και κέντρου επικρατεί-μέσες άκρες- αστική ομαλότητα. Γιατί; Γιατί χαρακτηρίζει επίσης τις ανατολικές επαρχίες ως “τρομοκράτες”(!?); Το ερώτημα πρέπει να απαντηθεί ως προς την δημοκρατία σαν τη φυσική μορφή κράτους της αστικής κοινωνίας. Ο φασισμός και η απώλεια δημοκρατίας έρχονται ιστορικά σαν απάντηση του κεφαλαίου σε μια ισχυρή εργατική τάξη εντός μιας αστικής κοινωνίας, που τείνει να την διαρρήξει ή να χαλάσει τα σχέδια της συσσώρευσης. Από την άλλη η ανατολική Ουκρανία,και κυρίως το κίνημα της, δεν ανήκει στην ίδια αστική κοινωνία με την υπόλοιπη γιαυτό και ως προς αυτή τη “δυτική” κυβέρνηση η ανατολική Ουκρανία είναι κάτι άλλο,μια εξωτερικότητα που οφείλει να αντιμετωπιστεί. Αυτό μπορεί να γίνει εντός δημοκρατικής μορφής( με πρώτη γραμμή τους φασίστες στα σώματα ασφαλείας, που αλλού να βρεις τόσο καλούς φονιάδες αυτή την εποχή….) καθώς τόσο το Κίεβο όσο και οι σεπερατιστές, δεν θεωρούν τον εαυτό τους συστατικό κομμάτι αυτής της αστικής κοινωνίας, αλλά μιας άλλης (της ρωσικής) που μάλιστα σηκώνουν και τη σημαία της ή ζητούν την προσάρτηση σε αυτή. Έτσι βλέπουμε το Κίεβο να αντιμετωπίζει όσους αντιστέκονται στην ανατολή όπως αντιμετωπίζονται αλλού οι αποκλεισμένοι( αυτοί που πλέον δεν συμμετέχουν στους αστικούς ρόλους αλλά ζουν στο περιθώριο τους, ως εξωτερικότητες στην κυκλοφορία της αξίας, που όμως την διεκδικούν), οι εξεγερμένοι μετανάστες ή οι “ξένοι εισβολείς” δηλαδή εντελώς εχθρικά. Το δημοκρατικό κράτος έχει την “υποχρέωση” (αν και πλέον και αυτό περνάει κρίση στα πλαίσια του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού) να είναι συνεπές ως προς την δική του αστική κοινωνία, όχι στις εξωτερικότητες αυτής. Ο όρος “αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις” που χρησιμοποιεί το Κίεβο είναι αρκετά διαφωτιστικός για το πως βλέπει το κίνημα της ανατολης.

 

υποσημειώσεις.

[1] ‘Οπως μας είχαν πει και από την Ουκρανία “το Μαϊντάν ήταν μια φιλελεύθερη εξέγερση που έλυσε τα χέρια μεγάλου κομματιού της Ουκρανικής αστικής τάξης” Σημαντικότατο στοιχείο στην όλη ανάλυση κατά τη γνώμη μας είναι ότι και από τις δύο πλευρές υπάρχουν φασίστες, ενεργά στη υπηρεσία του κράτους, χωρίς μέχρι στιγμής να αλλάζει η μορφή του κράτους.

[2] Το πανεπιστήμιο δεν αποτελεί προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης καθώς πρώτον σε αυτό επικρατεί έντονη επισφάλεια, είναι σχετικά εύκολο δηλαδή να σε διώξουν άμα παραβιάσεις τους κανονισμούς ή αν κοπείς σε μαθήματα. Δεύτερον τα ουκρανικά πανεπιστήμια έχουν ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: Είναι πολλά, δηλαδή υπάρχει μεγάλος αριθμός αποφοίτων, έχουν πληθώρα αντικειμένων αλλά είναι διεφθαρμένα ως προς την διαχείριση τους και τον τρόπο διδασκαλίας. Επιπρόσθετα το μεγαλύτερο μέρος των Ουκρανών απαντά ότι βασικό κριτήριο για την εύρεση εργασίας είναι “οι γνωριμίες” και οι “πολιτικές” διασυνδέσεις, και μετά από αυτούς τους δύο παράγοντες θεωρούσε την εκπαίδευση αυτή καθ’ αυτή σημαντική για την επαγγελματική του αποκατάσταση. Αυτό αν συνδυαστεί και με την σχετικά χαμηλή ανεργία μέχρι πρόσφατα(μέσος όρος περίπου στο 9.5%) σημαίνει ότι οι απόφοιτοι στην Ουκρανία διάβαζαν σχετικά λίγο, δεν έκαναν μάθημα και έβρισκαν δουλειά όχι μέσω του πτυχίου. Συνεπώς όχι μόνο το πανεπιστήμιο δεν αποτελεί πεδίο ανταγωνισμού λόγω επισφάλειας αλλά και δεν δημιουργήθηκε μια παράδοση αγώνων στα πανεπιστήμια καθώς φαινόταν να μην έχουν άμεση σχέση με την επαγγελματική αποκατάσταση.

[3]Τα συστατικά μέρη της αστικής κοινωνίας παραμένουν ενωμένα και αναπαράγονται ως τέτοια στα πλαίσια της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Ως ενότητα των συστατικών μερών της αστικής κοινωνίας νοείται κατά τη γνώμη μας η συνολική πρακτική του Έθνους και της εθνικής ιδέας, που παίρνει την πολιτική μορφή της δημοκρατίας.Αυτό αλλάζει μόνο αν υπάρχει εσωτερικά σε μια αστική κοινωνία η απειλή ενός προλεταριακού κινήματος, εδώ όμως εσωτερικά σε κάθε πλευρά αυτό δεν υπάρχει.Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν φασίστες στα πλαίσια της σύγκρουσης αλλά καμία δεν αποκηρύσσει τη δημοκρατία, αντίθετα και οι δύο εγκαλούν τον αντίπαλο τους ως αντιδημοκράτη, φασίστα πραξικοπηματία κτλ. Η δημοκρατία δεν είναι ξένη προς το έθνος ή τον εθνικισμό, αλλά σε διάφορες διακυμάνσεις η πολιτική μορφή της πρακτικής τους. Η βασική αντίφαση του Ουκρανικού κράτους παράγει τη σύγκρουση της καπιταλιστικής κρίσης στην Ουκρανία σε αυτό το πλαίσιο και όχι ως ρήξη εσωτερικά μεταξύ των αστικών υποκειμένων. Για περισσότερες πληροφορίες δες τα κείμενα μας Το Μαϊνταν ως πρότυπο των ταραχών και τραγούδια της Μαύρης θάλασσας. Εκεί γίνεται μια προσπάθεια να επεξηγηθούν οι ευρύτερες αντιφάσεις της Ουκρανικής πραγματικότητας και που αυτές οδήγησαν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s